eski günler

o gece bitmedi

Burak arka koltukta gülmeyi bırakıp ciddileşti.

— Deniz, konuşalım.

Deniz gözlerini yoldan ayırmadı.

— Hayır.

— Deniz...

— Burak, gerçekten konuşmak istemiyorum.

Burak bir süre sustu.

Sonra sakin bir sesle:

— Yarım kaldık.

Deniz'in elleri direksiyonda sabitlendi.

— Ne yarım kaldı?

— Bizim konuşmamız. Beş yıl önce yarım kaldı. Sonra ikimiz de kendi hayatımıza gittik. Ama bazı şeyler öylece havada kaldı.

Deniz cevap vermedi.

Burak devam etti:

— Senden hiçbir şey istemiyorum. Sadece konuşalım. Sonra istersen bir daha karşıma çıkmam.

Deniz ona dikiz aynasından baktı.

— Emin misin?

— Eminim.

Deniz birkaç saniye düşündü.

Sonunda iç çekti.

— Tamam.

Burak hafifçe gülümsedi.

— Eski yere gidelim mi?

Deniz kaşlarını kaldırdı.

— Hani şu manzaralı yere mi?

— Evet.

Deniz kısa bir sessizlikten sonra başını salladı.

— Tamam.

Burak bu kez hiçbir şey söylemedi.

Deniz arabayı çalıştırdı.

Şehir ışıkları geride kalırken ikisi de sessizdi.

Bir süre sonra araba, yıllar önce birlikte gittikleri o eski manzaralı yola saptı.

Beş yıl sonra...

İkisi yeniden aynı yere gidiyordu.