okul.
Burak arabayı çalıştırdığında Deniz kollarını göğsünde birleştirmiş, camdan dışarı bakıyordu.
Tek kelime etmiyordu.
Burak birkaç kez ona baksa da Deniz yüzünü çevirmedi.
Bir süre sonra telefonunun çaldığını fark etti.
Ekranda okuldan bir mesaj vardı.
“Bugünkü ders programınız değişmiştir. İlk dersiniz iptal edilmiştir.”
Deniz mesajı görünce bir anda Burak'a döndü.
— Beni okula götürmeyeceksin, değil mi?
Burak cevap vermedi.
Deniz hemen telefonu eline aldı.
— O zaman kendim giderim.
— Deniz—
Deniz kapı koluna uzandı.
Burak arabayı hemen kenara çekti.
— Tamam.
Deniz şaşkınlıkla ona baktı.
— Ne?
Burak derin bir nefes aldı.
— Gideceksen git. Ama dikkatli ol.
Deniz arabadan indi.
Burak'ın onu gerçekten bırakmasına şaşırmıştı.
Okula doğru yürürken arkasına baktı.
Burak hâlâ arabada onu izliyordu.
Deniz başını çevirip okulun kapısından içeri girdi.
Koridorlar her zamanki gibi kalabalıktı.
Ama garip olan bir şey vardı.
Deniz birkaç adım attıktan sonra durdu.
Duvarın üzerinde kendi fotoğrafını gördü.
Fotoğraf eskiydi.
Çok eski.
Deniz fotoğrafa yaklaştı.
Altında tek bir cümle yazıyordu:
“Sonunda geri döndün.”
Deniz'in kalbi hızla atmaya başladı.
— Bu da ne?..
Tam o sırada arkasından bir erkek sesi geldi.
— Onu bulmaya çalışıyordun, değil mi?
Deniz yavaşça arkasını döndü.
Karşısında tanımadığı bir çocuk duruyordu.
Çocuk birkaç saniye Deniz'e baktı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
— Burak sana hiçbir şey anlatmadı mı?
Deniz'in yüzü gerildi.
— Sen kimsin?
Çocuk cevap vermedi.
Sadece cebinden eski bir fotoğraf çıkardı ve Deniz'e uzattı.
Deniz fotoğrafı eline aldığında nefesi kesildi.
Fotoğrafta...
Deniz ve Burak vardı.
Ama fotoğraf yeni değildi.
Çok daha eskiydi.
Ve Deniz o fotoğraftaki günü hiç hatırlamıyordu.