"yeni başlangıç."
“Sen de ailene haber vermelisin.”
Haklıydı.
Telefonumu çıkardım. Annemin numarasını bulup aradım.
İlk çalışta açtı.
“Deniz? Kızım neredesin sen?”
Sesini duyduğum anda içim burkuldu.
“Anne…”
“Ne oldu? İyi misin?”
“İyiyim. Merak etme.”
“Peki neredesin?”
Derin bir nefes aldım.
“Türkiye'ye geldim.”
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
“Ne?”
“Türkiye'deyim anne. Az önce indim.”
Annemin sesi titredi.
“Sen Amerika'daydın, nasıl bir anda Türkiye'ye geldin?”
Burak'a baktım.
“Bazı şeyler oldu. Sonra dönmem gerekti.”
“Tek başına mısın?”
Bir an durdum.
“Hayır.”
Burak bana baktı.
“Burak'la beraberim.”
Annemin sesi bir anda değişti.
“Burak mı?”
“Evet anne.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra annem yumuşak bir sesle:
“Tamam kızım. Nerede olursanız olun, dikkatli olun. Eve gelince beni ara.”
“Arayacağım anne. Seni seviyorum.”
“Ben de seni seviyorum.”
Telefonu kapattım.
Gözlerim dolmuştu.
Burak sessizce elimi tuttu.
“İyi misin?”
“Evet.”
Başımı cama yasladım.
“Annemi çok özlemişim.”
Burak hafifçe gülümsedi.
“Bence o da seni çok özlemiş.”
Arabamız ilerlerken telefonum yeniden titredi.
Bu kez annemden mesaj vardı:
“Deniz, eve geldiğinde sana söylemem gereken bir şey var.”
Kaşlarımı çattım.
Tam mesajı tekrar okuyacakken Burak telefonuma baktı.
Yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ne oldu?” dedim.
Burak gözlerini yoldan ayırmadan konuştu:
“Annenin söyleyeceği şeyi… benim annem de biliyor.”