yeni gün
Konserden eve döndüklerinde ikisi de yorgunluktan konuşacak hâlde değildi.
Deniz ayakkabılarını kapının önüne bıraktı.
“Ben direkt uyuyacağım.”
Burak gülerek başını salladı.
“İyi geceler, Deniz.”
“İyi geceler.”
Odalarının kapısı kapandı ve ev sessizliğe gömüldü.
Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından içeri süzülürken Deniz gözlerini yavaşça açtı.
Bir süre nerede olduğunu anlamaya çalıştı.
Sonra dün geceyi hatırladı.
Deniz yataktan kalkıp salona geçtiğinde Burak çoktan uyanmıştı. Masanın başında oturuyor, elindeki bardağı dalgın dalgın çeviriyordu.
Deniz onu görünce hafifçe gülümsedi.
— Günaydın.
Burak başını kaldırdı.
— Günaydın.
Kısa bir sessizlik oldu.
Deniz mutfağa yönelirken Burak arkasından seslendi.
— Bugün okula gidecektin, değil mi?
Deniz bir anda durdu.
— Evet… Neden?
Burak'ın yüzündeki ifade değişti.
— Hiç.
Deniz kaşlarını çattı.
— Burak, yine ne oldu?
Burak cevap vermedi.
Sadece masanın üzerindeki telefona baktı.
Ekranda bilinmeyen bir numaradan gelen tek bir mesaj duruyordu:
“Bugün okula gitme.”
Deniz'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
— O mesaj ne?
Burak telefonu eline aldı.
— Bilmiyorum.
Deniz yaklaştı.
— Kim gönderdi?
Burak ekrana tekrar baktı.
Sonra Deniz'e dönüp, bu kez ciddi bir sesle konuştu:
— Dün gece sana bir şey söyleyecektim.
— Neydi?
Burak birkaç saniye sustu.
— Seni bu okula göndermek istemiyorum.
Deniz'in kalbi hızlandı.
— Neden?