yüzleşme
Karanlıkta birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı.
Sonra koridorun ışıkları tek tek yandı.
Tak.
Tak.
Tak.
Hakan sınıfın kapısında duruyordu.
Elinde bir silah vardı.
Önce Deniz'in annesine doğrulttu.
— Sakın kıpırdama.
Deniz annesinin önüne geçmek istedi.
Hakan silahı bu kez Deniz'e çevirdi.
— Sen de.
Burak hemen öne çıktı.
— Hakan, silahı indir.
Hakan ona baktı.
— Sen karışma Burak. Bu senin planladığın gibi gitmeyecek.
Mert sessizce duvarın yanında duruyordu.
Hakan gözlerini Deniz'e çevirdi.
— Artık sana her şeyi anlatacağım.
Deniz'in sesi titredi.
— Neyi?
Hakan birkaç adım attı.
— 2021'de olanları.
Deniz'in yüzü gerildi.
Hakan devam etti:
— Teyzen benimle birlikteydi. Sonra beni aldattı. O gece kontrolümü kaybettim ve onu öldürdüm.
Deniz'in annesi gözlerini kapattı.
Deniz donup kaldı.
— Sen…
Hakan sözünü kesti.
— Annen gerçeği öğrendi. Beni polise vereceğini düşündüm. Ama seni gördüm.
Deniz'in gözleri büyüdü.
— Beni mi?
— Seni.
Hakan'ın yüzünde soğuk bir ifade vardı.
— Seni kullanarak anneni susturdum. Seni bir süre sakladım. Sonra annen seni benden uzaklaştırmak için Amerika'ya götürdü.
Deniz'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Ben… o yüzden mi hiçbir şey hatırlamıyorum?
Annesi ağlamaklı bir sesle:
— Seni korumaya çalıştım kızım…
Hakan güldü.
— Ama sana her şeyi anlatmadı.
Deniz annesine baktı.
— Ne anlatmadın?
Annesi cevap veremedi.
Hakan bu kez Burak'a döndü.
— İşte asıl mesele burada.
Burak'ın yüzü sertleşti.
Hakan tekrar Deniz'e baktı.
— Amerika'dan dönmeni sağlayan kişi Burak'tı. Başta seni bana ulaştırmak için planın içindeydi.
Deniz yavaşça Burak'a baktı.
Burak başını eğdi.
— Doğru.
Deniz'in sesi titredi.
— Ama sonra değiştin…
Burak gözlerinin içine baktı.
— Evet.
Hakan alaycı bir gülümsemeyle:
— Çünkü sana âşık oldu.
Burak sertçe Hakan'a baktı.
— Kes.
Hakan'ın gülümsemesi kayboldu.
Silahı yeniden Deniz'e doğrulttu.
— Ama artık bunun hiçbir önemi yok.
Deniz annesinin elini tuttu.
Hakan bir adım daha attı.
— Çünkü geçmişini hatırladın.
Tam o sırada Deniz'in zihninde bir görüntü patladı.
Karanlık oda.
Kilitli kapı.
Küçük Deniz'in ağlayan sesi.
Ve annesinin yıllar önce söylediği bir cümle:
“Bir gün hatırlarsan, Hakan'ın sana söylediği hiçbir şeye inanma.”
Deniz gözlerini açtı.
Hakan'a baktı.
Bu kez korkmuyordu.
— Sen bir şeyi unuttun.
Hakan kaşlarını çattı.
— Neyi?
Deniz yavaşça gülümsedi.
— Ben artık küçük Deniz değilim.