Arafta Kadın

Gidememek ile kalamamak arasında kalıyor kadın.

Belki gidemiyor vefadan, kalamıyor sevdadan. Belki mecburiyetten ya da istemediğinden... Neyse ne sebebi, bu araf yoruyor kadını.

İşte tam da burada başlıyor içten susuşlar...

Hani “sustum” dese sıkıntı yok. Biraz sonra yine başlar konuşmaya, sevmeye, anlamaya...

Ama içten susunca öyle kolay olmuyor yeniden konuşmak. Ne zaman ki duyulmadığını anlıyor, fark edilmediğini; işte o zaman içine susuyor artık kadın. Gözlerini kapatıp açıyor çoğu zaman, bazen de bir “peki”ye sığdırıyor tüm zoraki onaylarını.

Anlayamıyorsun bile sustuğunu; öyle derin, öyle gizli...

Bir yandan sohbet edip kahkaha atarken susuyor kadın. Ocakta yemeği karıştırırken, yağmuru izlerken, soğuyan kahvesinden bir yudum alırken, film izlerken...

Sen iyi sanıyorsun, her şey yolunda. Bağırmıyor, ağlamıyor, valizini toplamıyor sanıyorsun ama o çoktan saçlarından başlamış oluyor hayatı toplamaya.

Gidememek ile kalamamak arasında bir hayat sürüyor kadın.

Ne giderek özgürleşebiliyor ne de kalarak ait olabiliyor.

Yorumlar

Miladim: @ebruli.akasya ☺️💐💐💐
Ebru Yıldız: Evet, bir gün... 🌿🥰
Miladim: gitmek en guzeli ama gidememkte insani cok yoruyor ama birgun herkes gider🥰
Ebru Yıldız: Kalamamak da ...🌿
Ceyda Sancak: Gidememek ne kötü bir durum ya