Aralık 2030: Death Note ve Profesörün İkilemi
Aralık ayı İstanbul'u dondurucu bir soğukla sarmıştı. Cerrahpaşa'nın çınar ağaçları kırağıyla kaplıydı. Hastane koridorlarındaki ısıtıcılar bile morgun soğuk odalarındaki üşümeyi dindiremiyordu. O sırada, beşinci yılının en yoğun dönemini yaşıyor, Nöroloji stajını tamamlıyor ve Kardiyoloji rotasyonuna başlıyordu. Bu arada, Gazi Üniversitesi öğrencisi kılığına girmiş GATA ajanları ve Kuleli'den gelen beşerî bilimler öğrencisiyle yaşadıkları yenilgilerden sonra Deniz Kuvvetleri, bu sefer çok daha ağır bir hedef belirlemeye karar vermişti. Bu bir öğrenci ya da acemi bir ajan değildi. GATA'nın en saygın isimlerinden Profesör Dr. Selim Aksoy'dan başkası değildi. Altmış yaşında, gri saçlı ve altın çerçeveli gözlükleriyle bu adam tamamen entelektüel bir imaj sergiliyordu. Sadece bir tıp bilgini değil, aynı zamanda edebiyat tutkunu bir okuyucuydu. Gençliğinde Dostoyevski, Hugo ve Tolstoy okumuş, klasik müzikten anlamış ve hatta sinema tarihine bile ilgi duymuştu. Donanmaya göre, Profesör Aksoy, Kıvılcım'ın gizemli edebi dünyasını nihayet çözmenin anahtarıydı. Ancak hesaba katmadıkları bir şey vardı: Profesör Aksoy, özellikle anime kültürü olmak üzere, Z kuşağının dünyasına tamamen yabancıydı. Ortam buz gibiydi. Kıvılcım bu düşünceyi kendine sakladı.
Hafta: Profesörün Gelişi ve "Fakülteler Arası İşbirliği"
Aralık ayının ilk Pazartesi günü, Kardiyoloji bölümünde alışılmadık bir hareketlilik vardı. Başhekimlikten gelen bir mektupta, GATA'dan (Gülhane Askerî Tıp Akademisi) Profesör Dr. Selim Aksoy'un "Fakülteler Arası Akademik İşbirliği Programı" kapsamında bir aylığına Cerrahpaşa'da çalışacağı duyuruluyordu. Profesör Aksoy, Türkiye'nin kardiyoloji alanındaki en saygın isimlerinden biriydi. Onlarca makalesi, yüzlerce atıfı ve binlerce öğrencisi vardı. Ancak Kıvılcım, bu ani görevlendirmenin ardındaki gerçek nedeni hemen sezdi. Bu, Deniz Kuvvetlerinin son çaresiydi. Artık öğrencilerle değil, doğrudan bir profesörle uğraşıyorlardı. Sessizliği ince bir ses bozdu.
Profesör Aksoy, ilk ziyaretinde Kıvılcım'a yaklaştı. Gülümsemesi sıcaktı, sesi babacan bir tondaydı. Elindeki hasta dosyasını karıştırırken, "Bayan Kıvılcım," dedi. "Sizin hakkınızda çok şey duydum. Sizinle tanışmak büyük bir zevk. Özellikle tıp ve edebiyat arasında kurduğunuz eşsiz bağdan çok etkilendim. Ben de gençliğimde edebiyata çok ilgi duymuştum. Hatta Dostoyevski'nin Budala'sı üzerine bir makale bile yazmıştım."
Bu sözler Kıvılcım için bir uyarıydı. Profesör Aksoy, seleflerinden çok farklıydı. Sadece "Ahmak"ın adını bilmekle kalmamış, onun hakkında bir makale yazdığını da söylemişti. Kıvılcım yüzünde hiçbir ifade göstermedi. "Teşekkür ederim Profesör," dedi saygıyla. "Ben de çalışmalarınızı yakından takip ediyorum. Özellikle kalp ritim bozuklukları üzerine yazdığınız son makale... Gerçekten çığır açıcıydı." Profesör Aksoy gülümsedi. Bu zekâ savaşı başlamıştı. İlk tur, kibarca, berabere sonuçlandı.
Hafta: Ölüm Defterinin Sayfaları ve Bir Shinigami'nin Hikayesi
Aralık ayının ikinci haftası başlarken, Kıvılcım ve ekibi yeni bir strateji geliştirdi. Profesör Aksoy'un edebiyat konusunda bilgili olduğunu fark ettiler;bu yüzden, onun asla ulaşamayacağı bir alana, Z kuşağının anime dolu dünyasına girmeye karar verdiler. Bu sefer seçtikleri eser, Japon anime ve manga tarihinin en ikonik eserlerinden biri olan Death Note oldu. Deftere isim yazanların ölmesi fikri... Bu metafor gerçekliklerine o kadar yakındı ki, daha önce bu animeyi kendi aralarında hiç konuşmamış olmaları şaşırtıcıydı.
Deniz,WhatsApp grubuna şu mesajı gönderdi: "Arkadaşlar, dün gece eski bir anime izlemeye başladım. 'Death Note' diye bir şey. Çok sürükleyici. Baş karakter Light Yagami bir defter buluyor. Deftere adını yazdığı herkes ölüyor. Sizce bu güç sarhoşluğu mu yoksa adalet arayışı mı?"
Nil mesajı görür görmez gülümsedi. Kıvılcım'ın aylardır Ra'nın defterini kullanırken yaşadığı ikilem, bu anime ile mükemmel bir şekilde örneklendirilebilirdi. Hemen cevap verdi: "Bence Light başlangıçta gerçekten adaleti sağlamak istiyordu. Ama sonra güç onu ele geçirdi. Peki, sence L'nin onu durdurması doğru muydu?" Deniz hemen cevap verdi: "L bir dedektifti. Görevi defterin sahibini bulmaktı. Tıpkı bizi takip eden bazı gölgeler gibi... Ama L'nin bile göremediği bir şey vardı: Light'ın aslında ne kadar yakınımızda olduğu." Sessizliği küçük bir ses bozdu. Yalan kolayca geldi. Çok kolay.
Bu konuşma, Donanmanın siber birimleri tarafından hemen tarandı. Analistler, "Ölüm Defteri", "Yagami" ve "L" gibi anahtar kelimeler tespit etti. Ancak bu sefer rapor doğrudan Profesör Aksoy'a iletildi. Ondan bu kodları çözmesi istendi. Profesör Aksoy raporu okuduğunda, bu isimlerin hiçbirini tanımadığını fark etti. Dostoyevski, Hugo ve Tolstoy'u biliyordu. Ama Ölüm Defteri onun için tamamen yabancı bir kavramdı. Asistanına dönerek, "Yagami kim? Bir terörist mi? Yoksa bir kod adı mı?" diye sordu. Yirmili yaşlarında genç bir teğmen olan asistanı tereddütle, "Profesör, o bir anime karakteri. Yani bir Japon çizgi filmi. Adını deftere yazdığı herkes ölüyor." diye dedi. Profesör Aksoy şaşkınlıkla gözlüklerini düzeltti. "Bir çizgi film karakteri mi?" diye mırıldandı. "Gerçekliklerini bir çizgi film aracılığıyla mı tartışıyorlar?" Bu onun için anlaşılmaz bir durumdu.
Hafta: Kafeteryada Ryuk'un Gölgesi ve Elma Takıntısı
Profesör Aksoy'un araştırması derinleştikçe, Ölüm Defteri'nin metaforik dünyası onu daha da şaşırttı. Raporda "Ryuk" adında bir karakterden ve onun garip elma takıntısından bahsedildiğini keşfetti. Bir akşam Kıvılcım kafeteryada Deniz ve Nil ile sohbet ediyordu. Profesör Aksoy ise her zamanki gibi iki masa ötede çayını yudumluyor ve duyduğu konuşmadan notlar almaya çalışıyordu.
"Biliyorsun," dedi Kıvılcım sesini biraz yükselterek, "Bence Light'ın en büyük hatası Ryuk'u hafife almasıydı. Onu sadece bir shinigami, bir ölüm tanrısı olarak gördü. Ama Ryuk başından beri onu manipüle eden kişiydi." Deniz elindeki kırmızı elmayı Kıvılcım'a doğru sallayarak karşılık verdi, "Kesinlikle. Ama Ryuk'un da bir zayıf noktası vardı: elma bağımlılığı. Bazı insanlar gibi, o da temel bir arzu tarafından kontrol ediliyordu."
Bu "belirli kişilerin" kim olduğu açıktı. Bunlar, terfi ve madalya hırsıyla hareket eden Binbaşı Kerem'den başkası değildi. Profesör Aksoy bu konuşmayı duyduğunda çay fincanını bıraktı. Shinigami, Ryuk, elma... Ne demek istediklerini çözemedi. Ama konuşmada derin bir alegori sezdi. Yine de, bunu çözmek için gerekli anime bilgisine sahip değildi. Bu hem onu şüphelendirdi hem de çaresiz bıraktı. Akşam raporuna şunları yazdı: "Bu hafta, hedef grup, Japon mitolojisi ve kurgusal bir defter kullanarak güç ve kontrol temaları etrafında dönen karmaşık bir metaforik tartışmaya girdi. Tartışmanın içeriğinin tamamı, belirli bir alt kültüre yapılan göndermeler nedeniyle benim için anlaşılmazdı."
Hafta: Profesörün Vedası ve Kâtibin Aralık Notu
Aralık ayının son haftasına girilirken, Profesör Aksoy'un bir aylık görev süresi sona erdi. Donanmaya sunduğu son raporunda, Kıvılcım'ın olağanüstü zekasını ve grubun kullandığı şifreleme yöntemlerinin karmaşıklığını ayrıntılı olarak anlattı. Özellikle, Ölüm Defteri hakkındaki tartışmalarının güç ve adaletin sorgulanması olduğunu, ancak kullanılan referansların çok katmanlı olduğunu belirtti. Raporunun son cümlesi, Donanmaya tam bir teslimiyet niteliğindeydi: "Bu grubun iletişimini deşifre etmek için yalnızca klasik edebiyatı değil, son yirmi yılın popüler kültürünün, özellikle Japon anime ve mangasının tüm tarihini bilmek gerekiyor. Bu, var olan istihbarat eğitimimizin çok ötesinde bir uzmanlık alanıdır. Saygılarımla, Prof. Dr. Selim Aksoy."
Profesör Aksoy, Kıvılcım'ı veda etmek için kafeteryada buldu. Ona bir akıl hocası gibi değil, neredeyse eşit biri gibi yaklaştı. "Bayan Kıvılcım," dedi, "bu ay benim için çok öğretici oldu. Sizin kuşağınızın edebiyat ve sanatı ne kadar farklı tükettiğini anlamama yardımcı oldu. Başarılar dilerim." Kıvılcım içten bir saygıyla karşılık verdi: "Teşekkür ederim Profesör. Klasiklerin