Kasım 2030: Kuleli`nin Beşerî Bilimler Mezunu ve Neon Genesis İncili
Kasım ayı İstanbul'u dondurucu bir soğukla sarmıştı. Cerrahpaşa Hastanesi'nin kadim ağaçları tamamen yapraksız kalmış, hastane koridorlarındaki ısıtıcılar son sesle çalışıyordu. Kıvılcım beşinci yılının yoğun temposunda ilerlerken, Deniz Kuvvetleri yeni bir stratejiyle sahneye girdi. GATA'dan askerî tıp öğrencilerinin fiyaskolarından ve Emre'nin Gazi Üniversitesi kılıfı altında sızma girişiminin başarısızlığından sonra, bu sefer çok farklı bir profil denemeye karar verdiler.
Kıvılcım ve grubu edebiyat, felsefe ve klasiklerden örülmüş şifreli bir dille konuştuklarından, Deniz Kuvvetleri bu lehçeyi gerçekten çözebilecek bir kaynağa ihtiyaç duyuyordu. Bu mantıkla, edebiyat bölümünde sözlü eğitim almış Kuleli Askerî Lisesi'nden bir öğrenci seçtiler. Adı Yasin'di. On sekiz yaşında, zayıf, gözlük takan, her zaman yanında kitap taşıyan ve çok zeki bir gençti. Edebiyat öğretmenleri onun hakkında sık sık, "Matematikte zayıf ama edebiyatı ezberlemede usta" derlerdi. Deniz Kuvvetlerine göre Yasin, Kıvılcım'ın yakın çevresinin şifrelerini çözmenin anahtarıydı. Ayakkabıların cilalı zeminde çıkardığı sesler duyuluyordu.
Ancak, önemli bir operasyonla ilgili kısıtlamayı gözden kaçırdılar: Yasin tıp öğrencisi değildi. Fakülte binalarına, özellikle klinik staj alanlarına, morg'a veya laboratuvarlara girmesine izin verilmiyordu. Avlanma alanı, kütüphane, kafeterya ve avlu gibi ortak kullanım alanlarıyla sınırlıydı. Bu kısıtlı çevre, onu en başından itibaren yapısal olarak etkisiz hale getirdi.
Hafta: Kütüphanedeki Serçe ve Tarlanın Sınırları
Kasım ayının ilk haftasında, Cerrahpaşa kütüphanesine yeni bir müdavim katıldı. Yasin her sabah erkenden gelir, girişin yakınındaki bir masaya oturur ve önünde açık duran kalın bir edebi kitapla saatlerce okuyormuş gibi yapardı. Gerçekte ise gözleri, genellikle dördüncü kattaki bir köşe masasını işgal eden Kıvılcım ve grubuna dikilmişti. Günlüğüne kimlerle konuştuklarını, hangi kitapları ödünç aldıklarını ve ne kadar kaldıklarını titizlikle not ederdi. Sayfalar parmaklarının altında fısıldıyordu. Maske şimdilik yerindeydi.
Kıvılcım, Yasin'i ilk günden itibaren fark etmişti. Kafeteryada Nil ile karşılaştığında çayından bir yudum alıp, "Kütüphanede yeni bir serçe var. Askerî liseden, edebiyat okuyor ve bizi anlamaya çalışıyor." diye gayriresmî bir hâlde belirtti.
Nil, Yasin'in oturduğu yere bakmadan, "Bunu nereden biliyorsun?" diye sordu.
Gülümsedi. "Çünkü elinde tuttuğu kitap Thomas Mann'ın Büyülü Dağ'ı. Ama okuma hızı inanılmaz derecede yavaş; üç saattir aynı sayfada. Ve ne zaman biri masamıza yaklaşsa, kitabın arkasına saklanıp dikkatlice dinlemeye çalışıyor." Hava gerginleşmişti.
Nil kahkahayı zorlukla bastırdı. "Eski kafalı," diye mırıldandı. "Yani, temelde ordunun eski kütüphane görevlisi gibi. Ama bu sefer edebiyattan anlıyor. Tehlikeli olabilir."
Başını salladı. "Hayır, tehlikeli değil. Klasik edebiyat biliyor olabilir. Ama bizim edebiyatımızı bilmiyor. Ayrıca, erişimi kampüsün çevresiyle sınırlı. Morg'a inemez, koğuşlarda dolaşamaz. Alanı tamamen bu kamusal alanla sınırlı ve onu kendi bölgesinde, tam burada alt edebiliriz."
O akşam Yasin, komutanlarına ilk raporunu hazırladı: "Hedef kişi kütüphanede ders çalıştı. Meslektaşlarıyla tıbbî terminoloji hakkında konuştu. Şüpheli edebi referanslara rastlanmadı. Gözetim devam ediyor." Ancak Kıvılcım ve Nil, ona tam olarak duymasını istediklerini çoktan söylemişlerdi. Gerçek operasyonla ilgili koordinasyonlarını morgun arşiv odasına saklamışlardı; Yasin'in asla giremeyeceği bir alana. Kapının altında ince bir ışık çizgisi vardı.
Hafta: Genel Romanlar ve Unutulmuş Kahramanlar
Kasım ayının ikinci haftasında Kıvılcım, yıkıcı bir karşı strateji uygulamaya karar verdi. Yasin'in Batı edebiyatını ezbere bildiğini fark eden ikili, onun asla tahmin edemeyeceği bir kültürel alana girmeye karar verdi. Bir akşam Deniz, WhatsApp gruplarına hedefli bir mesaj gönderdi: "Arkadaşlar, dün gece harika bir kitap bitirdim! 'Zamanın Tozlu Rafları' adlı bir roman. Şu anda çok satanlar listesinde. Baş karakter Elias'ın yaptığı fedakarlık... Gerçekten gözyaşlarımı tutamadım!"
Bu kitap, aslında tamamen sıradan, ilham vermeyen bir aşk romanıydı; bir blog yazarının ücretli incelemesi sayesinde kısa süreliğine popülerlik kazanmış, ardından da anında unutulmuştu. Mesajı yakalayan Yasin hemen harekete geçti. Bütün gece özetleri okuyup ana karakterlerin isimlerini ezberledi. Ertesi gün, kütüphanede Kıvılcım'ın masasına yaklaşıp doğal bir sohbet başlatmaya çalıştı. Gece pencerelere iyice çökmüştü.
Yasin araya girerek, "Deniz'in bahsettiği kitap gerçekten çok güzel," dedi. "Elias'ın o son sahnedeki tercihi... gerçekten insanın kalbini buruyor."
Gözlerini ders kitabından kaldırmadan karşılık verdi: "Evet. Ama Elias'ın seçimi temelde Neon Genesis Evangelion'daki Shinji'nin seçimiyle aynı değil mi? Her iki karakter de sonuçta dünyayı kurtarmak için kendi gerçekliklerini feda ediyor. Ancak Elias'ın motivasyonu romantik aşkken, Shinji'nin motivasyonu tamamen derin bir varoluşsal boşluktan kaynaklanıyor."
Yasin donakaldı. Seçkin askerî eğitim programında Dostoyevski, Hugo ve Tolstoy vardı, ama Neon Genesis Evangelion ile hiç karşılaşmamıştı. Bu, tamamen farklı bir evrenin diliydi. Bir an için hiçbir şey kıpırdamadı.
Deniz hemen söze girdi: "Kesinlikle! Ama bence daha çarpıcı paralellik, Elias'ın o sahnedeki diyaloğu ile Attack on Titan'daki Levi'nin felsefesi arasında: 'Pişman olmayacaksın. Çünkü kararını zaten verdin.' İkisi de aynı sonuca varıyor."
Nil düşünceli bir hâlde ekledi: "Geçenlerde Your Lie in April adlı bir Japon animesi de izledim. Genç piyanistin annesinin boğucu gölgesinden kurtulmak için verdiği acı dolu mücadele... bu tema bize evimize yakın bir şeyi hatırlatmıyor mu?" Yalan kolayca geldi. Çok kolay.
Bu görüşme Yasin için tam bir kâbusa dönüştü. Bilgiyi sınıflandırmak için gerekli temel bağlamdan yoksun olduğu için not defterine hiçbir işe yarar istihbarat kaydedemedi. Akşamki brifinginde şunları yazmak zorunda kaldı: "Hedef grup, çağdaş popüler kültür ve Japon animasyonu hakkında yoğun ve çok teknik bir tartışmaya girdi. Spesifik kavramsal referanslar benim kelime dağarcığımın dışındaydı. Klasik eğitimimin bu alanı kapsamadığını komutanlığa bildirmekten üzüntü duyuyorum." Gece pencerelere iyice yaklaştı.
Hafta: Kafeteryada Uydurulan Sahte Kanıtlar
Son başarısızlıklarının ardından umutsuzluğa kapılan Yasin, Kasım ayının bir sonraki haftasında agresif bir provokasyon girişiminde bulundu. Grubun sosyal dinamiklerine başarılı sızamayınca, onları suçlayıcı bir keşif düzenleyerek tehlikeye atmaya karar verdi. Donanmanın "hedefi savunmasız bir duruma sokma" direktifi doğrultusunda, basit ama potansiyel olarak zarar verici bir kumpas kurdu.
Bir öğleden sonra, kafeteryada Kıvılcım'ın hemen arkasındaki masaya oturdu. Çantasından önceden hazırladığı bir kâğıt parçası çıkardı. Eski Göktürk yazısını taklit etmeye çalışırken çizdiği birkaç beceriksiz karakter içeriyordu. Amacı, bu belgeyi Kıvılcım'ın çantasına veya kişisel eşyalarının arasına yerleştirmekti. Böylece askerî güvenlik görevlileri, daha sonraki bir kampüs araması sırasında belgeyi "kazara" bulacaktı. Hava gergin hissediliyordu.
Kıvılcım yeni bir bardak çay almak için ayağa kalktığında, Yasin fırsatı yakaladı. Hızla boş koltuğuna doğru ilerledi ve uydurma notu masanın üzerindeki ağır Patoloji ders kitabının sayfaları arasına sıkıştırdı. Ama Deniz, onun tam hareketini gözünün ucuyla fark etti. Müdahale etmedi; sadece gülümsedi.
Kıvılcım geri dönerken Deniz fısıldadı, "Serçe yuvaya küçük bir hediye bırakmış. Uydurma delil."
Ders kitabını açtı ve kaba bir hâlde yazılmış Göktürk karakterlerini inceleyerek kağıdı değerlendirdi. Mutlak bir sükunetle gülümseyerek, ellerini aşağıda ve Yasin'in görüş alanından tamamen koruyarak notu aldı, sıkı bir top haline getirdi ve doğrudan çöp kutusuna attı. O an, etraflarında sakinleşti.
Ardından, Yasin'in oturup izlediği masaya doğru dönerek, gözlerinin içine dosdoğru baktı ve kısaca "Aptal" dedi.