3. BÖLÜM — ARON
3. BÖLÜM — ARON
— Çünkü bu adamın benim adımı bilmemesi gerekiyordu.
Aron yüzüme baktı.
Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme vardı.
— Demek sonunda fark ettin.
— Neyi?
— Seni fark ettiğimi.
Kaşlarımı çattım.
— Beni ne zamandır biliyorsun?
— Bir süredir.
— Ne kadar süredir?
Aron omuz silkti.
— Bunun cevabını gerçekten merak ediyor musun?
— Evet.
— O zaman öğrenmenin bir yolunu bulursun.
Sinirlenmemek için kendimi tuttum.
Dört yıldır bu işin içindeydim. Daha önce çok farklı insanlarla karşılaşmıştım. Ama Aron'un rahatlığı başka bir şeydi.
Karşısında onu takip eden bir ajan olduğunu biliyordu ve zerre kadar korkmuş görünmüyordu.
— Sen hep böyle misin?
— Nasıl?
— Bu kadar rahat.
Aron gülümsedi.
— Genelde.
— Sinir bozucusun.
— Bunu da söyleyen oldu.
— Eminim.
Aramızda birkaç saniyelik sessizlik oldu.
Sonra ona doğru bir adım attım.
— Şimdi sorularıma cevap ver.
— Ya vermezsem?
— Seni merkeze götürürüm.
Aron kaşını kaldırdı.
— Tek başına mı?
— Gerekirse.
Bu kez gerçekten güldü.
— Cesaretini sevdim.
— Ben senin fikrini sormadım.
— Farkındayım.
Aron bir adım yaklaştı.
Ben de geri çekilmedim.
Gözlerini gözlerimden ayırmıyordu.
— Bana bakmayı bırak.
— Neden?
— Çünkü hoşuma gitmiyor.
— Yalan söylüyorsun.
Bir an sustum.
— Nereden biliyorsun?
Aron'un gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
— İnsanları okumakta iyiyim.
— Beni okuyamazsın.
— Henüz.
Bu cevap hiç hoşuma gitmemişti.
Tam bir şey söyleyecekken Aron'un bakışları bir anda sokağın girişine kaydı.
Yüzündeki ifade değişti.
Az önceki alaycı tavrından eser kalmamıştı.
— Buradan git.
— Ne?
— Şimdi.
— Bana emir veremezsin.
— Emir vermiyorum.
Bana baktı.
— Seni uyarıyorum.
— Neden?
Cevap vermedi.
Sokağın karanlık tarafına baktı.
Ben de istemsizce aynı yöne döndüm.
Hiçbir şey göremiyordum.
Tekrar Aron'a baktığımda birkaç adım uzaklaşmıştı.
— Aron!
Durmadı.
Bir anda karanlığın içinde gözden kayboldu.
Telefonum titredi.
Merkezden mesaj gelmişti.
“Hedefle temas kuruldu mu?”
Ekrana baktım.
“Evet.”
Birkaç saniye sonra yeni mesaj geldi.
“Durumu?”
Aron'un kaybolduğu sokağa baktım.
Parmaklarım klavyenin üzerinde durdu.
Sonunda tek kelime yazdım.
“Tehlikeli.”
Telefonu kapattım.
Ama aklım hâlâ Aron'daydı.
Beni fark etmişti.
Adımı biliyordu.
Ve en önemlisi...
Beni neden göndermek istediğini hâlâ anlayamıyordum.
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok haklısın ya 👏
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok teşekkür ederim canım içi
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Ben de cesur sürüm
- Kayra kendi: @otukenkalemikalem bu kadar cesur olmasaydı iyi olurdu
- Can Kaan Odabaş: Aronun tavırları çok enteresan
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: güzel tesbit canım içi
- Eylül Nadir: hiç beklemediğiniz yerden tehlike çıkabilir 😮
- İkbal Sürücü: @otukenkalem00 😍
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: ilham kaynağı daha güzel aaa
- İkbal Sürücü: bölüm yine çok güzeldi
- İkbal Sürücü: nedennn aceba
- İkbal Sürücü: onun adı ressam