5. BÖLÜM — KIRMIZI AY
5. BÖLÜM — KIRMIZI AY
Okuldan çıktığımda hava kararmaya başlamıştı.
Ayşenur'la birlikte kampüsten çıkıyorduk. Elimde ders notları, omzumda çantam vardı.
Ayşenur bana baktı.
— Bugün bir tuhafsın.
— Nasıl yani?
— Bilmiyorum. Aklın başka yerde gibi.
— Biraz yoruldum sadece.
— Emin misin?
— Eminim.
Aslında değildim.
Aklım hâlâ dün geceye gidip geliyordu.
Aron'un beni nasıl fark ettiği...
Adımı nereden bildiği...
Ve neden bana o kadar rahat davranabildiği.
Ayşenur koluma girdi.
— Yarınki derse çalıştın mı?
— Daha değil.
— İkbal, yarın hoca sözlü yaparsa ne yapacaksın?
— Bilmiyorum. O an doğaçlama bir şeyler söylerim.
— Sen bittin.
Gülmeye başladım.
— O kadar da kötü değilim.
Bir süre daha konuştuk. Sonra okulun çıkışında ayrıldık.
Ben eve doğru yürümeye başladım.
Telefonumu çıkarıp saate baktım.
Merkezden herhangi bir mesaj gelmemişti.
Bu gece görev yoktu.
Açıkçası buna sevindim.
Biraz normal bir hayat yaşamak istiyordum.
Eve geldiğimde annem mutfaktaydı.
— Geldin mi kızım?
— Geldim.
— Üstünü değiştir, yemek hazır.
— Tamam.
Odama çıktım.
Çantamı yatağın üzerine bırakıp başörtümü düzelttim. Üzerimi değiştirirken kolum gözüme takıldı.
Bileğimin biraz üzerinde duran kırmızı ay şeklindeki işaret...
Çocukluğumdan beri vardı.
Annem bunun doğuştan gelen bir iz olduğunu söylerdi.
Ben de bugüne kadar hiç önemsememiştim.
Ama nedense dün geceden beri gözüme daha farklı görünüyordu.
Elimi üzerine koydum.
Bir anda hafif bir sıcaklık hissettim.
Elimi hemen çektim.
— Ne oluyor?
Tekrar baktım.
Hiçbir şey yoktu.
İşaret her zamanki gibiydi.
— Herhalde kafamda kuruyorum.
Aşağı indim.
Herkes sofradaydı.
Mert telefonuyla uğraşıyordu. Ece ise babamla bir şey hakkında tartışıyordu.
— Baba, ama ben istiyorum.
— Daha dün aldık.
— Ama bitti.
Babam ona baktı.
— Çünkü hepsini sen yedin.
Ece hemen bana döndü.
— Abla, bir şey söylesene.
— Ben niye karışıyorum?
— Çünkü ablasın.
Gülmeye başladım.
Annem de gülerek sofraya oturdu.
— Hadi, yemek soğuyacak.
O akşam her şey normaldi.
Ailem yanımdaydı.
Hepimiz konuşuyor, gülüyor, birbirimize laf atıyorduk.
Bazen böyle anlarda gerçekten başka hiçbir şey düşünmek istemiyordum.
Ama aklımın bir köşesinde yine Aron vardı.
Yemekten sonra odama çıktım.
Telefonumu şarja taktım ve yatağıma oturdum.
Bir süre ders notlarına baktım.
Sonra sıkılıp telefonu elime aldım.
Tam ekranı açtığım sırada bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
Mesajı açtım.
“İşaretine dikkat et.”
Kaşlarımı çattım.
Mesaja birkaç saniye baktım.
Sonra cevap yazdım.
“Kimsin?”
Gönderdim.
Cevap gelmedi.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Birkaç dakika sonra tekrar aldım.
Hâlâ cevap yoktu.
Tam telefonu kapatacakken yeni bir mesaj geldi.
“Bazı şeyleri bilmeden önce Aron'dan uzak dur.”
Bu kez yüzüm ciddileşti.
Aron.
Yine onun adı.
Telefonu elimde tutup düşündüm.
Bu kişi Aron'u nereden biliyordu?
Ve benim kolumdaki işaretten nasıl haberdar olmuştu?
Ayağa kalkıp aynanın karşısına geçtim.
Kolumdaki kırmızı aya baktım.
Bu kez işaret normal görünüyordu.
Telefonum yeniden titredi.
Bir mesaj daha.
“O işaret sandığın şey değil.”
Kalbim hızlandı.
— Ne demek bu?
Cevap yazdım ama yine cevap gelmedi.
Perdeyi aralayıp dışarı baktım.
Sokak sakindi.
Karşıdaki binaların ışıkları yanıyordu.
Her şey normal görünüyordu.
Perdeyi kapatıp yatağıma döndüm.
Telefonumu masanın üzerine bıraktım.
Ama artık derslere bakacak hâlim kalmamıştı.
Aklımda tek bir şey vardı.
Kolumdaki kırmızı ay.
Ve Aron.
İkisinin arasında nasıl bir bağlantı olduğunu bilmiyordum.
Ama bir şeylerin başladığını hissediyordum.
Üstelik bu kez...
Aron'un beni takip eden tek kişi olmadığından emindim.
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok haklısın çok teşekkür ederim canım
- Ayşe Aydın: Eve geldiğinde her şey normal görünmesi garip bir şeyler dönebilir
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: daha kendisi de çözmedim.ki erken değil mi ama dikkat ederim
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok teşekkür ederim 👏👏
- Vural: Ece yine ablasına başvurmaya kalkmış güzel anlar yaşıyor olmak güzel
- Furkan Metehan: Ayşenurla geçen o diyalog ona bir şeyler anlatmam gerektiğini düşünüyorum
- İkbal Sürücü: çok güzel bir bölümdü kalemine sağlık
- İkbal Sürücü: kızı takip eden edene
- İkbal Sürücü: tam bir aile çok sıcak hissettiriyorlar
- İkbal Sürücü: koldaki işareti görsek çok iyi olurdu
- İkbal Sürücü: aklı aronda
- İkbal Sürücü: neden acaba