58. BÖLÜM — KENDİMİ KABUL ETMEK
58\. BÖLÜM — KENDİMİ KABUL ETMEK
58\. Bölüm
Sabah gözlerimi açtığımda aklımda yine aynı şey vardı: Büyükannemin bana verdiği eski defter.
Dün gece defteri defalarca incelemiştim. İçindeki yazılar, eski fotoğraflar ve ailemizin geçmişine dair anlatılanlar kafamı iyice karıştırmıştı. Artık bunların yalnızca birer masal olmadığını düşünmeye başlamıştım.
Yataktan kalkıp aynanın karşısına geçtim. Bir süre kendime baktım. Sonra gözlerim bileğimdeki kırmızı ay işaretine takıldı.
Parmağımla hafifçe dokundum.
“Senin yüzünden başıma gelmeyen kalmadı,” diye söylendim.
İşaret hafifçe ısındı.
Derin bir nefes alıp odadan çıktım. Mutfaktan annemin sesi geliyordu.
“İkbal! Kahvaltıya gel kızım. Yine mi geç kalacaksın?”
“Geliyorum anne!”
Masaya oturduğumda Mert'in telefonuyla uğraştığını, Selin'in de bir şeyler atıştırdığını gördüm.
Mert başını kaldırıp bana baktı.
“Hayırdır, bugün erkencisin. Bir şey mi oldu?”
“Her erken kalktığımda bir şey olmak zorunda mı?”
“Senin için genelde oluyor.”
Selin gülmeye başladı.
“Bence ablam yine bir şeyler düşünüyor.”
“İkiniz de benimle uğraşmayı bırakıp kahvaltınızı yapın.”
Annem önüme bir tabak koydu.
“Son zamanlarda çok dalgınsın. Bir sıkıntın varsa anlatabilirsin.”
“Yok anne, sadece biraz yorgunum.”
Annem yüzüme baktı ama üstelemedi. Ben de konuyu değiştirdim.
Kahvaltıdan sonra büyükannemin yanına gitmeye karar verdim. Defterde yazanları onunla yeniden konuşmam gerekiyordu.
Büyükannem kapıyı açtığında beni görünce şaşırdı.
“Yine sen mi geldin kızım? Hayırdır?”
“Biraz konuşabilir miyiz?”
Yüzüme dikkatlice baktı.
“Gel bakalım. Çay da koyayım.”
Salona geçtik. Çantamdan defteri çıkarıp masanın üzerine bıraktım.
“Bunu dün gece yeniden okudum.”
Büyükannem yanıma oturdu.
“Bir şey anlayabildin mi?”
“Bazı şeyleri. Ama kafam daha da karıştı.”
Defteri açıp kırmızı ay işaretinin bulunduğu sayfayı gösterdim.
“Büyükanne, burada yazanlar gerçekten yaşandı mı?”
Bir süre sayfaya baktı.
“Biz de büyüklerimizden duyduk İkbal. Bazı şeyleri anlatırlardı ama ne kadarının gerçek olduğunu kimse bilmiyordu.”
“Peki, kurt prenses meselesi?”
Büyükannem derin bir nefes aldı.
“Anlatılanlara göre kurt soyundan gelen, özel bir işaret taşıyan biri varmış. Hem gerçek bir kurt hem de Uyuyan Kurt Prenses olarak anılırmış. Bir de vampirlerin yakalandığı hastalığı iyileştirebileceği söylenirmiş.”
“Yani bütün bunlar benimle ilgili olabilir mi?”
Büyükannem hemen cevap vermedi. Elimi tuttu ve bileğimdeki işarete baktı.
“Bunu kesin olarak ben söyleyemem kızım.”
“Peki, sen ne düşünüyorsun?”
“İşaretin boşuna ortaya çıktığını sanmıyorum. Ama ne olduğunu anlamak için zamana ihtiyacın var.”
Başımı eğdim.
“Bazen korkuyorum. Ya gerçekten böyle biriysem? Ya hayatım bundan sonra tamamen değişirse?”
Büyükannem elimi biraz daha sıkı tuttu.
“Hayat zaten değişiyor kızım. Önemli olan, bu değişimin içinde kendini kaybetmemen.”
Bir süre sessiz kaldım.
Sonra defteri kapattım.
“Sanırım artık kaçmak istemiyorum.”
Büyükannem hafifçe gülümsedi.
“İşte bunu duymak istiyordum.”
Defteri bana uzattı.
“Yanında götür. Belki ileride sana yol gösterir.”
Kapıya yönelirken arkamdan seslendi.
“İkbal!”
Döndüm.
“Ne olursa olsun, kendinden vazgeçme.”
“Vazgeçmem büyükanne.”
Bu kez bunu gerçekten inanarak söylemiştim.
Öğleden sonra Aron'la buluşmak için sahile gittim.
Onu denizi izlerken buldum. Yanına oturduğumda başını çevirip bana baktı.
“Geldin.”
“Geldim. Bugün konuşacak çok şeyim var.”
“Bunu tahmin etmiştim.”
Çantamdan defteri çıkardım.
“Büyükannem bunu bana verdi. İçinde ailemizle ilgili eski şeyler var.”
Aron deftere baktı.
“Ne yazıyor?”
“Kurt soyundan, kırmızı ay işaretinden ve Uyuyan Kurt Prenses'ten bahsediyor.”
Aron'un yüzündeki ifade değişti.
“Peki, sen ne düşünüyorsun?”
Ona döndüm.
“Sanırım ben gerçekten bir kurtum.”
Aron bir süre sessiz kaldı.
“İkbal…”
“Bir dakika, bu kez sözümü kesme. Günlerdir kendime aynı soruları soruyorum. Duyularım değişiyor, bazı şeyleri eskisinden farklı hissediyorum. Bileğimdeki işaret de sürekli tepki veriyor. Bunların hepsinin tesadüf olduğunu düşünemiyorum.”
Derin bir nefes aldım.
“Belki de anlatılan prenses benim. Belki de yüz yıldır beklenen kişi gerçekten benim.”
Aron gözlerini benden ayırmadı.
“Bunu kabul etmek kolay değil.”
“Değil. Ama artık kendimi kandırmak istemiyorum. Ben buyum ve ne olduğumu öğrenmekten kaçmayacağım.”
Aron başını hafifçe salladı.
“Bunu senden duymayı bekliyordum.”
“Peki ya sen? Bana hâlâ anlatmadığın şeyler var mı?”
Aron'un yüzündeki ifade ciddileşti.
“Var.”
“Hiç şaşırmadım.”
“İkbal, sana her şeyi anlatacağım. Ama bazı şeyleri açıklamak için zamana ihtiyacım var.”
“Benim de sana güvenmek için zamana ihtiyacım var.”
“Bunu anlıyorum.”
Bir süre denizi izledik. Sonra Aron yeniden konuştu.
“Şunu bilmeni istiyorum. Senin kim olduğunu öğrenmeden önce de senden hoşlanıyordum. Prenses olman ya da insanları iyileştirebilmen benim sana karşı hislerimin sebebi değil.”
Ona baktım.
“Bunu neden söylüyorsun?”
“Çünkü bir gün bunları öğrendiğinde, sana yalnızca gücün için yaklaştığımı düşünmeni istemiyorum.”
Ne diyeceğimi bilemedim.
“Aron, sana karşı hislerim var. Bunu inkâr etmeyeceğim. Ama yaşananlardan sonra hemen güvenmemi bekleme.”
“Beklemiyorum.”
“Güven zamanla kazanılır.”
“Biliyorum.”
Tam o sırada Aron'un telefonu çaldı. Ekrana baktığında yüzü değişti.
“Ne oldu?”
“Bizimkilerden biri kötüleşmiş.”
Ayağa kalktı.
“Gitmem gerekiyor.”
Ben de çantamı aldım.
“Ben de geliyorum.”
“İkbal, emin misin?”
“Eğer gerçekten yardım edebileceksem kenarda beklemek istemiyorum.”
Aron kısa bir süre düşündü.
“Peki. Ama yanımdan ayrılma.”
Eski bir binanın önünde durduk. İçeri girdiğimizde birkaç kişinin endişeyle beklediğini gördüm.
Aron odalardan birine yöneldi. Yatakta genç bir adam yatıyordu. Oldukça bitkin görünüyordu.
“Ne zamandır böyle?” diye sordu Aron.
Yanımızdaki adamlardan biri cevap verdi.
“Sabah başladı. Önce gücünü kaybetti, sonra iyice kötüleşti.”
Aron bana döndü.
“Bu hastalık ilerliyor.”
Yatağın yanına yaklaştım.
“Ne yapmam gerekiyor?”
“Bilmiyorum. Ama denemek istiyorsan dikkatli ol.”
Bir an duraksadım. Daha önce de benzer şeyler hissetmiştim ama bu kez durum farklıydı.
Elimi uzattım.
Bileğimdeki kırmızı ay işareti ısınmaya başladı.
Gözlerimi kapattım. İçimde tuhaf bir sıcaklık hissettim. Ne yaptığımı bilmiyordum ama geri çekilmek de istemiyordum.
Bir süre sonra genç adamın nefesi düzene girdi.
Elimi yavaşça geri çektim.
“Biraz daha iyi,” dedi odadakilerden biri şaşkınlıkla.
Aron bana baktı.
“İkbal, sen bunu nasıl yaptın?”
“Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum.”
Tam o sırada yaşlı bir kadın yanıma yaklaştı. Önce yüzüme, sonra bileğimdeki işarete baktı.
“Bu işaret…”
Kadının sesi titredi.
“Yüz yıldır beklediğimiz kişinin işareti bu.”
Odada bir sessizlik oldu.
Kadın gözlerini benden ayırmadan konuştu:
“Uyuyan Kurt Prenses sonunda uyanıyor.”
Bu kez bileğimi saklamadım. Söylediklerinden korksam da geri adım atmadım.
Çünkü artık kendimden kaçmak istemiyordum.
Akşam eve döndüğümde annem salondaydı.
“İkbal, nerelerde kaldın? Merak ettim.”
“Biraz işim vardı anne.”
Mert koltuktan seslendi.
“Son zamanlarda herkesin bir işi var. Bir tek benim yok.”
Selin hemen araya girdi.
“Senin işin buzdolabını boşaltmak.”
“Çok komiksin.”
İstemeden güldüm. Onları böyle görmek bana iyi gelmişti. Gün boyunca yaşadıklarımı bir anlığına unutmuştum.
Annem yanıma gelip saçımı düzeltti.
“Yemek ister misin?”
“Olur anne. Çok acıktım.”
Masaya oturduk. Bir süre onlarla sohbet ettim. Mert'in anlattığı saçma bir olaya hep birlikte güldük. Selin yine telefonundan bir şeyler göstermeye çalıştı.
O an, ne yaşarsam yaşayayım ailemin benim için ne kadar önemli olduğunu düşündüm.
Yemeğin ardından odama çıktım.
Çantamdan defteri çıkarıp yatağın üzerine oturdum. Bugün olanları düşündükçe içimde hem heyecan hem de korku vardı.
Defteri son sayfalarına doğru çevirdim. Daha önce dikkatimi çekmeyen küçük bir kâğıt sayfaların arasına sıkıştırılmıştı.
Dikkatlic
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Sayende
- İkbal Sürücü: Mükemmel ötesi bir kitap