BİR EFSANENİN SONU, BİR ÖMRÜN BAŞLANGICI
BÖLÜM — BİR EFSANENİN SONU, BİR ÖMRÜN BAŞLANGICI
Sabah uyandığımda bir süre yatağımda öylece kaldım. Son günlerde yaşadıklarım aklımdan geçiyordu. Birkaç hafta önce bileğimdeki işaretin ne anlama geldiğini anlamaya çalışıyordum. Şimdi ise bütün gerçekleri öğrenmiştim.
Uyuyan Kurt Prenses bendim.
İlk başta bu gerçeği kabul etmekte zorlanmıştım. Hatta bazen keşke hiçbir şey öğrenmeseydim diye düşündüğüm olmuştu. Ama artık kaçmak istemiyordum. Çünkü bu, benim hikâyemin bir parçasıydı.
Aşağı indiğimde annem kahvaltıyı hazırlıyordu.
“Günaydın anne.”
“Günaydın kızım. Gel, kahvaltı yapalım.”
Selin masada oturmuş telefonuyla ilgileniyordu. Mert ise mutfağa girer girmez kardeşinin telefonuna göz attı.
“Yine ne izliyorsun?”
Selin telefonu kendine çekti.
“Sanane?”
“Merak ettim.”
“Senin merakın hiç bitmiyor zaten.”
İkisine bakıp güldüm.
“Sabah sabah başladınız yine.”
Mert bana döndü.
“Ben bir şey yapmadım ki.”
“Tabii, sen hiçbir zaman bir şey yapmazsın.”
Annem gülerek masaya tabakları koydu.
“İkiniz de biraz susun da kahvaltımızı yapalım.”
O an içimden, bu sıradan sabahların kıymetini daha önce neden bu kadar iyi anlayamadığımı geçirdim. Hayatımda ne kadar büyük değişiklikler olursa olsun ailemin yanında kendimi hep aynı İkbal gibi hissediyordum.
Kahvaltıdan sonra büyükannemi aradım. Onunla konuşmamız gereken son bir şey vardı.
---
Büyükannem beni görünce kapıyı açtı ve içeri aldı. Salondaki masanın üzerinde eski defter duruyordu.
“Sonunda geldin kızım.”
“Geleceğimi söylemiştim.”
Yanına oturdum. Bir süre yüzüme baktı.
“Artık kendini nasıl hissediyorsun?”
“Daha iyiyim. Hâlâ alışmaya çalışıyorum ama en azından neyle karşı karşıya olduğumu biliyorum.”
Büyükannem başını salladı.
“Biliyor musun, sen küçükken de çok meraklıydın. Bir şeyin cevabını öğrenmeden rahat etmezdin.”
“Şimdi de pek değişmedim.”
İkimiz de güldük.
Sonra defteri önüme doğru itti.
“Bunu saklamanı istiyorum. İçindeki hikâye artık yalnızca geçmişte yaşayanların değil, senin de hikâyen.”
Defterin sayfalarını çevirdim. Eski fotoğraflar, mektuplar ve yıllar önce yazılmış notlar...
“Büyükanne, bütün bunları neden ailemizden sakladınız?”
“Çünkü herkesin bu gerçeği anlayabileceğini düşünmedik. Bir de seni korumak istedik. Ama bazı şeyleri saklamak, insanı her zaman korumuyor.”
“Keşke daha önce konuşabilseydik.”
“Belki de bazı şeyleri öğrenmek için doğru zamanı beklemek gerekiyordu.”
Elini tuttum.
“Bana anlattığın her şey için teşekkür ederim.”
Büyükannem yanağıma dokundu.
“Sen mutlu ol yeter. Prenses olman da, kurt soyundan gelmen de seni bizden farklı yapmaz. Sen bizim İkbal'imizsin.”
Bu sözleri duyunca gözlerim doldu.
“Ben de zaten en çok bunu kaybetmekten korkuyordum.”
“Hiçbir şey kaybetmedin kızım. Sadece kendin hakkında yeni şeyler öğrendin.”
---
Büyükannemin yanından ayrıldıktan sonra Aron'a mesaj attım.
İkbal: Neredesin?
Aron: Sahildeyim. Gelmek ister misin?
İkbal: Geliyorum.
Onu gördüğümde denize bakıyordu. Yanına gidince bana döndü.
“Merhaba.”
“Merhaba.”
Birlikte yürümeye başladık.
“Büyükannenle konuştun mu?” diye sordu.
“Evet. Bana eski defteri verdi. Artık bende kalacak.”
“Güzel.”
Bir süre sessiz kaldık. Sonra ona dönüp sordum:
“Aron, sana bir şey soracağım. Hastalık artık iyileşiyor. Peki bundan sonra ne olacak?”
“Vampirler eskisi gibi yaşamaya çalışacak. Uzun zamandır ilk kez gelecekleri hakkında endişelenmeden düşünebilecekler.”
“Ya sen?”
“Ben de öyle yapacağım sanırım.”
“Nasıl yani?”
Aron gülümsedi.
“Biraz daha normal bir hayat yaşamaya çalışacağım. Tabii benim için normal olanı bulabilirsem.”
Güldüm.
“Bence önce nereden başlayacağını düşün.”
“Belki de seninle bir kahve içerek başlayabilirim.”
“Bütün bu yaşananlardan sonra teklifin bu mu?”
“Daha büyük bir şey söylememi mi bekliyordun?”
“Hayır. Ama en azından biraz yaratıcı olabilirdin.”
İkimiz de güldük.
Sonra Aron ciddileşti.
“İkbal, sana başından beri dürüst davranmadığım için üzgünüm. İlk karşılaştığımızda seni bulmam gerekiyordu. Ama zamanla her şey değişti. Artık benim için önemli olan şey senin kim olduğun değil, nasıl biri olduğun.”
Ona baktım.
“Ben de sana karşı hissettiklerimi inkâr etmiyorum. Ama güven hemen geri gelmiyor. Bunu ikimiz de biliyoruz.”
“Biliyorum. Acelem yok.”
“Güzel. Çünkü ben de acele etmek istemiyorum.”
Aron başını salladı.
“Bu kez her şeyi birlikte, doğru şekilde yapalım.”
“Anlaştık.”
Denizin kenarında biraz daha yürüdük. O gün birbirimize büyük sözler vermedik. Sadece birbirimizi daha iyi tanımaya devam etmeye karar verdik.
Bazen başlangıç için bu kadarı yeterliydi.
---
Akşam eve döndüğümde herkes salondaydı. Babam televizyon izliyor, annem mutfakta son işleriyle ilgileniyordu. Selin yine Mert'le tartışıyordu.
“Abla, söylesene! Telefonumu izinsiz almış.”
Mert hemen karşılık verdi.
“Bir dakika baktım sadece.”
“Bana sormadan!”
“Tamam, bir daha bakmam.”
“İnanmıyorum sana.”
Araya girdim.
“İkiniz de biraz sakin olun. Telefon yüzünden kavga etmeye değmez.”
Selin kollarını bağladı.
“Sen de hep onun tarafını tutuyorsun.”
“Ben kimsenin tarafını tutmuyorum. Sadece biraz huzur istiyorum.”
Babam gülerek seslendi:
“Bizim evde huzur istiyorsan yanlış yere gelmişsin kızım.”
Hepimiz gülmeye başladık.
Annem sofraya çağırınca birlikte yemek yedik. O akşam uzun zamandır ilk kez içimde bir ağırlık hissetmiyordum.
Elbette her şey bir anda mükemmel olmamıştı. Hâlâ cevaplanacak sorular, alışmam gereken yeni şeyler vardı. Ama artık bunlarla tek başıma mücadele etmek zorunda olmadığımı biliyordum.
Ailem yanımdaydı.
Ve Aron'la aramızda da yeni bir başlangıç vardı.
---
Gece odama çıktığımda eski defteri masanın üzerine koydum. Son sayfasını açtım. Bir süre boş sayfaya baktım, sonra kalemimi elime aldım.
Şunları yazdım:
“Bir zamanlar kim olduğumu bilmiyordum. Bileğimdeki işaretten korkuyor, geçmişimin benden sakladığı gerçekleri öğrenmeye çalışıyordum. Sonra bir gün bütün cevaplar karşıma çıktı.
Ben Uyuyan Kurt Prenses'tim.
Ama bundan ibaret değildim.
Ben aynı zamanda ailesiyle kahvaltı yapmayı seven, kardeşleriyle tartışan, hayallerinin peşinden gitmek isteyen biriydim. Hata yapabilen, korkabilen, sevinebilen sıradan bir insandım.
Geçmişim beni ben yapan şeylerden biriydi ama geleceğime tek başına karar veremezdi.
Artık bunu biliyorum.”
Kalemi bıraktım.
Telefonuma Aron'dan bir mesaj geldi.
Aron: İyi geceler, İkbal.
İkbal: İyi geceler, Aron.
Aron: Yarın görüşürüz.
İkbal: Görüşürüz.
Telefonu kenara bıraktım. Pencereye yaklaşıp dışarı baktım. Gökyüzünde ay vardı. Bileğimdeki kırmızı işaret hafifçe parlıyordu.
Eskiden bu görüntü beni korkuturdu. Şimdi ise yalnızca nereden geldiğimi hatırlatıyordu.
Derin bir nefes aldım.
Yüz yıldır beklenen uyanış gerçekleşmişti. Vampirlerin hastalığına çare bulunmuş, ailemin geçmişindeki sırlar ortaya çıkmıştı. Ben de sonunda kendimi olduğum gibi kabul etmiştim.
Ama en çok sevindiğim şey, bütün bunların sonunda kendimi kaybetmemiş olmamdı.
Çünkü ben yalnızca bir efsanenin kahramanı değildim.
Ben kendi hayatını yaşamaya çalışan İkbal'dim.
Defteri kapattım ve ışığı söndürdüm.
Yarın yeni bir gün olacaktı. Belki yine kardeşlerimle tartışacak, annemin hazırladığı kahvaltıyı yiyecek, Aron'la buluşacaktım.
Bilmiyordum.
Ama ilk defa bilmemek beni korkutmuyordu.
Çünkü bazı hikâyeler mutlu bir sonla biter. Bazılarıysa insanın içinde yeni bir hayatın kapısını açar.
Benim hikâyem de tam burada bitiyordu.
Ve hayatım, kendi seçimlerimle devam ediyordu.
SON.