BÖLÜM — GERİ DÖNÜŞ
İ
BÖLÜM — GERİ DÖNÜŞ
— Galiba yalnız değiliz.
Aron bunu söyler söylemez kapıya doğru ilerledi.
Beyaz kurt da hemen arkasından gitti.
Binanın dışına çıktıklarında etraf sessizdi.
Az önce gördükleri parlak gözler ortada yoktu.
Aron etrafa baktı.
— Nereye gitti?
Kurt başını kaldırıp havayı kokladı.
Sonra sağ tarafa doğru döndü.
Aron onu takip etti.
Birkaç adım sonra kurt aniden durdu.
Yerde eski bir kapı vardı.
Daha doğrusu, taşların arasına gizlenmiş küçük bir geçit.
Üzerinde kırmızı ayın ve kurdun olduğu aynı sembol bulunuyordu.
Aron eğilip sembole baktı.
— Bu burada olmamalıydı.
Kurt kapıya yaklaştı.
Aron hemen önüne geçti.
— Dur.
Kurt ona baktı.
— Önce ben bakacağım.
Aron elini kapının üzerine koydu.
Kapı hafifçe titredi.
Kırmızı sembol bir anda parladı.
Aron elini geri çekti.
— Tamam. Bunu beklemiyordum.
Kapı kendiliğinden açıldı.
İçeriden soğuk bir hava geldi.
Aron birkaç saniye içeri baktı.
Sonra kurda döndü.
— Başka seçeneğimiz yok gibi.
İçeri girdiler.
Geçit kısa bir koridora çıkıyordu.
Duvarlarda aynı semboller vardı.
Koridorun sonunda küçük bir oda bulunuyordu.
Odanın ortasında taş bir masa vardı.
Masanın üzerinde eski bir kutu duruyordu.
Aron kutuya yaklaşınca kurt hırladı.
— Sen de fark ettin, değil mi?
Aron kutunun kapağını açtı.
İçinde eski bir kâğıt vardı.
Kâğıdın üzerinde tek bir kelime yazıyordu.
Uyuyan.
Aron kâğıda uzun süre baktı.
— Demek buraya kadar gelmiş.
Kurt ona baktı.
Tam o sırada kırmızı mühür yeniden ısındı.
Kurdun gözleri bir anda parladı.
Odanın içi bulanıklaşmaya başladı.
Karanlık bir orman gördüm.
Gökyüzünde kocaman kırmızı bir ay vardı.
Ağaçların arasında beyaz bir kurt koşuyordu.
Kurt durdu.
Bana döndü.
Sonra her şey bir anda kayboldu.
Gözlerimi açtığımda hâlâ odadaydım.
Ama bu kez dört ayak üzerinde değildim.
Ellerime baktım.
Yine insandım.
Aron önümde duruyordu.
Üzerimdeki kıyafetler dağılmıştı.
Hemen üzerimi toparlamaya çalıştım.
— Ben...
Sesim titredi.
Aron yaklaşmadı.
Sadece bana baktı.
— Geri döndün.
— Nasıl?
— Bilmiyorum.
Başımı kaldırdım.
— Sen hiçbir şeyi bilmiyorsun zaten.
Aron sustu.
Sinirlenmiştim.
Hem de gerçekten.
— Bana aylardır bir şeyler söylüyorsun ama hiçbir zaman tamamını anlatmıyorsun. İşaretimi biliyordun. Kolyeyi biliyordun. Kurdun ortaya çıkacağını biliyordun.
— Her şeyi bildiğimi sanıyorsun.
— Çünkü öyle davranıyorsun!
Sesim odada yankılandı.
Aron birkaç adım geriye çekildi.
— Haklısın.
Bu cevabı beklemiyordum.
— Ne?
— Bana kızmakta haklısın.
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra Aron daha sakin bir sesle konuştu.
— Ama seni kandırmak için susmadım.
— O zaman neden?
Aron cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü.
— Çünkü bazı şeyleri öğrenirsen ne yapacağını bilmiyordum.
— Benim yerime karar verme.
— Vermiyorum.
— Veriyorsun.
Aron başını eğdi.
— Belki.
Bu kez cevap vermedim.
Hâlâ ona kızgındım.
Ama az önce söyledikleri kafamı karıştırmıştı.
Aron kapıya doğru baktı.
— Buradan çıkmamız gerekiyor.
— Neden?
— Çünkü seni arayanlar burayı bulursa burada olduğumuzu anlarlar.
Ayağa kalktım.
— Eve gitmem lazım.
Aron bana döndü.
— Ailene mi?
Başımı salladım.
— Evet.
— O zaman hızlı olmalıyız.
Koridordan çıktık.
Dışarıya ulaştığımızda hava tamamen kararmıştı.
Bir süre yürüdük.
Sonra arkamızdan bir ses geldi.
— Kırmızı mühür taşıyıcısı burada.
Olduğum yerde kaldım.
Aron da durdu.
Karanlığın içinden üç kişi çıktı.
Yüzleri seçilmiyordu.
Aron önümde durdu.
— Geri çekil.
— Aron...
— İkbal, şimdi değil.
Gölgedeki adamlardan biri konuştu.
— Onu bize teslim et.
Aron cevap vermedi.
— Son kez söylüyorum.
Aron başını hafifçe kaldırdı.
— Yaklaşmayın.
Adam bir adım attı.
Tam o anda bütün ışıklar söndü.
Karanlıkta kaldık.
Bir ses duyuldu.
— İkbal...
Kalbim hızlandı.
Mührüm yeniden yanmaya başladı.
Elimi koluma götürdüm.
— Hayır...
Aron hemen bana döndü.
— Bana bak.
Başımı kaldırdım.
— Tekrar dönüşebilirsin.
— İstemiyorum.
— Biliyorum.
— Kontrol edemiyorum.
Aron bir an sustu.
Sonra daha sakin bir sesle konuştu.
— O zaman birlikte kontrol etmeye çalışacağız.
— Ya yapamazsam?
Aron bana baktı.
— O zaman seni durdurmanın bir yolunu bulurum.
— Ya bana zarar verirsen?
Bu kez cevap vermesi biraz zaman aldı.
— Vermem.
— Nereden biliyorsun?
Aron gözlerini benden ayırmadı.
— Çünkü başına bir şey gelmesini istemiyorum.
Ne diyeceğimi bilemedim.
Hâlâ ona kızgındım.
Hem de çok.
Ama bu cümlesi içimdeki öfkeyi biraz olsun durdurmuştu.
— Sana güvenemiyorum.
Aron başını salladı.
— Güvenmek zorunda değilsin.
— Ama...
— Sadece hayatta kal.
Tam o sırada mührümün üzerindeki kırmızı ışık yeniden yükseldi.
Ama bu kez farklıydı.
Kırmızı işaretin içinde ince, siyah bir çizgi belirmişti.
Aron bunu görünce dondu.
— Bu olmamalıydı.
— Ne?
Aron koluma baktı.
— Seni insan hâline döndüren şey...
Durdu.
— Ne?
Gözlerini kaldırdı.
— Sadece sen değildin.
Arkamızdan yeniden bir uluma duyuldu.
Sonra bir tane daha.
Bu kez çok daha yakındı.
Aron bana baktı.
Ben de ona baktım.
İçimde garip bir korku vardı.
Ama korktuğum tek şey yeniden kurt olmak değildi.
Aron'a güvenmek istiyordum.
Asıl korktuğum şey de buydu.
Yorumlar
- İsmail Keskin: Bu ormandaki görünüm çok gerilim dolu keşke daha fazla bilgilenseydin
- Azra Özdemir: içeri girdiğinizde dikkatli olmalısınız yararlı olmayacak gibi
- burak yılmaz: Güvenmesen de ve sen bilmeden bırakma lütfen
- Derya Cengiz: yakın tehlike hissedildi işte buna hazırlanmalısınız
- Ebru YILDIRIM: ozlem duyduğun şeyleri biliyordum o yüzden üzüldüm
- Alperix: Bölüm gerçekten merak uyandırıcıydı ama bu ortamda sürüklenmemek zor