BÖLÜM — GÖLGENİN SIRRI
BÖLÜM — GÖLGENİN SIRRI
Bu dönüşüm sadece başlangıçtı.
Aron birkaç saniye boyunca karşısındaki beyaz kurda baktı.
Kurt da ondan gözlerini ayırmıyordu.
Aron yavaşça bir adım attı.
Kurt geri çekilmedi.
— İkbal...
Kurt başını hafifçe yana çevirdi.
Aron bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sadece ona baktı.
Sonra elini yavaşça uzattı.
Kurt birkaç saniye eline baktı.
Ardından bir adım daha yaklaştı.
Aron hafifçe gülümsedi.
— Demek korkmuyorsun.
Kurt sessizce ona bakmaya devam etti.
Aron'un eli kurdun başına yaklaşırken bir anda durdu.
Uzaklardan bir uluma duyuldu.
Aron'un yüzündeki ifade değişti.
Elini indirdi.
— Bu da ne?
Kurt hemen karanlık koridora baktı.
Aron da aynı yöne döndü.
— Birileri daha mı var?
Cevap gelmedi.
Koridor tamamen sessizdi.
Aron birkaç saniye bekledi.
Sonra kurda baktı.
— Buradan çıkmamız lazım.
Kurt hareket etmedi.
— İkbal?
Kurt bir anda arkasını dönüp koridora doğru yürümeye başladı.
Aron şaşkınlıkla onu izledi.
— Nereye gidiyorsun?
Kurt durdu.
Arkasını dönüp Aron'a baktı.
Sonra yürümeye devam etti.
Aron başını iki yana salladı.
— Tamam. Peşinden geliyorum.
Koridorun sonuna doğru ilerlediler.
Bir süre sonra duvarlarda garip semboller görünmeye başladı.
Aron durdu.
Duvarın üzerindeki işarete dikkatlice baktı.
Kurt da durup aynı yere baktı.
Aron'un yüzündeki ifade değişti.
— Bu sembol...
Elini duvara yaklaştırdı ama dokunmadan geri çekti.
— Bunu daha önce gördüm.
Kurt başını kaldırdı.
Aron ona baktı.
— Sen de tanıyor musun?
Kurt sadece ona bakıyordu.
Ama gözlerini sembolden ayırmıyordu.
Tam o sırada arkadan bir ses geldi.
— Sonunda buraya da geldin.
Aron hızla arkasını döndü.
Koridorun diğer ucunda aynı gölge duruyordu.
— Sen...
Gölge birkaç adım attı.
— Onu uyandırdın.
Aron'un sesi sertleşti.
— Ondan uzak dur.
Gölge kısa bir kahkaha attı.
— Hâlâ onu korumaya çalışıyorsun.
Aron cevap vermedi.
Gölge bu kez beyaz kurda baktı.
— Ama artık işler eskisi gibi olmayacak.
Aron bir adım öne çıktı.
— Ne biliyorsan söyle.
— Henüz zamanı değil.
— Benim için zamanı geldi.
Gölge başını hafifçe eğdi.
— Hayır, Aron. Senin için değil.
Aron'un bakışları sertleşti.
— Ne demek istiyorsun?
Gölge cevap vermedi.
Bir anda karanlığın içinde kayboldu.
Aron birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
Sonra koridoru kontrol etti.
Kimse yoktu.
Arkasını döndüğünde beyaz kurdun kendisine baktığını gördü.
Aron derin bir nefes aldı.
— Senin yüzünden başıma iş açılacak gibi.
Kurt birkaç adım yaklaştı.
Aron bu kez elini uzattı.
Kurt geri çekilmedi.
Aron elini yavaşça başına koydu.
Birkaç saniye öylece kaldı.
Sonra hafifçe gülümsedi.
— Hâlâ İkbal'sin, değil mi?
Kurt gözlerini ondan ayırmadı.
Aron'un yüzündeki ifade yumuşadı.
Tam o sırada dışarıdan çok daha güçlü bir uluma duyuldu.
Kurt bir anda kapıya döndü.
Aron da sesin geldiği yöne baktı.
Binanın dışından bir gölge geçti.
Aron bir adım kapıya yaklaştı.
— Bu ses...
Dışarıda hiçbir şey görünmüyordu.
Sonra karanlığın içinde iki parlak göz belirdi.
Aron olduğu yerde kaldı.
— Burada başka biri daha var.
Kurt hafifçe hırladı.
Karanlıktaki gözler biraz daha yaklaştı.
Aron kurda baktı.
— Sen de onu tanımıyorsun galiba.
Karanlıktan bir uluma daha yükseldi.
Bu kez çok daha yakındı.
Aron'un yüzündeki gülümseme kayboldu.
— İkbal...
Kurt başını kaldırdı.
Aron gözlerini karanlıktan ayırmadı.
— Galiba yalnız değiliz.
Yorumlar
- Efe Işıldar: Uğuldamayı gördüğün an kaçmaya hazır ol
- Ece Oral: aron ikbalin peşindeysen ne yaptığını düşünmelisin
- Ahmet Kaplan: Burası tuhaf şeyler barındırıyor hemen çıkmak için harekete geç
- Rıza Kaya: kurt daha iyi bir arkadaş olabilirdi Kaya dikkatli ol lütfen
- İsmail Keskin: gölge sana çok şey anlatacak ama bunu geç öğrenmesini bekleme
- Recep Karaca: aron bu durum senin için sakıncalı olabilir çok fazla tehliken var
- Asil genç: gölgenin kim olduğunu anlamalısın ve bu işin üstesinden gelmelisin
- Ayşe Pekmez: Bu kararlarla nereye gitmeyi planlıyorsun?
- ERDOĞAN: kurtun sana ne kadar sadık olduğunu unutmamalısın onu iyi değerlendir
- Eda: aron dikkatli olmalısın gelecekte başına daha büyük sorunlar açılacak gibi