BÖLÜM — KAPI
BÖLÜM — KAPI
Mert kapıya doğru birkaç adım attı.
Ben de arkasından baktım.
İçimde garip bir huzursuzluk vardı.
Sanki kapının arkasında kimin olduğunu biliyormuşum gibi...
Ama kim olduğunu gerçekten bilmiyordum.
Mert kapının önünde durdu.
— Kim o?
Yine cevap gelmedi.
Mert kapının koluna uzandı.
— Bekle.
Sesim istemeden yükseldi.
Mert dönüp bana baktı.
— Ne oldu?
— Bilmiyorum.
— İkbal, biri kapıda.
— Biliyorum ama...
Cümlemi tamamlayamadım.
Kolum yeniden ısındı.
Elimi hemen mührün üzerine koydum.
Siyah çizgi biraz daha uzamıştı.
Mert bunu fark etti.
— Koluna ne oldu?
— Bir şey yok.
— İkbal.
— Gerçekten bir şey yok.
Mert birkaç saniye bana baktı.
Sonra kapıya döndü.
— Ben bakacağım.
Kapıyı yavaşça açtı.
Dışarıda kimse yoktu.
Mert şaşkınlıkla sokağa baktı.
— Kimse yok.
Ben merdivenin başında kaldım.
— Emin misin?
— Evet.
Mert dışarı çıkıp sağa sola baktı.
Sonra geri geldi ve kapıyı kapattı.
— Herhalde biri yanlışlıkla çaldı.
— Belki...
Mert salona doğru yürüdü.
Ben ise hâlâ kapıya bakıyordum.
Tam arkamı dönecekken kapının altından küçük bir şeyin içeri doğru itildiğini gördüm.
Bir kâğıt.
Kalbim hızlandı.
Mert görmeden hemen eğilip kâğıdı aldım.
Üzerinde sadece birkaç kelime vardı.
“Siyah çizgiye dikkat et.”
Bir an donup kaldım.
Kâğıdı hemen avucumun içinde buruşturdum.
— İkbal?
Mert'in sesiyle irkildim.
— Efendim?
— Sen gelmiyor musun?
— Geliyorum.
Kâğıdı cebime koydum.
Mert'in yanına gittim.
Ama aklım hâlâ o cümledeydi.
Siyah çizgiye dikkat et.
Bunu kim yazmıştı?
Ve daha önemlisi...
Mührümün içindeki siyah çizgiyi nereden biliyordu?
O gece odama çıktığımda kapıyı kilitledim.
Yatağın kenarına oturdum.
Telefonumu çıkardım.
Bir süre ekrana baktım.
Sonra aklıma Aron geldi.
Telefonun rehberini açtım.
Adını buldum.
Parmağım arama tuşunun üzerinde durdu.
Aramak istedim.
Ama aramadım.
Çünkü bana güvenmememi söyleyen o kadar çok şey olmuştu ki...
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Tam o sırada kolum yeniden ısındı.
Mührün üzerine baktım.
Siyah çizgi artık biraz daha belirgindi.
— Sen nesin böyle?..
Bir anda odanın ışığı söndü.
Olduğum yerde kaldım.
— Mert?
Cevap gelmedi.
Koridordan hiçbir ses gelmiyordu.
Sonra telefonum titredi.
Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.
Tek bir mesaj gelmişti:
“Aron'a ulaşma.”
Mesaja birkaç saniye baktım.
Hemen ardından ikinci mesaj geldi.
“Çünkü bu kez seni ondan korumaya çalışmıyorum.”
Telefon elimde kaldı.
— O zaman neden?..
Üçüncü mesaj geldi.
“Seni Aron'dan değil, Aron'u senden korumaya çalışıyorum.”
Kaşlarımı çattım.
Ne demek istiyordu?
Tam mesajı tekrar okuyacakken...
Kapımın önünden bir gölge geçti.
Başımı kaldırdım.
Bu kez korkudan değil...
Aron'un burada olmadığını bildiğim için ürperdim.
Kapıya doğru baktım.
Ve dışarıdan çok tanıdık bir ses geldi.
— İkbal...
Olduğum yerde kaldım.
Bu sesi tanıyordum.
Ama Aron değildi.
Yorumlar
- Tarık Arslan: Yetersiz bir tehdit değil mi?
- Poyraz Pekün: ikbal bu durumu bence doğru analiz etmeli tehlike var gözler önünde
- aleyna dede: mert lütfen açma o kapıyı kalbimdeki huzursuzun sebebi olabilir
- Ece Boz: O mesaj beni selam vermekte mi korkuyor?
- Eren Ali Dağ: Tanıdık bir ses ve tanımıyorsan işin zorlaşacak merte söyle hadi dikkatli ol
- ERDOĞAN: Hemen tepkini göstermelisin
- DJ Slot: O kağıtta yazanın kim olduğunu anlamalıydın bu çok önemli bir ipucu
- Nazlı Güler: O mühürdeki siyah çizgi daha fazla sır taşıyor gibi dikkatli ol ikbal