BÖLÜM — KURTARMA
.
BÖLÜM — KURTARMA
Siyah çizgi yavaş yavaş bana doğru ilerliyordu.
Geri çekildim.
Ama arkamda duvar vardı.
— Aron...
Aron birkaç metre ilerideydi.
— İkbal, olduğun yerde kal!
— Hareket ediyor!
— Biliyorum.
Çizgi ayaklarıma biraz daha yaklaştı.
Kolumdaki mühür yeniden ısındı.
Canım yanmaya başlamıştı.
— Aron!
Aron bana doğru koştu.
Tam o sırada çizgi yerden yükseldi.
Sanki önümde bir duvar oluşmuştu.
Aron durmak zorunda kaldı.
— İkbal, geri çekil!
— Çekilecek yer yok!
Çizgi üzerime doğru ilerledi.
Gözlerimi kapattım.
Tam o anda Aron önümde belirdi.
Elini kaldırdı.
Siyah çizgi ona çarpmadan önce geri savruldu.
Aron birkaç adım geriye sendeledi.
— Aron!
Yanına koşmak istedim.
— Yerinden kıpırdama!
— Ama sen...
— İkbal, beni dinle!
Çizgi yeniden hareket etti.
Aron bana baktı.
— Şimdi koş.
— Nereye?
— Kapıya!
— Ya sen?
— Ben arkandan geleceğim.
— Aron...
— İkbal!
Sesindeki ciddiyetle daha fazla karşı çıkamadım.
Kapıya doğru koşmaya başladım.
Tam kapıya ulaşmıştım ki arkamdan büyük bir gürültü geldi.
Döndüm.
Aron yerdeydi.
— Aron!
Geri dönmek için bir adım attım.
Aron başını kaldırdı.
— Sakın!
— Seni burada bırakmam!
Aron ayağa kalkmaya çalıştı.
— Bırakmayacağını biliyorum.
Bir an bana baktı.
Sonra tekrar çizgiye döndü.
— O yüzden şimdi beni dinle.
Çizgi yeniden ona doğru ilerledi.
Aron son anda kenara çekildi ve bana doğru koştu.
Elimi tuttu.
— Şimdi!
Birlikte kapıdan çıktık.
Depodan uzaklaşınca Aron durdu.
Ben de nefes nefese ona baktım.
— İyi misin?
— İyiyim.
— Emin misin?
— Evet.
Koluma baktı.
Mührüm hâlâ hafifçe parlıyordu.
Aron bunu görünce yüzü ciddileşti.
— Bu artık sadece seninle ilgili değil.
— Ne demek istiyorsun?
Aron cevap vermedi.
Depoya baktı.
İçeriden hiçbir ses gelmiyordu.
Telefonum yeniden titredi.
Ekrana baktım.
GÖREV İPTAL EDİLDİ.
Ardından ikinci mesaj geldi.
DOSYA 47-B HAKKINDA KİMSEYE GÜVENME.
Telefonu yavaşça indirdim.
Aron mesajı okudu.
— Geç kaldılar.
— Ne için?
Aron bana baktı.
— Çünkü artık onlar da seni buldu.
Yorumlar
- İkbal Sürücü: Kalemine sağlık