BÖLÜM — SAKLANAN SON GERÇEKİÇTEN SÖZ

Defterin üzerindeki isme bakmaya devam ediyordum.

ARON.

Ne kadar düşünsem de bir anlam veremiyordum. Büyükannemin verdiği defterde onun adının ne işi vardı? Üstelik yazılan cümle, Aron'un benim uyanışımla bir bağlantısı olduğunu gösteriyordu.

Telefonumu elime aldım. Birkaç saniye düşündükten sonra ona mesaj yazdım.

İkbal: Seninle konuşmamız gerekiyor.

Cevap beklediğimden kısa sürede geldi.

Aron: Ne oldu?

İkbal: Defterde adını buldum.

Bu kez cevap hemen gelmedi.

Telefon ekranına bakarken içimden bir ses, onun ne söyleyeceğini zaten bildiğimi söylüyordu.

Birkaç dakika sonra mesaj geldi.

Aron: Yarın konuşalım. Sana anlatmam gereken şeyler var.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

“Demek gerçekten bir şeyler saklıyorsun,” diye mırıldandım.

O gece doğru düzgün uyuyamadım.

---

Ertesi sabah mutfağa indiğimde annem kahvaltı hazırlıyordu. Selin masaya oturmuş, Mert'le tartışıyordu.

“Abim, benim telefonumu neden aldın?”

“Almadım.”

“Masanda duruyor!”

Mert hiç istifini bozmadan çayından bir yudum aldı.

“Tesadüfen oraya gelmiş olabilir.”

“Telefon kendi kendine mi yürüdü?”

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

“Günaydın. Sabah sabah yine neyin kavgası bu?”

Selin hemen bana döndü.

“Abim telefonumu almış, bir de inkâr ediyor.”

“Ben sizin yaşınızda değilim, bu tartışmalara karışmam.”

Mert kaşlarını kaldırdı.

“Sen de mi bana karşısın?”

“Ben sadece kahvaltımı yapmak istiyorum.”

Annem masaya tabakları koyarken gülümsedi.

“İkiniz de biraz sakin olun. Sabah sabah evin huzurunu kaçırdınız.”

Onların arasında otururken bir an her şeyin ne kadar normal olduğunu düşündüm. Birkaç gün önce hayatımın böyle değişeceğini söyleselerdi inanmazdım.

Ama artık bazı gerçekleri öğrenmem gerekiyordu.

Kahvaltıdan sonra odama çıktım. Defteri çantama koydum ve Aron'la buluşmak için evden ayrıldım.

---

Aron beni sahilde bekliyordu.

Yanına yaklaştığımda yüzündeki ifadeden onun da rahat olmadığını anladım.

“Merhaba,” dedi.

“Merhaba. Bu kez lafı uzatmayacağım.”

“Biliyorum.”

Çantamdan defteri çıkarıp açtım. Son sayfadaki yazıyı ona gösterdim.

“Bana bunu açıklar mısın?”

Aron yazıyı okudu. Özellikle kendi isminin bulunduğu yere uzun süre baktı.

“Bunu nerede buldun?”

“Büyükannemin verdiği defterde. Şimdi de bana nedenini anlatmanı istiyorum.”

Aron gözlerini benden kaçırdı.

“İkbal, ben seninle tanışmadan önce de seni arıyordum.”

Bunu duymak beklediğim kadar şaşırtıcı olmadı. Yine de içim sıkılmıştı.

“Neden?”

“Vampirler arasında bir hastalık yayılmaya başlamıştı. Önceleri birkaç kişinin güç kaybettiğini düşündük. Sonra bunun giderek yayıldığını öğrendik.”

“Ve Uyuyan Kurt Prenses'i aramaya başladınız.”

Başını salladı.

“Evet. Eski kayıtlarda bu hastalığı yalnızca onun iyileştirebileceği yazıyordu.”

Bir süre sustum.

“Yani bana bu yüzden yaklaştın.”

“Başlangıçta seni bulmak için yaklaştım. Hakkında araştırma yaptım. Aileni, geçmişini, Hatay'dan İstanbul'a gelişinizi öğrendim. Ama seninle karşılaştıktan sonra her şey değişti.”

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Çünkü doğru.”

“Peki, benim prenses olduğumu ne zaman anladın?”

Aron derin bir nefes aldı.

“İlk karşılaştığımızda emin değildim. Bileğindeki işareti öğrendiğimde şüphelendim. Sonra yaşananlar bu ihtimali güçlendirdi.”

“Peki neden bana anlatmadın?”

“Çünkü senden bir şey istemek için değil, önce gerçeği öğrenmek için yanına gelmiştim. Sonra seni tanıdıkça seni bu işin içine çekmek istemedim.”

Ona baktım.

“Aron, beni zaten bu işin içine çekmiş oldun.”

“Biliyorum.”

“Bana güvenmemi istiyorsun ama en önemli gerçeği sakladın.”

“Güvenmeni istiyorum. Ama bunu senden isteyerek kazanamayacağımı da biliyorum.”

Bir süre ikimiz de konuşmadık.

Sonunda çantamdaki defteri kapattım.

“Peki, beni uyandıran kişi olduğun yazıyor. Bunun anlamı ne?”

Aron bu soruyu bekliyormuş gibi başını eğdi.

“Bunu ben de tam olarak bilmiyorum. Eski anlatılarda prensesin uyanışından önce yanında birinin bulunacağı yazıyor. Ama o kişinin kim olduğu açıkça anlatılmıyor.”

“Senin adın yazıyor ama.”

“Evet.”

“Bunu sen mi yazdın?”

“Hayır.”

Gözlerimi ondan ayırmadım.

“Bana söylemediğin başka bir şey var mı?”

Aron cevap vermeden önce uzun süre düşündü.

“Var. Ama bu kez senden saklamak istemiyorum.”

Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi. Ekrana baktığında yüzü değişti.

“Ne oldu?”

“Vampirlerin toplandığı yerde bir sorun çıkmış.”

“Yine hastalık mı?”

“Evet. Bu kez birkaç kişi daha kötüleşmiş.”

Ayağa kalktım.

“Ben de geliyorum.”

Aron itiraz edecek gibi oldu ama vazgeçti.

“Peki. Birlikte gidelim.”

---

Eski binaya vardığımızda içerideki insanların yüzlerinden durumun ciddi olduğunu anladım.

Yaşlı kadın bizi görünce yanıma yaklaştı.

“Tekrar geldin demek.”

“Burada ne oluyor?”

Kadın endişeyle odalardan birini gösterdi.

“Bir kişi daha hastalandı. Diğerlerinin durumu da iyi değil.”

İçeri girdiğimde birkaç kişinin oturduğunu gördüm. Hepsi yorgun ve güçsüz görünüyordu.

Aron yanımda durdu.

“İkbal, bugün burada ne olduğunu anlamamız gerekiyor.”

“Ben elimden geleni yapacağım.”

Yaşlı kadın bana yaklaştı.

“Senin hakkında çok şey duyduk. Yüz yıldır beklediğimiz kişinin sonunda ortaya çıktığını söylüyorlar.”

“Ben de ne olduğumu yeni öğreniyorum. Her şeyi bildiğimi düşünmeyin.”

Kadın başını salladı.

“Kimse senden her şeyi bilmeni beklemiyor kızım.”

O sırada odanın diğer ucundan bir ses duyuldu.

“Prensesin gerçekten o olduğundan nasıl emin olacağız?”

Aron o tarafa döndü.

“Dün yaşananları görmediniz mi?”

“Bir kişiyi biraz rahatlatması yeterli değil.”

Bu sözler hoşuma gitmemişti.

“Ben kimseye bir şey kanıtlamak zorunda değilim,” dedim. “Yardım etmek istiyorum. Ama bunu yapabilmem için önce neyle karşı karşıya olduğumuzu anlamam gerekiyor.”

Odada sessizlik oldu.

Yaşlı kadın bana baktı.

“Bence de doğru söylüyorsun.”

Aron yanıma yaklaştı.

“Bugün kendini zorlamana gerek yok.”

“Biliyorum. Ama denemek istiyorum.”

Bir süre sonra hastalığı ilerleyen kişilerin yanına gittim. Bileğimdeki işaret yine ısınmaya başladı. Bu kez önceki günkü gibi yalnızca bir kişiye değil, odadaki diğer insanlara da dikkat kesildim.

İçimdeki o tanıdık sıcaklık yeniden ortaya çıktı.

Fakat bu kez kendimi zorlamadım. Sadece sakinleşmeye çalıştım.

Bir süre sonra yanımdaki yaşlı kadın şaşkınlıkla konuştu.

“İşaretin…”

Bileğime baktım. Kırmızı ay şekli eskisinden daha belirgin görünüyordu.

Aron da bunu fark etmişti.

“İkbal, iyi misin?”

“İyiyim. Sadece biraz yoruldum.”

Yaşlı kadın gözlerini benden ayırmadan konuştu.

“Artık şüphem kalmadı. Sen gerçekten Uyuyan Kurt Prenses'sin.”

Bu sözleri duyduğumda içimde garip bir his oluştu.

İlk kez biri bunu söylediğinde korkmuştum. Şimdi ise korkunun yanında başka bir şey daha vardı.

Kabullenmek.

---

Binadan çıktığımızda Aron bir süre sessiz yürüdü.

Sonunda dayanamadım.

“Bir şey söylemeyecek misin?”

“Ne söylememi istiyorsun?”

“Mesela neden başından beri bana gerçeği anlatmadığını.”

Aron durdu.

“Çünkü seni kaybetmekten korktum.”

Ona baktım.

“Beni kaybetmekten mi, yoksa prensesi kaybetmekten mi?”

“İkbal, aradığım kişiyle tanıştığım kişi aynı olsa da benim için artık mesele bu değil.”

“Bunu anlamam için zamana ihtiyacım var.”

“Ne kadar zamana ihtiyacın varsa.”

Bir süre birbirimize baktık.

“Bir de şunu bilmeni istiyorum,” dedi. “Vampirlerin hastalığını iyileştirebilecek olman, bütün sorumluluğun senin üzerinde olduğu anlamına gelmiyor. Herkesi kurtarmak zorunda değilsin.”

Bu sözleri beklemiyordum.

“Peki ya yardım edebilirsem?”

“Edebildiğin kadar edersin. Ama kendini unutma.”

Başımı hafifçe salladım.

Belki de ilk defa söylediklerini gerçekten anlamaya çalışıyordum.

---

Akşam eve döndüğümde büyükannemden bir telefon geldi.

“İkbal kızım, müsait misin?”

“Evet büyükanne. Bir şey mi oldu?”

“Seninle konuşmam gereken bir konu var. Mümkünse yarın yanıma gel.”

Sesindeki ciddiyet dikkatimi çekmişti.

“Defterle mi ilgili?”

Bir süre sessiz kaldı.

“Evet. O defterde gördüğün her şey sana anlatılmadı.”

“Ne demek istiyorsun?”

“Yarın gel, kızım. Bazı şeyleri artık saklamanın anlamı yok.”