BÖLÜM — TAKİP
BÖLÜM — TAKİP
“Bu gece yaşananların sadece başlangıç olduğunu hissediyordum.”
Tam o sırada koridordan bir ses geldi.
Ayak sesleri.
Yavaş ama kararlıydı.
Aron hemen kapıya döndü.
— Burada kal.
— Ne oldu?
— Sessiz ol.
Sesimi çıkarmadım.
Ayak sesleri biraz daha yaklaştı.
Aron kapının yanına geçti.
Ben de olduğum yerde kaldım.
Kalbim hızla atıyordu.
İçimde kötü bir his vardı.
Sanki birazdan bir şey olacaktı.
Bir süre sonra ayak sesleri kesildi.
Aron kapıyı hafifçe araladı.
Koridor boştu.
— Gittiler mi?
Aron başını iki yana salladı.
— Hayır.
— Nereden biliyorsun?
Cevap vermeden dışarı çıktı.
Ben de peşinden gittim.
— Aron, bekle.
Bir anda durdu.
Elini kaldırıp sessiz olmamı işaret etti.
Karşı koridorun sonunda bir gölge hareket etti.
Gözlerimi kıstım.
— Orada biri var.
Aron bana baktı.
— Fark ettin demek.
Gölge bir anda duvarın arkasında kayboldu.
— Kimdi o?
— Bilmiyorum.
— Yalan söylüyorsun.
Aron cevap vermedi.
Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.
— İkbal!
Hızla döndüm.
Koridorun diğer ucunda iki kişi vardı.
Merkezden gelen ekip.
İçlerinden biri bana doğru yaklaştı.
— İkbal, iyi misin?
Başımı salladım.
— İyiyim.
Adam etrafa baktı.
— Seni buraya getiren kişi nerede?
Bir an duraksadım.
Az önce bulunduğumuz odaya baktım.
Adam ortada yoktu.
— Kaçtı.
Merkez görevlisi kaşlarını çattı.
— Nasıl kaçtı?
— Bilmiyorum. Bir anda ortadan kayboldu.
Aron'a baktım.
O ise birkaç metre ötede sessizce duruyordu.
Görevli onu fark etti.
— Sen kimsin?
Aron cevap vermedi.
Görevli bir adım daha attı.
— Sana soru sordum.
Aron'un bakışları sertleşti.
— Buraya onun için geldim.
— Kimin için?
Aron gözlerini bana çevirdi.
— İkbal için.
Görevli bir şey söylemek üzereyken binanın içinden sert bir ses geldi.
Tak!
Hepimiz sustuk.
Ses üst kattan gelmişti.
Ardından ikinci bir ses duyuldu.
Bu kez daha yakındı.
Tak!
Görevli hemen silahını çıkardı.
— Herkes dikkatli olsun.
İçimdeki huzursuzluk daha da arttı.
Tam o sırada bileğim kaşınmaya başladı.
Önce hafifti.
Sonra giderek arttı.
Elimi bileğime götürdüm.
Kırmızı ay işaretinin olduğu yer kıpkırmızı olmuştu.
— Ah...
Aron hemen bana döndü.
— Ne oldu?
— Bilmiyorum. Bileğim...
Kaşımak istedim ama dokunduğum anda işaret daha da ısındı.
Elimi hemen geri çektim.
Kalbim hızlandı.
Bu daha önce de olmuştu.
Ama bu sefer farklıydı.
Sanki işaret bir şeye tepki veriyordu.
Korkuyordum.
Ama aynı zamanda içimde açıklayamadığım bir öfke vardı.
Neden olduğunu bilmiyordum.
Ne olduğunu da bilmiyordum.
Aron bana baktı.
— İkbal, elini göster.
— Neden?
— Sadece göster.
Bileğimi ona doğru uzattım.
İşareti görünce yüzündeki ifade değişti.
— Bu kadar hızlı olmamalıydı...
— Ne kadar hızlı?
Cevap vermedi.
Tam o sırada üst kattan bir ses duyuldu.
Bir şey yere düştü.
Ardından kısa bir çığlık geldi.
Hepimiz bir anda yukarı baktık.
Merkez görevlilerinden biri diğerine işaret etti.
— Sen benimle gel.
Diğeri bana döndü.
— Sen burada kal.
— Hayır.
— İkbal, burada kal.
— Hayır, orada ne olduğunu bilmek istiyorum.
Tam yukarı çıkmak üzereydim ki koridorun sonundaki gölge yeniden ortaya çıktı.
Bu kez daha yakındı.
Bir anlığına bir insan silueti gördüm.
Sonra üzerimize doğru koştu.
— Dikkat!
Görevli silahını kaldırdı.
Gölge hızla yön değiştirdi.
Aron bir anda önümde belirdi.
Beni geriye doğru çekti.
Gölge yanımızdan geçip merdivenlere yöneldi.
— Peşinden!
Merkez görevlileri koşarak arkasından gitti.
Ben de hareket edecekken Aron kolumu tuttu.
— Sen gelmiyorsun.
— Bırak beni!
Kolumu çekmeye çalıştım.
Tam o sırada bileğimdeki kırmızı ay işareti yeniden parladı.
Başımın içinde aynı ses yankılandı.
“Uyan...”
Olduğum yerde kaldım.
Nefesim hızlandı.
Aron bunu fark etti.
— İkbal?
Elimi bileğime götürdüm.
İşaret artık sadece kızarmamıştı.
Etrafındaki deri de kızarmıştı ve dayanılmaz şekilde kaşınıyordu.
Gözlerimi kapattım.
Bir anlığına karanlığın içinde bir görüntü belirdi.
Kırmızı bir ay.
Uzaktan gelen kurt sesleri.
Ve karanlığın içinde bana doğru uzanan bir el.
Gözlerimi hemen açtım.
Görüntü kaybolmuştu.
— Ne gördün?
Aron'un sesiyle ona baktım.
— Hiçbir şey.
— İkbal...
— Gerçekten bilmiyorum!
Sesim istemeden yükseldi.
Aron sustu.
Ben de derin bir nefes aldım.
İçimdeki korku giderek büyüyordu.
Ama bir yandan da başka bir şey hissediyordum.
Sanki içimde bir şey hareketleniyordu.
Üst kattan yeniden bir ses geldi.
Bu kez insan sesi değildi.
Aron'un yüzündeki ifade tamamen değişti.
Bana baktı.
— Sakın yukarı çıkma.
— Neden?
Cevap vermedi.
Sonra yukarıdan bir ses geldi.
Bu kez çok netti.
“İkbal...”
Bileğimdeki kırmızı ay işareti bir anda daha da kızardı.
İçimde garip bir çekilme hissettim.
Sanki biri beni yukarı çağırıyordu.
Ve ne kadar korksam da gözlerim merdivenlere kaydı.
Yorumlar
- Zeynep Avcı: Niye böyle yaptın aron hemen açıkla lütfen
- Ceyda Sancak: ne yapacaksın ikbal dikkatli ol!
- Ferhat Durmuş: o hissiyat beni de sardı çok rahatsız ediciydi
- Emre Meydan: Yükseğe çıkmak iyi olmayacak ne olur dinle onu ikbal
- Kaan Duman: @otukenkalem00 bu işaretle ilgili bir şeyler var gibi geliyor
- Recep Uçar: Bu bölüm gerçekten gerilim doluydu
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Çok teşekkür ederim canım içi
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Canımsın
- İkbal Sürücü: Çok güzel bir bölümdü
- İkbal Sürücü: Emeğine sağlık yazarım