BÖLÜM — UYANIŞIN İLK İŞARETİ

Sabah uyandığımda aklımda yine dün yaşananlar vardı.

Büyükannemin kutusundaki fotoğraflar, üzerindeki sembol ve babamın adı yazılı mektup… Hepsi birbirine bağlı gibiydi. Ama ne kadar düşünsem de bir sonuca ulaşamıyordum.

Üstelik bilinmeyen numaradan gelen mesajlar da kafamı karıştırıyordu.

Yataktan kalkıp hazırlandım. Aşağı indiğimde babam kahvaltısını yapıyordu.

“Günaydın baba.”

“Günaydın kızım. Gel, kahvaltını yap.”

Karşısına oturdum. Bir süre ne söyleyeceğimi düşündüm. Sonunda dayanamadım.

“Baba, sana bir şey soracağım.”

Babam çayından bir yudum aldı.

“Sor bakalım.”

“Eski evimizle ilgili ne hatırlıyorsun?”

Kaşlarını hafifçe kaldırdı.

“Ne oldu, nereden çıktı şimdi bu?”

“Büyükannemlerde eski fotoğraflara baktım. Evin fotoğrafını gördüm. Bir de bazı mektuplar vardı.”

Babamın yüzündeki ifade değişti.

“Mektuplar mı?”

“Evet. Birinin üzerinde senin adın yazıyordu.”

Babam bardağını masaya bıraktı.

“Büyükannende hâlâ o mektuplar duruyor mu?”

“Evet. Ama bana göstermedi.”

Bir süre sustu.

“Eski şeyler onlar kızım. Çok da üzerinde durma.”

“Peki, neden o evden ayrılmışız?”

“Büyüklerin arasında bazı anlaşmazlıklar olmuş. Sonra ev satılmış. Ben de çocuk olduğum için her şeyi hatırlamıyorum.”

“Hiç mi merak etmedin?”

Babam hafifçe gülümsedi.

“İnsan çocukken bunları pek düşünmüyor.”

Sonra yüzüme baktı.

“Sen neden bu kadar merak ettin?”

“Bilmem. Fotoğrafları görünce aklıma takıldı.”

Babam başını salladı.

“İstersen bir ara büyükannene sorarsın. O benden daha çok şey hatırlar.”

Konu kapanmış gibi görünüyordu ama babamın mektubun üzerindeki ismi duyunca verdiği tepki aklımda kalmıştı.

Tam başka bir şey soracaktım ki telefonum çaldı.

Arayan Aron'du.

“Baba, sonra konuşuruz.”

Babam başını salladı.

“Tamam kızım.”

Mutfağın dışına çıkıp telefonu açtım.

“Efendim?”

“Günaydın.”

“Günaydın. Hayırdır, sabah sabah?”

“Sesini duymak istedim. Bir de seninle konuşmam gereken bir şey var.”

“Yine mi gizemli konuşmalar?”

Aron hafifçe güldü.

“Bu kez gerçekten önemli.”

“Peki, anlat.”

“Telefonda olmaz. Bugün görüşebilir miyiz?”

Bir an düşündüm.

“Tamam. Nerede?”

Buluşacağımız yeri kararlaştırıp telefonu kapattık.

---

Aron'u sahile yakın bir kafede buldum. Beni görünce ayağa kalktı.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk. Ne oldu? Telefonda çok ciddi konuşuyordun.”

Oturduktan sonra yüzüme baktı.

“Son zamanlarda bazı vampirler hastalanıyor.”

Ne diyeceğimi bilemedim.

“Nasıl yani, hastalanıyorlar derken?”

“Güçlerini kaybediyorlar. Bazıları eskisi gibi hareket edemiyor. Bazıları da kontrolünü kaybediyor.”

“Bunun bir tedavisi yok mu?”

Aron başını iki yana salladı.

“Normal bir tedavisi yok. Yıllardır bu hastalığa çare aranıyor.”

“Peki hiç bulunamamış mı?”

“Eski bir kehanet var. Bu hastalığı yalnızca Uyuyan Kurt Prenses'in iyileştirebileceği söyleniyor.”

Kaşlarımı çattım.

“Uyuyan Kurt Prenses…”

“Evet. Yüz yıldır uyanmadığı söyleniyor. Onun gerçekten var olup olmadığını bile bilen yok.”

Aklıma hemen ailemin anlattığı hikâye geldi.

“Benim ailemde de buna benzer bir hikâye var.”

Aron'un bakışları değişti.

“Biliyorum.”

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Nereden biliyorsun?”

“Daha önce de söylemiştim. Ailen hakkında bazı şeyler araştırmıştım.”

“Aron, bunu normal bir şeymiş gibi söyleme. Ailemle ilgili ne biliyorsun?”

Tam cevap verecekti ki kafeye iki kişi girdi.

İçlerinden biri doğrudan Aron'a baktı.

Aron'un yüzündeki ifade bir anda değişti.

“İkbal, kalkmamız gerekiyor.”

“Neden?”

“Sonra anlatırım.”

“Yine mi sonra?”

Aron cevap vermeden ayağa kalktı. Ben de istemeyerek peşinden gittim.

Tam dışarı çıktığımız sırada arkamızdan bir ses duyduk.

“Aron!”

Aron durdu.

Bize doğru iki adam geliyordu. Birinin yüzünde alaycı bir gülümseme vardı.

“Uzun zamandır görüşmüyorduk.”

Aron soğuk bir sesle karşılık verdi.

“Seninle görüşmek gibi bir niyetim yok.”

Adamın bakışları bana kaydı.

“Demek söylentiler doğruymuş.”

Ne demek istediğini anlamadım.

“Beni tanıyor musun?” diye sordum.

Adam cevap vermek yerine bileğime baktı.

“İşaret de ortaya çıkmış.”

Aron hemen önüme geçti.

“Onunla konuşmayacaksın.”

Adam güldü.

“Onu bizden saklayamazsın.”

“Buradan git.”

Adam bir adım daha yaklaşınca Aron'un gözlerindeki değişimi fark ettim.

Bir şey söylemesine fırsat kalmadan adam üzerimize geldi. Aron beni kenara çekti. İkisi birkaç saniye içinde yolun diğer tarafına geçti.

Her şey o kadar hızlı olmuştu ki ne olduğunu anlamakta zorlanıyordum.

Diğer adam ise bana doğru yaklaştı.

“Seninle konuşmamız gerekiyor.”

“Benim seninle konuşacak bir şeyim yok.”

Koluma uzandı. Geri çekildim.

Tam o sırada bileğimdeki kırmızı ay şeklindeki işaret ısınmaya başladı.

Önce hafifti. Sonra sıcaklık giderek arttı.

Elimi bileğime götürdüm.

Adamın yüzündeki ifade değişti.

“Bu işaret…”

Ne olduğunu anlamaya çalışırken çevremizden güçlü bir rüzgâr geçti. Ağaçların dalları sallandı, yerdeki yapraklar havalandı.

Bir anlığına başım döndü.

Adam birkaç adım geri çekildi.

“İmkânsız…”

Aron hızla yanıma geldi.

“İkbal, iyi misin?”

“Bilmiyorum. Bileğim…”

İşaret hâlâ sıcaktı.

Aron koluma baktı. Yüzünde daha önce görmediğim bir şaşkınlık vardı.

“Buradan gitmeliyiz.”

Bu kez itiraz etmedim.

---

Kalabalıktan uzaklaştığımızda biraz olsun kendime gelmiştim.

Aron karşıma geçti.

“Bir yerin acıyor mu?”

“Hayır. Ama bana ne olduğunu anlatacaksın.”

Bileğimi ona gösterdim.

“Bu neden oldu?”

Aron işarete dikkatlice baktı.

“Daha önce böyle tepki verdiğini görmemiştim.”

“Yani ne olduğunu sen de bilmiyorsun?”

“İşaretin ne anlama geldiğine dair tahminlerim var. Ama emin değilim.”

Derin bir nefes aldım.

“Aron, bugün bir adam bana prenses dedi. Sen de vampir hastalığından ve Uyuyan Kurt Prenses'ten bahsettin. Şimdi bileğimdeki işaret böyle oluyor. Bunların hepsi nasıl aynı zamana denk gelebilir?”

Aron bir süre sustu.

“Bazen bazı şeyler tesadüf değildir, İkbal.”

“Bunu açıklama olarak kabul etmiyorum.”

“Biliyorum.”

Biraz yaklaştı.

“Sana zarar gelmesini istemiyorum.”

“Beni korumak istiyorsan önce bana gerçeği anlat.”

Gözlerimin içine baktı.

“Başta sana yaklaşmamın başka bir nedeni olduğunu biliyorsun. Ama artık benim için her şey değişti.”

“Bunu daha önce de söyledin.”

“Çünkü hâlâ aynı şeyi hissediyorum.”

Elimi tuttu.

“İkbal, sana bir şey olmasından korkuyorum.”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Ona karşı hissettiklerimi inkâr etmek artık kolay değildi. Ama güvenmek de sandığım kadar kolay değildi.

“Ben de ne hissettiğimi tam bilmiyorum,” dedim.

Aron hafifçe gülümsedi.

“Bunu bilmen için acele etmene gerek yok.”

Elimi bırakmadı. Ben de çekmedim.

Bir süre öylece kaldık.

Sonra başımı kaldırıp ona baktım.

“Benden bir şey daha saklarsan gerçekten çok kızacağım.”

Bu kez gülümsedi.

“Bundan hiç şüphem yok.”

İstemeden ben de gülümsedim.

---

Eve döndüğümde doğruca odama çıktım.

Bileğimdeki işaretin sıcaklığı geçmişti ama kırmızı rengi eskisinden daha belirgindi.

Telefonumu çıkarıp aile fotoğraflarına baktım. Ardından büyükannemin kutusunda gördüğüm sembolü düşündüm.

Tam o sırada mesaj geldi.

Bilinmeyen numaraydı.

“İlk uyanış başladı.”

Kaşlarımı çattım.

Ardından bir mesaj daha geldi.

“Yüz yıldır beklenen prenses sonunda gücünü gösterdi.”

Telefonu elimde sıkıca tuttum.

Cevap yazdım.

Ben: Sen kimsin? Benden ne istiyorsun?

Mesaj iletildi ama cevap gelmedi.

Birkaç dakika sonra ekran yeniden aydınlandı.

“Aron'a henüz güvenme. O da sana her şeyi anlatmadı.”

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Aron'un bana anlattıkları, bugün yaşadıklarımız ve ailemin eski hikâyesi…

Hepsi birbirine bağlanıyordu.

Bileğimdeki işarete baktım.

Bir an için gözlerimi kapattım. İçimde tuhaf bir his vardı. Sanki uzun zamandır kapalı olan bir kapı aralanmıştı.

Ama arkasında ne olduğunu henüz göremiyordum.

Yalnızca bir şeyden emindim.

Uyuyan Kurt Prenses'in hikâyesi artık benim hikâyemdi.

Yorumlar

İkbal Sürücü: Emeğine sağlık