BÖLÜM — UYUYAN
BÖLÜM — UYUYAN
Kapının önünde öylece duruyorduk.
İçeriden gelen söz hâlâ aklımdaydı.
— Uyuyan kişi uyanıyor.
Aron elimi bırakmadı.
— İçeri girmemiz gerekiyor mu? diye sordum.
Aron başını iki yana salladı.
— Hayır.
— Ama az önce geri dönmek için çok geç olduğunu söyledin.
— Çünkü artık bizi fark etti.
— Kim?
Aron cevap vermedi.
İçeriden ayak sesleri geldi.
Biri bize doğru yürüyordu.
Aron beni arkasına aldı.
— Sakın konuşma.
— Aron...
— İkbal, lütfen.
Sesindeki ciddiyeti duyunca sustum.
Kapının içindeki karanlıkta bir gölge belirdi.
Yavaş yavaş bize yaklaşıyordu.
Bir adım daha attı.
Sonra durdu.
— Aron...
Aron'un yüzü değişti.
Gölge bize doğru bakarak konuştu.
— Seni yıllardır bekliyorum.
Aron bir süre sessiz kaldı.
Sonunda konuştu.
— Sen hâlâ hayattasın.
Adam hafifçe güldü.
— Beni öldüğümü mü sandın?
Şaşkınlıkla Aron'a baktım.
— Sen bu kişiyi tanıyor musun?
Aron cevap vermedi.
Adam birkaç adım daha yaklaştı.
Ay ışığı yüzüne vurunca onu daha net görebildim.
Orta yaşlarda bir adamdı.
Gözleri ise normal değildi.
Kırmızıydı.
Adam önce bana, sonra koluma baktı.
Mührümü görünce durdu.
— Demek onu buldun.
Kaşlarımı çattım.
— Kimi?
Adam Aron'a baktı.
— Ona hiçbir şey anlatmadın, değil mi?
Aron'un sesi sertleşti.
— Bu seni ilgilendirmez.
Adam hafifçe gülümsedi.
— Hâlâ aynı Aron.
Bir adım daha attı.
— Ama artık yalnız değilsin.
Kolum yeniden ısındı.
Elimi kolumun üzerine koydum.
— Bu neden oluyor?
Adam bana baktı.
— Çünkü seni tanıyor.
— Kim tanıyor?
Adam cevap vermedi.
Bunun yerine binanın içine baktı.
— Uyanıyor.
İçeriden bir ses daha geldi.
Bu kez daha derindi.
Aron hemen bana döndü.
— İkbal, şimdi buradan çıkıyoruz.
— Ama...
— Şimdi!
Aron elimden tuttu ve beni kapıdan uzaklaştırdı.
Tam birkaç adım atmıştık ki arkamızdan adamın sesi geldi.
— Kaçabilirsiniz.
Aron durmadı.
Adam devam etti.
— Ama kırmızı ay yeniden doğdu.
Kolumdaki mühür tekrar parladı.
Olduğum yerde kaldım.
Mührün içinden çok hafif bir ses geldi.
Sanki biri adımı söylüyordu.
— İkbal...