GERİLİM
BÖLÜM — GERİLİM
Yürümeye devam ediyorduk.
Mührüm hâlâ hafifçe parlıyordu.
Aron birkaç kez koluma baktı ama bir şey söylemedi.
— Bir şey mi oldu? diye sordum.
— Henüz bilmiyorum.
— Şu “bilmiyorum” kelimesini senden çok duymaya başladım.
Aron hafifçe gülümsedi.
— Ben de bundan hoşlanmıyorum.
Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.
Çat.
İkimiz de durduk.
Aron bana baktı.
— Sen de duydun mu?
— Evet.
Arkamıza döndüm.
Sokak boştu.
— Belki bir şey düştü.
Aron başını iki yana salladı.
— Hayır.
— Nereden biliyorsun?
— Çünkü ses bizim arkamızdan geldi.
Bir adım geri çekildim.
— Ne yapacağız?
Aron elimi tuttu.
— Önce buradan uzaklaşacağız.
Tam yürümeye başlayacaktık ki telefonum titredi.
Ekrana baktım.
GİZLİ NUMARA
Mesajı açtım.
ARON'A GÜVENME.
Olduğum yerde kaldım.
Aron yüzüme baktı.
— Ne oldu?
Telefonu ona uzattım.
Mesajı okuyunca yüzü ciddileşti.
— Bu numarayı tanıyor musun?
— Hayır.
— Mesajı kim gönderdiyse bizi izliyor.
— Ama neden sana güvenmememi söylüyor?
Aron cevap vermedi.
Tam o sırada telefon yeniden titredi.
İkinci mesaj gelmişti.
ARKANA BAKMA.
Kalbim hızlandı.
İstemeden arkamı dönmek üzereydim.
Aron hemen kolumu tuttu.
— Sakın.
— Ama...
— Mesajı dinle.
Sokağın karşısındaki binadan bir kapı sesi geldi.
Ardından ayak sesleri duyuldu.
Bu kez tek kişi değildi.
Birden fazla kişi vardı.
Aron bana baktı.
— Şimdi koşacağız.
— Nereye?
— Fark etmez. Sadece koş.
Elimi tuttu.
Tam koşmaya başladığımız anda arkamızdan bir ses yükseldi.
— İkbal!
Durmadık.
Ama o ses...
Bana hiç yabancı gelmiyordu.