GİZLİ GÖREV
.
BÖLÜM — GİZLİ GÖREV
Kapının önündeki ses kesilmişti.
Ama kimse yerinden kıpırdamıyordu.
Aron hâlâ kapıya bakıyordu.
Mert ise gözlerini ondan ayırmıyordu.
— Şimdi bana her şeyi anlatacaksın, dedi Mert.
Aron ona döndü.
— Ne hakkında?
Mert sinirlendi.
— İkbal'in kolundaki mühür hakkında.
Aron cevap vermedi.
Mert bu kez bana baktı.
— Sen de susuyorsun.
— Çünkü gerçekten ne olduğunu bilmiyorum.
— İkbal, az önce senin kolunda bir şey oldu.
— Biliyorum.
— Ve Aron bunun ne olduğunu biliyor.
Aron araya girdi.
— Mert, bazı şeyleri kurcalamaman daha iyi.
Mert kaşlarını kaldırdı.
— Bana ne yapacağımı söyleme.
Ben ikisinin arasına girdim.
— Yeter artık.
Mert bana baktı.
— Sen gerçekten hiçbir şey bilmiyor musun?
Bir an sustum.
— Bildiğim tek şey, kolumdaki şeyin normal olmadığı.
Mert bir şey söyleyecekti ki telefonum titredi.
Ekrana baktım.
GİZLİ NUMARA
Mesajı açtım.
Yeni görev.
Bir cinayet vakasını araştır.
Dosya: 47-B
Şüpheli: Bilinmiyor.
Konum birkaç dakika içinde gönderilecek.
Telefonu hemen kapattım.
Mert fark etmişti.
— Kimdi?
— Kimse.
— İkbal...
— Gerçekten kimse.
Aron bana baktı.
Bir şeylerden şüphelendiğini anlamıştım.
Telefonum tekrar titredi.
Bu kez konum gelmişti.
Telefonu cebime koydum.
— Ben biraz odama geçiyorum.
Mert önümden çekilmedi.
— Bir dakika.
— Ne oldu?
— Son zamanlarda çok garip davranıyorsun.
Kalbim hızlandı.
— Herkes biraz garip davranıyor zaten.
Mert hafifçe gülümsedi.
— Konuyu değiştirmeyi iyi öğrenmişsin.
Hiç cevap vermeden odama geçtim.
Kapıyı kapatır kapatmaz telefonumu çıkardım.
Görev konumu eski bir depoydu.
Üzerimi değiştirdim.
Siyah kıyafetlerimi giydim ve gözlüğümü taktım.
Aynada kendime baktım.
— Yine başladık...
Sessizce evden çıktım.
Kimse fark etmemişti.
En azından ben öyle sanıyordum.
---
Gönderilen konuma ulaştığımda sokak neredeyse boştu.
Depo birkaç metre ilerideydi.
Telefonumdaki dosyayı açtım.
Yirmi üç yaşında bir adam.
İki saat önce ölü bulunmuştu.
Polis olay yerinde çalışıyordu ama benim görevim farklıydı.
Katilin kim olduğunu bulmam gerekiyordu.
Çevreyi dikkatlice inceledim.
Depoya yaklaşırken yerde küçük bir şey fark ettim.
Eğilip aldım.
Metal bir parçaydı.
Üzerinde garip bir sembol vardı.
Tam fotoğrafını çekecektim ki arkamdan bir ses geldi.
— Bunu neden araştırıyorsun?
Donup kaldım.
Bu sesi tanıyordum.
Yavaşça arkamı döndüm.
Aron birkaç metre gerimde duruyordu.
— Sen burada ne yapıyorsun?
— Aynı şeyi sana sorabilirim.
— Beni mi takip ettin?
Aron cevap vermedi.
— Aron, ciddi soruyorum.
— Ben de.
— Bu benim görevim.
Aron'un kaşları hafifçe çatıldı.
— Görev mi?
Bir an sustum.
Yanlış kelimeyi söylemiştim.
— Yani... araştırmam gereken bir şey.
Aron bana doğru yürüdü.
— Cinayeti mi araştırıyorsun?
Şaşırdım.
— Sen nereden biliyorsun?
Aron cevap vermedi.
Elimdeki metal parçaya baktı.
— Onu nereden buldun?
— Yerdeydi.
Aron parçaya biraz daha baktı.
— Bunu bırak.
— Neden?
— Çünkü bu olay düşündüğünden daha büyük.
— Ne demek istiyorsun?
Aron cevap verecekken deponun içinden bir ses geldi.
Bir şey yere düştü.
İkimiz de aynı anda içeri baktık.
Aron bana döndü.
— Burada kal.
— Hayır.
— İkbal.
— Ben de geliyorum.
Aron başını iki yana salladı.
— Başına yine iş açacaksın.
— Sen peşimden gelmeseydin belki açılmazdı.
Aron istemeden gülümsedi.
— Hâlâ aynı İkbal'sin.
— Ne demek o?
Cevap vermeden depoya doğru yürüdü.
Ben de peşinden gittim.
İçeri girdiğimizde yerde bir dosya duruyordu.
Dosyanın üzerinde tek bir isim vardı.
ARON.
Olduğum yerde kaldım.
Aron da dosyaya baktı.
İlk kez onun da şaşırdığını gördüm.
Dosyayı yavaşça yerden aldım.
— Bana bunun bir açıklamasını yap.
Aron cevap vermedi.
Dosyanın içinden bir fotoğraf düştü.
Fotoğraftaki adam, birkaç saat önce ölü bulunan kişiydi.
Fotoğrafın arkasında kırmızı kalemle bir cümle yazıyordu:
“Katil sandığınız kişi, aslında bir sonraki hedef.”
Fotoğrafa tekrar baktım.
Sonra Aron'a döndüm.
— Bu ne demek?
Aron hâlâ susuyordu.
— Aron?
Bu kez gözlerini benden kaçırdı.
Ben de ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Yorumlar
- İkbal Sürücü: Emeğine sağlık tatlım