GÖLGENİN ARDINDA
Ertesi gün okuldan çıktıktan sonra doğrudan pastaneye gitmedim.
Dün gece gelen mesaj hâlâ aklımdaydı.
“Artık seni buldular.”
Telefonumu cebime koyup yürümeye devam ettim.
Bir süre sonra arkamdan gelen ayak seslerini fark ettim.
Yavaşladım.
Ses de yavaşladı.
Durunca ses kesildi.
İçimden derin bir nefes aldım.
— Yine mi?
Arkamı döndüm.
Kimse yoktu.
Tam yürümeye başlayacaktım ki önümde biri belirdi.
Bir adım geri çekildim.
Aron.
Birkaç metre ötede durmuş, bana bakıyordu.
İstemeden yüzüne baktım.
Aslında yakışıklıydı.
Ama bunu düşünmenin sırası değildi.
— Sen...
Aron hafifçe gülümsedi.
— Beni özledin mi?
— Hiç komik değil.
— Zaten komik olmaya çalışmıyordum.
Ona doğru birkaç adım attım.
— Seninle konuşmam gerekiyor.
— Tahmin etmiştim.
— Dün gece...
Sözümü tamamlamama izin vermedi.
— Çok soru sorma.
Kaşlarımı çattım.
— Daha ne soracağımı bile bilmiyorsun.
— Biliyorum.
— Nereden biliyorsun?
Aron gülümsedi.
— Çünkü ne soracağını tahmin edebiliyorum.
Bir an sustum.
Sonra doğrudan sordum.
— Beni kurtaran gölge sensin, değil mi?
Aron'un yüzündeki gülümseme bir anlığına kayboldu.
Sonra tekrar bana baktı.
— Neden öyle düşündün?
— Çünkü o geceki adamın söyledikleriyle senin söylediklerin birbirine çok benziyor.
Aron birkaç saniye sustu.
— Çok soru soruyorsun.
— Çünkü sen hiçbir şey anlatmıyorsun.
— Belki de bazı şeyleri bilmen gerekmiyordur.
— Buna ben karar veririm.
Aron hafifçe başını eğdi.
— Zaten seni bu yüzden izliyorum.
Bir adım yaklaştı.
Ben geri çekilmedim.
— Beni neden izliyorsun?
Aron cevap vermedi.
Bakışları yine bileğime kaydı.
Kolumu hemen kapattım.
— İşaretim hakkında da bir şey biliyorsun.
— Tahmin ettiğinden daha fazla.
— O zaman anlat.
— Henüz değil.
Sinirlenmeye başlamıştım.
— Sürekli aynı şeyi söylüyorsun.
Aron gülümsedi.
— Çünkü hâlâ aynı soruları soruyorsun.
— Bir gün cevap vereceksin.
— Belki.
Arkasını dönüp yürümeye başladı.
— Aron!
Durdu ama arkasını dönmedi.
— Beni kurtaran gölge sensin, değil mi?
Birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra sakin bir sesle konuştu.
— Çok soru sorma, İkbal.
Ve yürümeye devam etti.
Arkasından baktım.
Bu kez artık emindim.
O geceki gölgeyle Aron arasında bir bağlantı vardı.
Ama ne olduğunu hâlâ çözemiyordum.
Bileğim yine hafifçe ısındı.
Kolumu tuttum.
— Siz benden ne istiyorsunuz?
Bu kez cevap veren olmadı.
Yorumlar
- İkbal Sürücü: bölüm harikaydı
- İkbal Sürücü: emeğine sağlık
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: 😍 🫠🫠
- ..: Aron Beni özledin mi dediğinde ben evet dedim vallahi 😹🎀