İÇİMDEKİ KURT
BÖLÜM — İÇİMDEKİ KURT
Sabah gözlerimi açtığımda bir süre yataktan kalkmadan tavana baktım. Dün yaşananlar hâlâ aklımdaydı. Kafedeki adamlar, bileğimdeki işaretin ısınması ve etrafımızda bir anda çıkan o tuhaf rüzgâr…
Hepsini düşününce başım ağrımaya başladı.
Yatağımdan kalkıp pencereye gittim. Perdeyi araladığım sırada dışarıdan bir kuş sesi duydum. Sonra bir tane daha…
Normalde bu sesleri fark etmezdim bile. Ama şimdi sanki kuşlar hemen pencerenin önündeymiş gibi geliyordu.
Karşı binanın önünde konuşan iki kişinin sesini de duyabiliyordum.
Kaşlarımı çattım.
Bu kadar uzaktan nasıl duyuyordum?
Bir süre dikkat kesildim. Konuştukları kelimeleri bile seçebiliyordum. Sonra kendi kendime gülüp başımı salladım.
“İyice tuhaflaştım.”
Tam o sırada bileğimdeki kırmızı ay işareti hafifçe ısındı. Elimi üzerine koydum. Birkaç saniye sonra sıcaklık geçti.
Ama içimdeki huzursuzluk geçmedi.
Sanki bir şeylerin değiştiğini hissediyordum. Ne olduğunu bilmiyordum, sadece eskisi gibi olmadığımı fark ediyordum.
---
Aşağı indiğimde annem kahvaltıyı hazırlıyordu. Selin masada telefonuyla uğraşıyor, Mert de önündeki tabağı bitirmeye çalışıyordu.
“Günaydın.”
Selin başını kaldırdı.
“Günaydın abla. Sen bugün erken kalkmışsın.”
“Biraz.”
Mert çayından bir yudum aldı.
“Hayırdır, gece yine mi uyuyamadın?”
“Uyudum. Sadece erken uyandım.”
Annem önüme bir tabak koydu.
“Biraz bir şeyler ye. Son zamanlarda doğru düzgün kahvaltı etmiyorsun.”
“Tamam anne.”
Masaya oturdum. Dışarıdan bir köpek havlaması duyuldu. Sesle birlikte başımı kapıya çevirdim.
Mert bana baktı.
“Ne oldu?”
“Bir şey yok.”
“Kapıya bakıp duruyorsun.”
“Dışarıda köpek var galiba.”
Mert güldü.
“Burada köpek eksik olmuyor zaten.”
Haklıydı ama içimdeki his farklıydı. Sanki köpeğin yalnızca sesini duymamış, ne hissettiğini de anlamıştım. Korkmuş gibiydi.
Bu düşünceyi aklımdan uzaklaştırmaya çalıştım.
Bir köpeğin ne hissettiğini nereden bilebilirdim?
Kahvaltı boyunca pek konuşmadım. Annem birkaç kez iyi olup olmadığımı sordu ama her seferinde yorulduğumu söyledim.
Dün yaşananları aileme anlatamazdım. En azından şimdilik.
---
Kahvaltıdan sonra odama çıktım. Telefonumu elime aldığımda Aron'dan mesaj geldi.
Aron: Uyandın mı?
Ben: Evet. Hayırdır?
Aron: Dün olanlardan sonra biraz araştırma yaptım. Seninle konuşmamız gerekiyor.
Ben: Ne buldun?
Aron: Telefonda anlatmak istemiyorum. Görüşebilir miyiz?
Bir süre düşündüm.
Ben: Bir saat sonra gelebilirim.
Aron: Tamam. Bekliyorum.
Hazırlanıp evden çıktım. Anneme kısa bir işim olduğunu söyledim.
Sokakta yürürken sabah yaşadığım şeyler yine aklıma geldi. İnsanların konuşmalarını, uzaktan gelen sesleri normalden çok daha net duyuyordum.
Bir ara arkamdan gelen ayak seslerini fark ettim.
Yavaşladım.
Sesler de yavaşladı.
Durduğumda onlar da durmuş gibiydi.
Birden arkamı döndüm. Birkaç metre geride yaşlı bir adam yürüyordu. Elinde poşetleri vardı. Beni görünce şaşkınlıkla baktı.
“Bir şey mi oldu kızım?”
“Yok, kusura bakmayın.”
Yoluma devam ettim.
Kendi kendime söylenmeden edemedim.
“İkbal, biraz sakin ol. Herkesten şüphelenmeye başladın.”
Yine de içimdeki huzursuzluk geçmiyordu.
---
Aron beni sahile yakın bir kafede bekliyordu. Yanına oturunca yüzüme dikkatlice baktı.
“İyi misin?”
“Bugün herkes bana aynı şeyi soruyor.”
“Demek ki iyi görünmüyorsun.”
“Sen de hemen başladın. Ne buldun, onu anlat.”
Aron biraz öne eğildi.
“Dün karşılaştığımız kişilerden sonra eski kayıtları araştırdım. Birkaç anlatıya ulaştım.”
“Ne anlatısı?”
“Kurt soyuyla ilgili olanlar.”
Bileğimi masanın üzerine koydum.
“Bununla mı ilgili?”
“Evet. Eski anlatılarda kurt soyundan gelen bazı insanların diğerlerinden farklı özellikler taşıdığı yazıyor.”
“Nasıl farklı?”
“Duyuları daha keskinmiş. Tehlikeyi önceden hissedebiliyor, çevrelerindeki canlıların hareketlerini ve ruh hâllerini daha kolay fark edebiliyorlarmış.”
Sabah yaşadıklarım aklıma geldi.
“Yani bana kurt olduğumu mu söylüyorsun?”
Aron hemen cevap vermedi.
“Bunun mümkün olduğunu düşünüyorum.”
Gülmek istedim ama pek beceremedim.
“Aron, ben kendimi bildim bileli insanım. Böyle bir şeyin mümkün olduğunu bile düşünmemiştim.”
“Biliyorum. Ama aile hikâyelerini de unutma.”
“Onlar sadece hikâye olabilir.”
“Olabilir. Fakat dün yaşananları da açıklamamız gerekiyor.”
Başımı eğip bileğime baktım.
“Peki ya Uyuyan Kurt Prenses?”
Aron'un yüzü ciddileşti.
“Onunla ilgili de yeni şeyler öğrendim. Eski kaynaklarda prensesin yalnızca bir kurt olmadığı anlatılıyor. Kurt soyunun en özel gücünü taşıdığı söyleniyor.”
“Vampir hastalığını iyileştirebilen kişi olduğu için mi?”
“Evet. Eğer anlatılanlar doğruysa, o kişi hem kurt soyunun mirasını taşıyor hem de vampir hastalığına çare olabilecek güce sahip.”
Bir süre sessiz kaldım.
“Peki, benimle ne ilgisi var?”
Aron gözlerini benden ayırmadı.
“Henüz kesin bir şey söyleyemem.”
İç çekerek arkamı sandalyeye yasladım.
“Seninle konuşurken her seferinde daha fazla soru işaretiyle ayrılıyorum.”
“İnan bana, ben de bütün cevaplara sahip değilim.”
“Buna inanmak istiyorum.”
Aron elini masanın üzerine koydu. Benim elime uzanmadı, sadece orada bıraktı.
“Birlikte öğrenebiliriz.”
---
Kafeden çıktıktan sonra sahil boyunca yürümeye başladık. Bir süre konuşmadık.
Aron sonunda sessizliği bozdu.
“Dün karşılaştığımız adamları tanıyorum.”
Ona döndüm.
“Kim olduklarını neden söylemedin?”
“Çünkü burada olacaklarını bilmiyordum.”
“Beni tanıyor gibiydiler. Hatta bana prenses dediler.”
“İşaretini görmüş olabilirler.”
“Peki sen onları nereden tanıyorsun?”
Aron kısa bir süre duraksadı.
“Geçmişten. Daha önce bazı işlerde karşılaştığım kişiler.”
“Ne tür işler?”
“İkbal…”
“Yine mi? Bir şey sorduğumda neden hep böyle yapıyorsun?”
“Çünkü anlatmam gereken şeyler var ama hepsini bir anda söyleyemem.”
“Ben de her şeyi bir anda öğrenmek istemiyorum. Ama en azından karşımda kim olduğunu bilmek istiyorum.”
Aron başını eğdi.
“Bunu anlıyorum.”
Tam yürümeye devam edecektik ki sahilin ilerisinden bir çocuk sesi duyuldu.
“Anne!”
İkimiz de o tarafa döndük.
Küçük bir çocuk merdivenlerin yanında durmuş ağlıyordu. Biraz ileride annesi telaşla etrafına bakınıyordu.
Kadın bizi görünce yanımıza geldi.
“Oğlum bir anda yanımdan uzaklaştı. Şimdi de yanıma gelmiyor.”
Çocuğa baktım. Birkaç metre ileride durmuş, etrafına korkuyla bakıyordu.
Yanına doğru yürüdüm ama beni görünce geri çekildi.
Aron hafifçe koluma dokundu.
“Yavaş ol.”
Başımı sallayıp çocuğun hizasına gelecek şekilde çömeldim.
“Merhaba. Korktun mu?”
Çocuk cevap vermedi.
“Annen burada. Bak, seni bekliyor.”
Elimi uzatmadım. Biraz bekledim. Sonra çocuk yavaşça yanıma geldi ve elimi tuttu.
O anda bileğimdeki mühür yeniden ısındı.
Bu kez sıcaklık daha belirgindi.
Çocuğun ağlaması da kesilmişti. Biraz önce korkuyla etrafına bakarken şimdi sakinleşmişti.
Annesi hemen yanımıza geldi.
“Çok teşekkür ederim. Bir an ne yapacağımı şaşırdım.”
“Önemli değil. İyi olmasına sevindim.”
Kadın çocuğuyla uzaklaşırken Aron bana baktı.
“Ne oldu?” diye sordum.
“İşaretin yine tepki verdi.”
“Ben de hissettim.”
“Çocuk da senin yanında sakinleşti.”
“Belki sadece korkusu geçti.”
“Olabilir.”
Ama yüzündeki ifade başka bir şey düşündüğünü gösteriyordu.
“Aron, her şeyi bir işarete bağlama. Belki de gerçekten tesadüftür.”
“Belki,” dedi. “Ama bunu araştırmamız gerekiyor.”
---
Biraz daha yürüdükten sonra sahilin sakin bir köşesinde durduk.
Aron bana döndü.
“İkbal, sana bir şey söyleyeceğim. Ama önce beni dinle.”
“Dinliyorum.”
“Eski kurt anlatılarında, gerçek kimliğini henüz bilmeyen kişilerin önce küçük değişimler yaşadığı söylenir. Duyuları keskinleşir. Bazen tehlikeyi herkesten önce fark ederler. Bazıları da çevrelerindeki hayvanlarla daha kolay iletişim kurabilir.”
“Bugün yaşadıklarım gibi mi?”
“Evet. Bunlar kurt soyundan gelen birinin güçlerinin ortaya çıkmaya başlaması olabilir.”
Bir süre denize baktım.
“Yani ben gerçekten kurt muyum?”
“Bence bunu öğrenmeye çok yakınız.”
“Peki Uyuyan Kurt Prenses de ben olabilir miyim?”
A
Yorumlar
- İkbal Sürücü: Kalemine sağlık