KORKU
BÖLÜM — KORKU
Koşuyorduk.
Aron önümden gidiyor, elimi bırakmıyordu.
Arkamı dönüp bakmak istiyordum ama cesaret edemiyordum.
— Aron...
— Durma.
— Bizi takip ediyor mu?
— Bilmiyorum.
Bu cevabı duyunca daha çok korktum.
Bir süre sonra Aron durdu.
Ben de nefes nefese yanında durdum.
— Burada durabiliriz.
Arkamıza baktım.
Sokak boştu.
— Gitti mi?
Aron cevap vermedi.
— Aron?
Başını hafifçe kaldırdı.
— Bir şey duyuyorum.
— Ne?
— Bilmiyorum.
Tam o sırada uzaktan bir ses geldi.
— İkbal...
Olduğum yerde kaldım.
Bu sesi tanıyordum.
Az önce binanın içinde duyduğum sesti.
— Aron...
— Duydum.
Ses tekrar geldi.
— İkbal...
Bu kez daha yakındı.
Aron elimi daha sıkı tuttu.
— Bana bak.
Ona baktım.
— Ne olursa olsun, sesin geldiği yere gitmeyeceksin.
— Ama beni çağırıyor.
— Biliyorum.
— Kim bu?
Aron bir an sustu.
— Henüz bilmiyorum.
Arkamızdaki sokaktan bir taş yuvarlandı.
İkimiz de aynı anda döndük.
Kimse yoktu.
Sonra başka bir ses duyuldu.
Adımlar.
Yavaş yavaş bize yaklaşıyordu.
Aron beni arkasına aldı.
— Burada kal.
— Yine mi?
— İkbal, lütfen.
Adımlar durdu.
Sokak yeniden sessizleşti.
Sonra telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Yeni bir mesaj vardı.
GÖZLERİNİ KAPATMA.
Mesaja birkaç saniye baktım.
— Aron...
Telefonu ona uzattım.
Mesajı okudu.
Yüzü ciddileşti.
— Telefonunu kapat.
— Neden?
— Çünkü artık sadece bizi takip etmiyorlar.
— Ne demek bu?
Aron cevap vermedi.
Başını yavaşça kaldırdı.
Ben de onun baktığı yere baktım.
Sokağın karşısındaki binanın çatısında bir gölge vardı.
Bizi izliyordu.
Gözlerini seçebiliyordum.
Kırmızıydı.
Gölge başını hafifçe eğdi.
Sonra kayboldu.
— Aron...
Elimi tuttu.
— Koş.
Bu kez hiç soru sormadım.
Birlikte koşmaya başladık.
Ama arkamızdan gelen ayak sesleri de bizimle birlikte hızlandı.