MÜHÜR

Ressam

BÖLÜM — MÜHÜR

Aron'un söylediği şey aklımdan çıkmıyordu.

— Yani beni değil, mührü mü takip ediyorlar?

Aron başını salladı.

— Büyük ihtimalle.

— Peki neden?

— Çünkü mühür sende.

— Bunu zaten biliyorum. Ama neden benim üzerimde?

Aron cevap vermedi.

— Aron...

— Her şeyi ben de bilmiyorum, İkbal.

— Ama bildiğin bir şey var.

Aron gözlerime baktı.

— Evet.

— Neyi?

Bir süre sustu.

— Bu mühür daha önce de vardı.

Şaşırdım.

— Nerede?

— Başka birinde.

— Kimde?

Aron cevap vermeden önce kapıya baktı.

— Bunu burada konuşamayız.

— Yine mi?

— İkbal, dışarıda hâlâ biri olabilir.

Haklıydı.

Ama kafam daha da karışmıştı.

— O zaman nereye gideceğiz?

Aron kapıyı kapattı.

— Güvenli bir yere.

— Neresi?

— Benim bildiğim bir yer var.

— Güvenebilir miyim?

Aron bana baktı.

— Bana güvenmiyorsun.

— Bazen güveniyorum.

Hafifçe gülümsedi.

— Bu da yeter.

Birlikte binadan çıktık.

Sokak bu kez tamamen boştu.

Aron önden yürüyordu.

Ben de hemen arkasından gidiyordum.

Tam köşeyi dönerken kolum yeniden ısındı.

Durup koluma baktım.

Mührün etrafındaki kırmızı ışık yeniden ortaya çıkmıştı.

— Aron...

Aron hemen yanıma geldi.

— Ne oldu?

Kolumu gösterdim.

Aron'un yüzü ciddileşti.

— Dur.

— Ne var?

Mührün üzerindeki siyah çizgi yavaşça hareket etmeye başladı.

Ama bu kez yukarı doğru değil, aşağı doğru ilerliyordu.

— Daha önce böyle olmamıştı.

Aron koluma baktı.

— Çünkü bu kez bir yere işaret ediyor.

— Nereye?

Aron başını kaldırdı.

Karşımızdaki eski binayı gösterdi.

— Oraya.

Binanın en üst katındaki tek pencere açıktı.

İçeride ise kırmızı bir ışık yanıyordu.

Tam o sırada pencerede bir gölge belirdi.

Bize baktı.

Sonra elini kaldırdı.

Mührüm bir anda parladı.

Gölge kayboldu.

Aron elimi tuttu.

— Buradan gidiyoruz.

— Neden?

Aron gözlerini binadan ayırmadı.

— Çünkü bizi bekliyorlar.