PEŞİMİZDE
BÖLÜM — PEŞİMİZDE
Koşmaya devam ettik.
Arkamızdaki ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.
— Aron, daha ne kadar koşacağız?
— Bilmiyorum.
— Yine mi bilmiyorsun?
— Şu an gerçekten bilmiyorum.
Sokağın köşesine geldik.
Aron birden durdu.
— Buraya.
Elimden tutup dar bir sokağa girdi.
Ben de peşinden gittim.
Birkaç metre sonra eski bir binanın önünde durduk.
— Buraya mı gireceğiz?
— Evet.
— Burası güvenli mi?
Aron kapıya baktı.
— Güvenli olduğunu söylemedim.
— Harika.
Kapıyı açtı.
İçeri girdik.
Aron kapıyı yavaşça kapattı.
Dışarıdaki ayak sesleri hâlâ duyuluyordu.
Duvara yaslanıp nefesimi toparlamaya çalıştım.
— Aron...
— Ne?
— O şey neydi?
Aron bana baktı.
— Hangi şey?
— Çatıdaki.
Bir süre sustu.
— Bilmiyorum.
— Ama gözlerinin kırmızı olduğunu gördün.
— Evet.
— O zaman nasıl bilmiyorsun?
Aron cevap vermedi.
Tam o sırada dışarıdan bir ses geldi.
— İkbal...
Nefesimi tuttum.
Aron hemen bana döndü.
Parmağını dudaklarına götürdü.
Ses tekrar duyuldu.
— İkbal...
Bu kez kapının hemen arkasından geliyordu.
Aron sessizce kapıya yaklaştı.
Ben de birkaç adım gerisinde durdum.
Kapının kolu yavaşça hareket etti.
Aron bana baktı.
Sonra eliyle geri çekilmemi işaret etti.
Kapı açılmaya başladı.
Tam o sırada kolumdaki mühür ısındı.
Elimi kolumun üzerine koydum.
— Aron...
Aron bana döndü.
— Ne oldu?
— Mühür yine ısınıyor.
Kapı tamamen açıldı.
Ama dışarıda kimse yoktu.
Aron kapının önüne baktı.
Sonra yere eğildi.
Yerde küçük, siyah bir kâğıt vardı.
Onu aldı.
Kâğıdın üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
“Seni bulmak için Aron'a ihtiyacımız yoktu.”
Aron yazıyı okuyunca sustu.
Ben de ona baktım.
— Bu ne demek?
Aron kâğıdı buruşturdu.
— Bilmiyorum.
— Aron...
Bu kez yüzü gerçekten endişeliydi.
— Sanırım seni değil, mührü takip ediyorlar.