PEŞİMİZDEKİ GÖLGE
BÖLÜM — PEŞİMİZDEKİ GÖLGE
Arkamızdan gelen uluma bir süre daha devam etti.
Sonra birden kesildi.
Orman sessizleşti.
Aron hâlâ karanlığa bakıyordu.
Ben kolumdaki mühre baktım.
Kırmızı işaretin içindeki siyah çizgi hâlâ duruyordu.
— Aron...
— Ne oldu?
— Şu siyah çizgi...
Kolumu ona doğru uzattım.
— Bunun ne olduğunu gerçekten bilmiyor musun?
Aron işarete baktı.
— Hayır.
İç çektim.
— Sana inanmak istiyorum.
Aron bana baktı.
— Ama?
— Ama sen her şeyi yarım anlatıyorsun.
— İkbal...
— Gerçekten öyle. Bir şey soruyorum, ya konuyu değiştiriyorsun ya da “bilmiyorum” diyorsun.
Aron birkaç saniye sustu.
— Şu an burada tartışmamız iyi olmaz.
— Tabii. Ne zaman iyi olacak zaten?
Tam o sırada arkamızdan bir dal kırılma sesi geldi.
İkimiz de aynı anda döndük.
Ağaçların arasında bir şey hareket etmişti.
— Biri var.
Aron hemen önüme geçti.
— Gördüm.
— Kim?
— Bilmiyorum.
Ona baktım.
— Şaka yapıyorsun.
— Keşke.
Ağaçların arasına dikkatlice baktı.
Ben de yanından bakmaya çalıştım.
Bir süre hiçbir şey görünmedi.
Sonra karanlığın içinde iki parlak göz belirdi.
— Aron...
— Gördüm.
Gözler yavaş yavaş bize yaklaşıyordu.
Aron elini geriye uzattı.
— Arkama geç.
— Neden?
— İkbal, lütfen.
İtiraz etmedim ve arkasına geçtim.
Gözler biraz daha yaklaştı.
Sonunda bunun bir kurt olduğunu gördüm.
Birkaç saniye bize baktı.
Sonra arkasını dönüp ağaçların arasında kayboldu.
— Gitti mi?
— Sanmıyorum.
— Nerede?
Aron etrafa baktı.
— Bizi izliyor olabilir.
— Harika. Tam da ihtiyacımız olan şey buydu.
Aron bana baktı ama cevap vermedi.
Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.
— Beni özlediniz mi?
Olduğum yerde kaldım.
Yavaşça döndüm.
Aynı gölge birkaç metre ilerimizde duruyordu.
— Sen...
Gölge başını hafifçe eğdi.
— Yine karşılaştık.
Aron hemen önümde durdu.
— Buradan git.
Gölge güldü.
— Hâlâ emir vermeye çalışıyorsun.
— İkbal'e yaklaşma.
— Neden?
Aron cevap vermedi.
Gölge gözlerini bana çevirdi.
— Hâlâ ona güveniyor musun?
Cevap vermedim.
Gölge bunu fark etmiş gibi konuştu.
— Cevap veremiyorsun.
— Sana ne?
Gölge güldü.
— Güzel cevap.
Aron araya girdi.
— Ne istiyorsun?
— Onu.
— Olmaz.
— Kararı sen vermiyorsun.
Aron bir adım öne çıktı.
— Benden önce ona ulaşman gerekecek.
Gölge bir anda hareket etti.
Her şey çok hızlı oldu.
Aron beni geriye çekti.
Gölge ona saldırdı.
İkisi birkaç saniye içinde gözümün önünden kayboldu.
Sadece seslerini duyabiliyordum.
Bir darbe sesi geldi.
— Aron!
Cevap gelmedi.
— Aron!
Bu kez:
— İyiyim!
Sesini duyunca biraz rahatladım.
Ama çok geçmeden gölge yeniden ortaya çıktı.
Aron hemen önüne geçti.
Gölge bu kez bana doğru hareket etti.
Aron kolundan yakalayıp onu durdurdu.
Ben birkaç adım geriye çekildim.
Kolum yeniden yanmaya başladı.
— Hayır...
Mührü tuttum.
Bir süre önce yaşadıklarım aklıma geldi.
Tekrar dönüşmek istemiyordum.
Gözlerimi kapattım.
— Şimdi olmaz.
Aron'un sesi geldi.
— İkbal.
Gözlerimi açtım.
— Bana bak.
— Korkuyorum.
Bunu söylemek istememiştim ama ağzımdan çıktı.
Aron bana doğru geldi ama birkaç adım kala durdu.
— Biliyorum.
— Hayır, bilmiyorsun.
Sesim titriyordu.
— Birkaç dakika önce kurt oldum. Şimdi yeniden insanım. Sonra ne olacağımı bilmiyorum.
Aron sessizce beni dinledi.
— Haklısın.
Kaşlarımı çattım.
— Ne?
— Korkman normal.
Bir an sustum.
Aron devam etti.
— Ama şu an yalnız değilsin.
Ona baktım.
— Sana hâlâ kızgınım.
— Biliyorum.
— Sana güvenip güvenemeyeceğimi de bilmiyorum.
— Bunu da biliyorum.
— O zaman neden hâlâ buradasın?
Aron gözlerini benden ayırmadı.
— Çünkü seni burada bırakmak istemiyorum.
Ne diyeceğimi bilemedim.
Başımı başka tarafa çevirdim.
Aron'a kızgındım.
Ama gitmesini de istemiyordum.
Bu durum daha da canımı sıkıyordu.
Tam o sırada gölge yeniden hareket etti.
Aron önüme geçti.
— Kaç.
— Sen?
— Arkandan geleceğim.
— Ya gelmezsen?
Aron bana baktı.
— Gelirim.
Başımı salladım.
— Tamam.
Koşmaya başladım.
Aron arkamdan geldi.
Ağaçların arasından geçerken dallar yüzüme çarpıyordu.
Arkamızdan başka sesler de geliyordu.
— Aron!
— Koş!
— Bizi takip ediyorlar!
— Biliyorum!
Bir köke takıldım.
Düşmeden önce Aron kolumdan tuttu.
— Dikkat!
— İyiyim.
Elimi hemen bıraktı.
— Emin misin?
— Evet.
Tekrar koşmaya başladık.
Sonunda ağaçların arasından çıktık.
Bir süre durup nefeslendim.
Aron da yanıma geldi.
— İyi misin?
— Sanırım.
— Ailenin yanına gitmek istiyorsun, değil mi?
Başımı salladım.
— Evet.
— O zaman eve gidiyoruz.
Aron'un yüzüne baktım.
— Sen de geleceksin.
Kaşını kaldırdı.
— Emin misin?
Bir an düşündüm.
— Hayır.
Sonra iç çektim.
— Ama yine de gel.
Aron hafifçe gülümsedi.
— Tamam.
Tam yürümeye başlayacaktık ki ormandan yeniden bir ses geldi.
Bu kez uluma değildi.
Bir şey hareket ediyordu.
Aron hemen durdu.
Ben de durdum.
Ağaçların arasına baktım.
İki parlak göz yeniden ortaya çıktı.
— O kurt mu?
Aron başını salladı.
— Hayır.
— O zaman ne?
Aron gözlerini karanlıktan ayırmadan konuştu.
— Bizi takip eden başka biri daha var.
Kolumdaki mühür yeniden ısındı.
Elimi üzerine koydum.
Karanlıktaki gözlere baktım.
Bu kez kaçmadım.
Sadece Aron'a baktım.
— Sanırım yine başlıyor.
Aron da gözlerini ormandan ayırmadan cevap verdi.
— Evet.
Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Sonra ağaçların arasındaki gözler kayboldu.
Ama ikimiz de bunun bittiğini düşünmüyorduk.
Yorumlar
- Cihan Palabıyık: gözlerin yaklaştıkça içim cız ediyor
- Aslı Ekmekçi: aron Ne oldu?
- Eda Vural: Sana inanmak istiyorum demek ama zor gerçekten
- Özlem: bizi takip eden başka biri varsa dikkat etmelisiniz @otukenkalem00
- Vural: beni özlediniz mi?
- Ece Boz: Bu cümle çok garip
- Büşra: aronun karanlığa bakıp durması beni geriyor
- Eda: Keşke her şey bu kadar karmaşık olmasaydı
- Alperix: gözler belirdiğinde içim ürperdi ne olacak şimdi?
- Nazlı Kara: diye sorarken içimde büyüyen korkuyu hissedebiliyorum
- Akduman: orman sessizliğinde çarpan kalbimin sesi yankılandı
- İkbal Sürücü: Eline sağlık canım