YAKIN
BÖLÜM — YAKIN
Aron'un elini hâlâ tutuyordum.
— Gidelim, dedi.
Başımı salladım.
Birkaç adım attık.
Ama aklım hâlâ o binadaydı.
— Aron...
— Ne oldu?
— Az önce neden korktun?
Aron yürümeyi bıraktı.
— Korkmadım.
— Korktun.
Bana baktı.
— Sadece seni orada bırakmak istemedim.
Bir an sustum.
— Neden?
Aron cevap vermedi.
Elimi bırakmak yerine biraz daha sıkı tuttu.
— Çünkü sana bir şey olmasını istemiyorum.
Kalbim hızlandı.
— Aron...
— Biliyorum. Biraz garip.
— Biraz mı?
Hafifçe gülümsedi.
— Bana da garip geliyor.
Bir süre yürümeye devam ettik.
Sonra dayanamadım.
— Peki ya sana bir şey olursa?
Aron durdu.
— Ne?
— Az önce depoda da seni bırakmak istemedim. Şimdi de aynı şeyi hissediyorum.
Aron birkaç saniye bana baktı.
— Demek sen de benim için endişeleniyorsun.
— Evet.
Bunu söylerken gözlerimi kaçırdım.
Aron hafifçe gülümsedi.
— Bunu duymak güzel.
— Sakın alışma.
— Geç kaldın.
İstemeden güldüm.
Tam yeniden yürümeye başlayacaktık ki Aron elimi bırakmadı.
— İkbal.
— Ne?
— Ne olursa olsun, bu gece yanımdan ayrılma.
— Yine mi?
— Bu kez gerçekten söylüyorum.
Başımı salladım.
— Tamam.
Bir süre daha yürüdük.
Sonra kolumdaki mühür hafifçe parladı.
Aron hemen fark etti.
Ama bu kez ikimiz de korkmadık.
Çünkü ilk kez, ne olursa olsun yalnız olmadığımı hissediyordum.