lise ask
Ertesi sabah Ada sınıfa girdiğinde ilk baktığı yer kendi sırası oldu.
Buğra çoktan gelmişti.
Sırasına oturmuş, telefonundan bir şeylere bakıyordu.
Ada çantasını bırakıp yanına oturdu.
“Erken gelmişsin.”
Buğra telefonu cebine koydu.
“Sen geç kaldın.”
Ada saate baktı.
“Daha zil çalmadı.”
“Ben yine de erken geldim.”
Ada gözlerini devirdi.
“Bununla gurur duyuyorsun galiba.”
“Biraz.”
Ada gülümseyerek başını çevirdi.
Ders başlamadan önce sınıftaki birkaç kişi yanlarına gelip konuşmaya başladı. Ada kısa sürede sınıftaki isimleri öğrenmeye çalışıyordu.
Buğra ise herkesle konuşuyor ama kimseyle fazla yakınlaşmıyordu.
Teneffüste Ada kantine gitmek için ayağa kalktı.
“Geliyor musun?” diye sordu.
Buğra şaşırdı.
“Beni mi çağırıyorsun?”
“Hayır, sıraya söyledim.”
Buğra güldü.
“Tamam, geliyorum.”
Koridorda yürürlerken Ada bir anda durdu.
“Sen hangi sınıftan geliyorsun?”
“Başka bir okuldan.”
“Onu anlamıştım.”
“E o zaman niye sordun?”
Ada cevap veremedi.
Buğra gülerek:
“Merak ettin.”
“Hayır.”
“Ettin.”
“Etmedim.”
“Tamam, etmedin.”
Buğra'nın sesindeki alay Ada'yı sinirlendirmişti.
Ama birkaç saniye sonra kendisi de gülmeye başladı.
Kantinde sıraya girdiklerinde Buğra:
“Sen hep böyle misin?” diye sordu.
“Nasıl?”
“Her şeye itiraz eden.”
Ada ona döndü.
“Sen de her şeye laf atan birisin.”
“Belki de iyi anlaşıyoruzdur.”
Ada bir an sustu.
Sonra başını başka tarafa çevirdi.
“Daha onu anlamadık.”
Buğra gülümsedi.
“Anlarız.”
Ada, onun bu kadar kendinden emin konuşmasına anlam veremedi.
Ama o günün sonunda fark ettiği bir şey vardı.
Buğra'yı daha dün tanımıştı.
Yine de sanki onu uzun zamandır tanıyormuş gibi hissetmeye başlamıştı.
Kantinde sıra oldukça uzundu.
Ada, önündeki kalabalığa bakıp iç çekti.
“Burada beklersek teneffüs bitecek.”
Buğra yanına geldi.
“Sabırsız mısın?”
“Hayır.”
“Yüzün öyle demiyor.”
Ada ona döndü.
“Sen benim yüzümü okumayı nereden öğrendin?”
Buğra bir an sustu.
“Bilmem.”
Göz göze geldiler.
Ada, Buğra'nın bakışlarını fark edince hafifçe gülümsedi ve gözlerini kaçırdı.
Tam o sırada arkasındaki biri Ada'ya çarpınca Ada dengesini kaybetti.
Buğra refleksle kolundan tuttu.
“İyi misin?”
Ada birkaç saniye ne diyeceğini bilemedi.
“İyiyim.”
Buğra elini hemen çekti.
“Tamam.”
Aralarında kısa bir sessizlik oluştu.
Ada, az önceki anı düşünmemeye çalışarak önüne döndü.
Ama yüzündeki küçük gülümsemeyi saklayamıyordu.
Buğra da hiçbir şey söylemedi.
Sadece ona bakıp gülümsedi.
İkisi de bunun nedenini henüz bilmiyordu.
Ama aralarındaki o küçük kıvılcım, artık fark edilmeyecek kadar küçük değildi.
Yorumlar
- Melisa Düz: ???
- Melisa Düz: En iyi yetenek🇹🇷
- Melisa Düz: Neden ?
- Melisa Düz: Kimse bunu bilemez bazen farklı olabilir
- Melisa Düz: Bencede
- Melisa Düz: Hemenmi ?
- Melisa Düz: Güçlü olmak yetmiyor bazen 😭
- Melisa Düz: Daha çok yoruluyor 😍
- Melisa Düz: Eminmiyiz bundan 🤔
- Melisa Düz: Ada duy bunları 😍
- Mardin güzeli: merak etmesen bile sorular sormayı sevmelisin gerçekten ada
- Can Kaan Odabaş: O kıvılcımın büyüdüğünü işte o an herkes görecek gibi