Bölüm 11

Derin Alkan

Telefonumun alarmı saat altıda çaldı. Henüz hava aydınlanmamıştı. Bir süre tavana bakarak öylece yattım. İzin günüm düşündüğümden kısa sürmüştü. Beyaz önlüğümü giyip yeniden acil servisin o bitmek bilmeyen temposuna dönecektim. Mutfağa geçtiğimde Cansu çoktan uyanmıştı. Kahve makinesinin sesi bütün evi dolduruyordu. Beni görünce gülümsedi. "Doktor Hanım göreve hazır mı?" Esneyerek sandalyeye oturdum. "Bedenim hayır diyor kafam da ama nöbet listesi evet diyor." Cansu kahvesini önüme bıraktı. "Dün annenler nasıldı?"

"Güzeldi."

"Yine seni doyurana kadar bırakmadılar mı?"

Gülümseyerek başımı salladım. "Poşet dolusu yemek verdiler."

"Şaşırmadım."

İkimiz de güldük. Tam o sırada telefonuma hastane grubundan mesaj düştü. Acil servis olağanüstü yoğunluk nedeniyle tüm ekiplerin eksiksiz görevde olması önemle rica olunur. Kaşlarım çatıldı. "Bir şey mi oldu?" "Bilmem." Mesajı tekrar okudum. Bu tarz uyarılar normal değildi.

---

Hastaneye vardığımda daha otoparktan ambulans sesleri duyuluyordu. Bir değil... İki değil... Arka arkaya gelen sirenler... Koşarak acil servise girdim. Koridor normalden çok daha kalabalıktı. Hemşireler sedyeleri bir odadan diğerine taşıyor, doktorlar durmadan hasta kabul ediyordu. Ayşegül beni görünce hızla yanıma geldi.

"İyi ki geldin."

"Ne oldu?"

"Sabah saatlerinde büyük bir trafik kazası olmuş."

"Kaç yaralı?"

"On üç."

Derin bir nefes aldım. "Durumları?"

"İkisi ağır."

Cevap vermeden önlüğümü giydim. Saçlarımı sıkıca topladım. Artık Naz değil... Acil servisin doktoruydum. İlk sedyeye yöneldim. Yirmili yaşlarında bir gençti. Bilinci açıktı ama bacağı ciddi şekilde yaralanmıştı.

"Adın ne?"

"Efe..."

"Efe, beni duyabiliyor musun?" Başını hafifçe salladı. "Harika. Şimdi seni muayene edeceğim." Tam o sırada acil servisin kapıları yeniden açıldı. İçeri üç ambulans daha girdi. Görevli yüksek sesle bağırıyordu. "Yol açın! Travma hastası!" Koridor bir anda yeniden hareketlendi. Sedye önümden hızla geçti. Hastanın yüzü oksijen maskesiyle kapalıydı. Kim olduğuna dikkat etmedim. Çünkü önümde yardım bekleyen başka insanlar vardı. Saatler birbirini kovaladı. Ne yemek yemeyi düşündüm... Ne de oturmayı. Ancak öğleden sonra kısa bir mola verebildim. Tam çayımdan ilk yudumu alacaktım ki telsizden anons geçti. > "Doktor Derin Alkan, travma odasına. Acil destek gerekiyor." masaya bıraktım hızla travma odasına koştum. Koridorda sedyeler peş peşe ilerliyordu. Herkes bir yere yetişmeye çalışıyordu. Kapıyı açar açmaz Ayşegül'ün sesi duyuldu. "Derin, buraya!" Hemen yanına geçtim. Sedyede yirmili yaşlarının sonunda bir adam yatıyordu. Sağ kolu kan içindeydi. Alnında derin bir kesi vardı. Ama bilinci açıktı. Gözleri odanın içinde sürekli birini arıyordu. "Adınız?" Adam güçlükle konuştu. "...Bora." "Nereniz ağrıyor?" "Bilmiyorum...Her yerim." Elimi omzuna koydum. "Bora, beni dinleyin. Size yardım edeceğiz." Gözlerini bana çevirdi. Bir an durdu. Sonra beklemediğim bir şey söyledi.

"Komutan..." Kaşlarım çatıldı. "Ne dediniz?" "Komutan..." Dudakları kurumuştu. "İyi mi?"

Kime sorduğunu anlamamıştım. "Kim?" "...Demir..." İsmi ilk kez duyuyordum. "Demir kim?" Bora cevap vermedi. Gözleri yavaş yavaş kapanıyordu. Hemşireye döndüm.

"Tansiyonu?"

"Düşüyor."

"Damar yolu açıldı mı?"

"Açıldı."

"Hemogram ve kan grubu hemen."

"Tamam doktor hanım." Makası alıp üniformasının kolunu kestim. Kurşun omzunu sıyırıp geçmişti. Derin değildi ama ciddi kan kaybetmişti. Yarayı temizlerken dişlerini sıktı. "Biraz canınız yanacak." Acıyla başını salladı. "Sorun yok." Bu cümleyi o kadar sakin söylemişti ki... İçimde garip bir his bıraktı. "Ne iş yapıyorsunuz?" Birkaç saniye sustu. Sonra hafifçe gülümsedi. "Devlet memuruyum." Ayşegül bana kısa bir bakış attı. İkimiz de bu cevabın gerçek olmadığını anlamıştık ama sorgulamadık. Hastalarımızın mesleği değil… Hayatta kalmaları önemliydi. Yarasını dikmeye başladım. İlk dikişi atarken Bora tekrar konuştu.

"Doktor..."

"Efendim?"

"Bir şey sorabilir miyim?"

"Buyurun."

"Eğer..." Sesi iyice kısıldı. "...Bir insan kendinden önce hep başkalarını düşünüyorsa..."

İğneyi bir an durdurdum. "...Bu iyi bir şey mi?" Beklemediğim bir soruydu. Gözlerine baktım. Orada yalnızca acı değil... Büyük bir endişe de vardı. İş arkadaşını düşünüyor gibiydi. Belki bir kardeşini... Belki de… "İyi olmak bazen yorucudur." Sessizce konuşmaya başladım. "Ama bir insanın kendinden önce başkalarını düşünmesi, onun kötü biri olduğu anlamına gelmez." Derin bir nefes aldı. "Bizim komutan..." Cümlesini tamamlayamadı. Gözleri kapandı. Monitörde değerleri normale dönmeye başlamıştı. Rahat bir nefes verdim.

"Uyusun." Hemşireye döndüm. "Yarım saatte bir kontrol." "Tamam doktor hanım." Travma odasından çıktığımda saat öğleden sonrayı geçmişti. Koridorun camından dışarı baktım.Yağmur yeniden başlamıştı. İnce ince yağıyordu. Farkında olmadan mırıldandım. "Ne tuhaf..."Ayşegül yanıma geldi. "Az önceki hasta...Sürekli komutanını sayıklıyordu." Ayşegül omuz silkti. "Çok seviyor büyük ihtimalle" Belki de...Ama o an bilmiyordum. Adını ilk kez duyduğum o komutan...içime garip bir duygu bırakmıştı belkide sadece meraktı…

Akşam saat sekize yaklaşırken acil servis biraz olsun sakinleşmişti. Koridordaki sedyelerin çoğu servislere çıkarılmış, bekleme salonundaki kalabalık azalmıştı. Doktor odasına girip önlüğümün cebinden telefonumu çıkardım. Babam iki kez aramıştı. Annem de bir mesaj bırakmıştı. "Müsait olunca ara kızım. Merak ettik." Gülümsedim. Ne kadar büyürsem büyüyeyim, onlar için hâlâ nöbetten geç çıkan küçük kızlarıydım. Tam babamı arayacakken kapı tıklatıldı. Ayşegül başını uzattı. "Rahatsız etmiyorum ya?" "Gel." Elinde iki karton bardak vardı. Birini bana uzattı. "Kahve." Minnettar bir gülümsemeyle aldım. "Hayat kurtardın." Karşımdaki sandalyeye oturdu. Bugün ilk kez ikimiz de birkaç dakika nefes alabiliyorduk. Ayşegül kahvesinden bir yudum aldı. "Bugünkü çocuk...Hani sürekli komutanını soran Bora." Başımı salladım. "Evet." “Sence asker miydi?" Omuz silktim. "Büyük ihtimalle mesleğini söylemedi zaten söylemek istemediği belliydi." Bir süre sessizlik

oldu. Sonra Ayşegül hafifçe gülümsedi. "Merak ettin mi? Komutanını." İstemsizce düşündüm. Gerçekten de merak etmiştim. Nasıl biriydi? Bora gibi iri yapılı bir adamın sesini titretmesine neden olacak kadar nasıl bir bağ kurmuşlardı? Ama bunu belli etmek istemedim.

"Hayır." Ayşegül gözlerini kıstı. "Yalan söylüyorsun." Gülerek başımı salladım. "Doktor merakı sadece." "O zaman ben de hemşire merakı diyorum." İkimiz de güldük. Tam o sırada acil servis telefonlarından biri çalmaya başladı. Ayşegül ayağa kalktı. "Ben bakayım." Kapıya yöneldi. Aradan birkaç saniye geçti. Sonra yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu. "Derin..." Ses tonu değişmişti. Telefonu kulağından indirmeden bana baktı. "112 arıyor." Ben de ayağa kalktım. "Ne olmuş?" Derin bir nefes aldı. "Ankara girişinde askerî araç kazası..." Kalbim istemsizce hızlandı. "Kaç yaralı?" "Kesin sayı belli değil." Telefonun diğer ucunu dinledi. Sonra bana döndü. "...Bir kısmını buraya getiriyorlar." Koridor bir anda yeniden hareketlendi. Görevliler sedyeleri hazırlamaya başladı. Travma odalarının kapıları açıldı. Kan bankasına haber verildi. Ben de hızla eldivenlerimi giydim. Adrenalin yorgunluğumu bir anda silmişti. Otomatik kapıların önüne yürüdüm. Dışarıda ambulans sirenleri duyulmaya başlamıştı. Bir... İki...Üç… Art arda yaklaşıyorlardı. Derin bir nefes aldım. "Haydi Derin..." diye fısıldadım kendi kendime. "İş başlıyor." Ve birkaç dakika sonra... Ambulans sirenleri acil servisin önünde peş peşe sustu. O an hastanenin koridorları yeniden canlandı. "Herkes yerine!" Başhekimin sesi koridorda yankılanırken hemşireler sedyeleri hazırlıyor, güvenlik görevlileri giriş kapısını boşaltıyordu. Eldivenlerimi son kez düzelttim. Kalbim her zamanki gibi sakindi. Bu anlarda heyecanlanmayı yıllar önce bırakmıştım. Kapılar açıldı. İlk sedye içeri girdi. Yirmili yaşlarında bir askerdi. Bacağı atelle sabitlenmişti. Bilinci açıktı. Arkasından ikinci sedye geldi. Alnı kan içindeydi. Sonra üçüncü... Travma oda

Yorumlar

Nazlı Özdemir: Bir şey mi oldu derken acil şartlarının ağırlığını çok iyi hissetmiyorsun
Tarık Arslan: bacağın yaralandığına bakılmaya başladı da hastanın kendisine de dikkat et
Sümeyye: efeyi muayene ederken belki başka ciddi bir durumla karşılaşabilirdin
Zafer Kaan Genç: cansu seni yine muhabbetle uyanmış görünce gülümsemesine dikkat et
Ahmet Poyraz: ayşegül doktor merakıyla düşünüldüğün için hala kendini gizleyerekmerak ettin
Tolga Korkut: derin sabah işe erken kalkmanın zorluğunu bilmiyor musun?
Poyraz Pekün: Bir insan hep başkalarını düşünüyor derken endişeni kaybetme
Aylin Gür: İnsanın görevini yaparak hayat kurtarması aklımdan çıkmaz üzgün olan buna zarar görmemeli