Bölüm 12

Sana Döneceğim

Demir Alp Ezeloğlu

Hastane odasının kapısı sessizce kapandı. Bir an yalnız kaldım. Omzum sızlıyordu. Ama canımı acıtan kurşun değildi. Başımı geriye yaslayıp gözlerimi kapattım. Son birkaç gün zihnimde peş peşe geçiyordu.Silah sesleri...Patlamalar... Emre'nin mayının üzerinde donup kalan yüzü… Bora'nın omzundan akan kan...Derin bir nefes aldım.Hepsi hayattaydı. Bu bana yeterdi. Kapı tekrar açıldı. Aynı doktor içeri girdi. Elinde birkaç evrak vardı. Saçlarını aceleyle toplamıştı. Beyaz önlüğünün kolunda küçük bir kan lekesi vardı. Muhtemelen benden önce müdahale ettiği hastadan kalmıştı. Masaya dosyamı bıraktı. "Taburcu işlemleriniz hazır." Başımı salladım. "Teşekkür ederim." Kalemi uzattı. "Şurayı imzalamanız gerekiyor." İmzayı atarken gözüm istemsizce yaka kartına kaydı Dr. Derin Alkan. Derin... İlk kez adını okuyordum. Evrakları alırken saçının bir tutamı yüzüne düştü. Refleksle kulağının arkasına itti. O hareket...Elim havada kaldı. Zihnim beni haftalar öncesine götürdü. Yağmurlu bir gece… Arabanın camına vuran damlalar... Kırmızı ışıkta durmuş bekliyordum. Otobüs durağında tek başına duran genç bir kız... Islak saçlarını kulağının arkasına atmıştı. Sonra başını gökyüzüne kaldırıp yağmuru izlemişti. O an, nedenini bilmeden birkaç saniye daha bakmıştım. Yeşil gözleri...Aynı bakış...Aynı hareket... Kalbim bir anlığına farklı attı. Yavaşça başımı kaldırıp doktora baktım. O da dosyaya bir şeyler yazıyordu. Farkında bile değildi. İçimden sessizce geçirdim. "Demek sendin..." Yağmurdaki kız... O gece adını bilmediğim, bir daha hiç karşılaşmayacağımı düşündüğüm kişi… Şimdi tam karşımda durmuş, omzuma dikiş atmıştı. Hayat gerçekten tuhaftı. Derin dosyayı kapatıp bana baktı. "Bir sorun mu var?" Başımı hafifçe iki yana salladım. "Yok." Yalan söylemiştim. Sorun değildi belki... Ama cevabını bilmediğim bir soru vardı. İnsan, yıllar boyunca yüzlerce insanın arasından geçerken… Neden sadece bir yabancıyı hatırlardı? Derin gülümsedi. "Geçmiş olsun." "Bir hafta sonra kontrole gelmeniz gerekiyor." Ayağa kalktım. "Gelirim." Kapıya yöneldim. Tam çıkacakken durdum. Arkamı dönmeden sordum. "Doktor Hanım...Yağmuru sever misiniz?" Oda birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra yumuşak bir ses duydum. "Çok severim." İstemsizce gülümsedim. "Ben eskiden hiç sevmezdim." Derin şaşkınlıkla bana baktı. "Peki şimdi?" Kapının kolunu tuttum. Bu kez ona bakarak cevap verdim. "Sanırım fikrim değişmeye başladı." Ne söylediğimi tam olarak ben de bilmiyordum. Ama bildiğim tek bir şey vardı. Yağmurlu gecede başlayan o kısa karşılaşma… Hastane odasının kapısı sessizce kapandı. Elimde taburcu evrakları vardı. Koridora çıktığımda Bora, Elena ve Emre beni bekliyordu. Bora'nın kolu askıdaydı. Elena masum masum etrafa bakıyordu. Emre'nin yüzünde her zamanki o muzip ifade geri gelmişti. "Komutan çıkabiliyor muyuz artık?" Başımı salladım. "Evet." Asansöre doğru yürümeye başladık. Emre koluma hafifçe vurdu. "Doktor sağlam dikmiş omzunu fazla oynatma emirdir." Asansör zemin kata indi. Otomatik kapılar açılır açılmaz serin hava yüzümüze çarptı. Yağmur...Yine yağıyordu. İçimde garip bir his oluştu. İstemsizce arkamı dönüp hastanenin girişine baktım. Az önce çıktığım koridor görünmüyordu. Ama aklım hâlâ oradaydı. Yeşil gözlü doktor...Dosyama eğildiği an… Saçlarını kulağının arkasına atışı... Bir anda zihnimde şimşek çaktı.Aynı hareket...Aynı bakış… Yağmurlu gecedeki kız. Arabamın camından birkaç saniye izlediğim o yabancı. Demek... Oymuş. Bunu fark ettiğim an içimde tarif edemediğim bir sessizlik oluştu. Ne heyecan… Ne mutluluk...Sadece tuhaf bir his. Sanki yıllardır eksik duran bir yapbozun tek parçası yerine oturmuştu. "Komutan?" Bora'nın sesiyle kendime geldim. "Aklın doktorda kalmiş bi al da gel." "Bora o kolunla 100 şınav çekersin." Hâlâ pis pis sırıtıyorlardı. Aracın kapısını açtım. Tam binecekken hastanenin otomatik kapısı yeniden açıldı. Refleksle başımı çevirdim. Doktor Derin... Bir hastanın yakınıyla konuşuyordu. Yüzünde yorgun ama sakin bir ifade vardı. Bizi fark etmedi ya da fark edip belli etmedi. Birkaç saniye izledim. Sonra sessizce arabaya bindim. Motoru çalıştırırken dikiz aynasından son kez hastaneye baktım. İçimden tek bir cümle geçti. "Demek o geceki kız sendin..." Ama bunun onun bilmesine gerek yoktu. Şimdilik... Hayır. Bazı tesadüfler hemen anlatılmazdı. Bazıları, zamanı gelince anlam kazanırdı. Gaza bastım. Araç yavaşça hastaneden uzaklaşırken yağmur ön cama vurmaya devam ediyordu. Bu kez ilk kez... Yağmurdan rahatsız olmuyordum...

Birliğin demir kapısından içeri girerken saat akşamı geçmişti. Nöbetçi kulübesindeki asker beni görünce hemen doğruldu. "Hoş geldiniz komutanım." Başımı hafifçe salladım. Araç nizamiyeden geçerken kışlanın tanıdık kokusu içime doldu. Islak toprak...Mazot...Silah yağı... İnsan yıllarca aynı yerde görev yapınca bazı kokular eve dönmek gibi geliyordu. Aracı park edip indim. Omzumdaki sızı yeniden kendini hissettirdi. Doktor Derin'in söyledikleri aklıma geldi. "Omzunuzu zorlamayın." İçimden hafifçe gülümsedim. Bunu söylemesi kolaydı. Bizim meslekte dinlenmek diye bir lüks pek olmazdı. Karargâha doğru yürürken telsiz sesi duyuldu. "Komutan geldi!" Birkaç saniye sonra tim odasının kapısı açıldı. İçeriden kahkaha sesleri geliyordu. Beni görünce hepsi aynı anda ayağa kalktı. "Hoş geldin komutan!" Başımı salladım. "Geçmiş olsun." Emre masanın üzerindeki çay bardağını bana uzattı. "Sen yokken sessizlikten sıkıldık." Bora hemen araya girdi. "Yalan söylüyor üç gündür senin yatağında uyuyor." Emre bozuldu. "Bir kere uyudum o da yanlışlıkla." İlk kez uzun zamandır bu kadar rahat güldüm. Bu çocuklar... Savaşın ortasında bile gülmeyi başarabiliyorlardı. Tam o sırada kapı çalındı. Bir binbaşı içeri girdi. "Demir."

"Buyur komutanım."

"Tuğgeneral seni çağırıyor."

Odadaki hava bir anda değişti. Ben de bunun sıradan bir çağrı olmadığını anlamıştım.

...

Kapıyı çalıp içeri girdim. "Komutanım." "Geç otur." Masanın üzerinde kalın bir dosya duruyordu. Tuğgeneral dosyayı bana doğru çevirdi. "Operasyonda yaşananlarla ilgili rapor tamamlandı." Sessizce dinledim. "Timin üstün başarı gösterdi." Başımı eğdim. "Sağ olun komutanım." "Ancak dinlenmeye vaktiniz yok." Dosyayı açtı. İçinden uydu görüntüleri çıktı.

Kırmızı kalemle işaretlenmiş dağlık bir bölge… "Üç gün sonra yeni görev." Haritaya dikkatle baktım. "Sınır ötesi." "Bu kez hedef çok daha önemli." Odadaki sessizlik ağırlaştı. "İstihbarata göre örgütün bölge sorumlusu burada. Emir gelirse hareket edeceksiniz." "Emredersiniz komutanım." Ayağa kalktım. Kapıya yönelirken Tuğgeneral tekrar konuştu. "Bir şey daha." Durdum. "Omzun doktor ne dedi?" İstemsizce aklıma yeşil gözlü doktor geldi. "Omzunuzu zorlamayın." Farkında olmadan gülümsedim. "Bir hafta dinlenmem gerektiğini söyledi." Tuğgeneral de hafifçe gülümsedi. "O zaman doktora söyle..." Dosyayı kapattı. "...Bordo Berelilerin takviminde bir haftalık dinlenme diye bir madde yok." Odasından çıkarken elim istemsizce omzumdaki pansumana gitti. Canım sızlıyordu. Ama nedense aklımdaki tek şey yara değildi. Yağmur altında gördüğüm o yeşil gözlü doktordu. Ve bunu kendime itiraf etmekten pek hoşlanmıyordum. Kapıyı kapatıp tim odasına döndüğümde herkes beni bekliyordu. Bora, masanın üzerine açılmış haritaya bakıyordu. Emre sandalyesini ters çevirip oturmuştu. Mert ise her zamanki gibi sessizce silahını temizliyordu. İçeri girmemle birlikte üçü de ayağa kalktı. "Komutan." "Rahat." Dosyayı masaya bıraktım. Haritayı açtım. "Üç gün sonra göreve çıkıyoruz." Odadaki hava bir anda değişti. Az önceki kahkahaların yerini sessizlik aldı. Bora ilk soruyu sordu. "Neresi?" Haritada işaretli noktayı gösterdim. "Sınır hattı. Bu kez hedef büyük." Emre dosyaya doğru eğildi. "Kaç kişi?" "İstihbarata göre on iki ila on beş iyi eğitimliler." Mert ilk kez konuştu. "Pusu ihtimali yüksek." Başımı salladım. "Aynen öyle." Haritayı katlayıp masaya bıraktım. "Bu operasyonda hata yapma lüksümüz yok." Hiçbiri konuşmadı. Buna gerek de yoktu. Birbirimizi yıllardır tanıyorduk. Tek bir bakış yeterdi. "Bugünden itibaren h

Yorumlar

• Deniz Deveci: Yağmur böyle havalarda huzur veriyor ama sen artık niye dinlendin ki komutan