Livre deuxième--Le grand bourgeois · 7
Böyleydi M. Luc-Esprit Gillenormand; saçlarını kaybetmemiş, daha çok gri, beyazdan çok, ve her zaman köpek kulakları gibi taranmıştı. Kısacası, saygıdeğer biriydi.
Onun on sekizinci yüzyıldan bir parça taşıdığı söylenebilirdi: hem yüzeysel hem de heybetli.
Restorasyonun ilk yıllarında, M. Gillenormand hâlâ gençti; 1814’te sadece yetmiş dört yaşındaydı. Saint-Germain faubourg’unda, Saint-Sulpice yakınlarında, Servandoni Caddesi’nde yaşıyordu. Dünyadan çekildikten sonra, seksenini doldurduktan çok sonra, Marais’e taşınmıştı.
Dünyadan çekildiğinde, alışkanlıklarına hapsolmuştu. En belirgin olanı, kapısını gündüzleri tamamen kapalı tutmak ve akşamdan önce kimseyi kabul etmemekti. Akşam beşte akşam yemeğini yer, ardından kapısı açılırdı. Bu, onun döneminin modasıydı ve ondan vazgeçmeye niyeti yoktu. “Gündüzler alçak,” derdi, “ve sadece kapalı bir perdenin hakkını verir. İyi insanlar, zirve yıldızlarını parlatırken akıllarını da aydınlatır.” Ve herkes için, hatta kral için bile, kendini kapatırdı. Zamanının eski zarafeti.