Livre douzième--Corinthe · 5
Gazeteler, bu _neredeyse aşılmaz yapı_ olarak adlandırdıkları Chanvrerie Caddesi'ndeki barikatın birinci kat seviyesine ulaştığını söylediklerinde yanıldılar. Gerçek şu ki, barikatın yüksekliği ortalama altı veya yedi ayaktan fazlasını geçmiyordu. Savaşçılar, istedikleri zaman ya barikatın arkasına saklanabiliyor ya da barikatın tepesine çıkabiliyorlardı; iç kısımda üst üste dizilmiş dört sıra taşla düzenlenmiş basamaklar sayesinde bu mümkün oluyordu. Barikatın dış cephesi, taş yığınları ve varillerin, Anceau'nun arabası ve devrilmiş otobüsün tekerleklerine dolanmış kirişler ve tahtalarla birbirine bağlı olduğu bir görünüm sergiliyordu; bu görünüm, dikenli ve karmaşık bir hal almıştı. Barınak ile en uzak noktası arasında, bir adamın geçebileceği kadar bir boşluk bırakılmıştı; bu sayede bir çıkış mümkün oluyordu. Otobüsün direği dik bir şekilde yükseltilmiş ve iplerle sabitlenmişti; bu direğin üstünde bir kırmızı bayrak dalgalanıyordu.
Küçük Mondétour barikatı, meyhanenin arkasında gizli kalmıştı. İki barikat bir araya geldiğinde gerçek bir savunma hattı oluşturuyordu. Enjolras ve Courfeyrac, diğer Mondétour Caddesi kesimini barikatla kapatmayı uygun görmemişlerdi; bu kesim, Prêcheurs Caddesi üzerinden hallere bir çıkış sağlıyordu. Muhtemelen dışarıyla iletişimi korumak istemişlerdi ve Prêcheurs Caddesi'nin tehlikeli ve zor geçitlerinden saldırıya uğrama korkusu taşımıyorlardı.
Bu serbest kalan çıkış, Folard'ın stratejik üslubuyla "boyau" olarak adlandıracağı bir durum oluşturuyordu. Chanvrerie Caddesi'ndeki dar boşluğu da göz önünde bulundurursak, barikatın iç kısmı, meyhanenin belirgin bir köşe oluşturduğu düzensiz bir dörtgen şeklindeydi. Büyük barikat ile caddenin arka tarafındaki yüksek binalar arasında yirmi adım kadar bir mesafe vardı; bu nedenle barikat, bu binalara yaslanmış gibi görünüyordu. Tüm binalar, üstten alta kapalıydı.
Tüm bu çalışma, bir saatten kısa bir sürede ve bu cesur adamlar bir poşu ya da bir bayonet görmeden tamamlandı. O sırada isyanın ortasında, Saint-Denis Caddesi'nde hâlâ dolaşmaya cesaret eden az sayıda burjuva, Chanvrerie Caddesi'ne bir göz attı, barikatı gördü ve hızla uzaklaştı.
İki barikat tamamlandıktan sonra, bayrak dalgalandı ve meyhaneden bir masa dışarı çekildi. Courfeyrac masanın üzerine çıktı. Enjolras, kare bir sandığı getirdi ve Courfeyrac onu açtı. Bu sandık, mermilerle doluydu. Mermileri gören cesur adamlardan bazıları bir an irkildi ve bir sessizlik oldu.
Courfeyrac, gülümseyerek mermileri dağıttı.
Herkes otuz mermi aldı. Birçok kişi barut buldu ve eritilen mermilerle yeni mermiler yapmaya koyuldu. Barut varili ise, kapının yanındaki ayrı bir masada duruyordu ve saklandı.
Paris'i saran çağrı kesilmiyordu, ama bu artık sadece monoton bir gürültü haline gelmişti; buna dikkat etmiyorlardı. Bu gürültü bazen uzaklaşıyor, bazen yaklaşıyordu; hüzünlü dalgalanmalara sahipti.
Tüfekler ve tüfekler, hepsi birlikte, acele etmeden, ciddi bir ciddiyetle yüklendi. Enjolras, barikatların dışına üç nöbetçi yerleştirdi; biri Chanvrerie Caddesi'nde, diğeri Prêcheurs Caddesi'nde, üçüncüsü ise Petite-Truanderie köşesinde.
Sonunda, barikatlar inşa edildi, görev yerleri belirlendi, tüfekler yüklendi, nöbetçiler yerleştirildi; artık bu korkutucu caddelerde, kimsenin geçmediği, sessiz ve hareketsiz evlerin arasında, büyüyen alacakaranlık gölgeleri içinde, bu karanlık ve sessizlikte bir şeylerin yaklaştığını hissettikleri bir ortamda, yalnız, silahlı, kararlı ve sakin bir şekilde beklediler.