Livre onzième--L'atome fraternise avec l'ouragan · 4
Ancak Gavroche, Saint-Jean pazarında, görevi sona ermiş olan bir grup ile Enjolras, Courfeyrac, Combeferre ve Feuilly tarafından yönetilen bir çeteye katılmak üzere geliyordu. Onlar neredeyse silahlanmışlardı. Bahorel ve Jean Prouvaire onları bulmuş ve grubu büyütmüşlerdi. Enjolras'ın iki namlulu bir av tüfeği, Combeferre'nin numaralı bir ulusal muhafız tüfeği ve belinde iki tabancası vardı; Jean Prouvaire eski bir süvari tüfeği, Bahorel bir karabina taşıyordu; Courfeyrac ise kılıcı çekilmiş bir baston sallıyordu. Feuilly, elinde açık bir kılıçla önde yürüyerek bağırıyordu: "Yaşasın Polonya!"
Quai Morland'dan geliyorlardı, kravat takmadan, şapkasız, nefes nefese, yağmurdan ıslanmış, gözlerinde bir parıltı vardı. Gavroche onlara sakin bir şekilde yaklaştı.
— Nereye gidiyoruz?
— Gel, dedi Courfeyrac.
Feuilly'nin arkasında, daha doğrusu sıçrayarak Bahorel yürüyordu, isyanın sularında balık gibi. Kırmızı bir yelek giymişti ve her şeyi kırıp geçiren sözler sarf ediyordu. Yeleği, bir geçeni altüst etti ve o da çaresizce bağırdı:
— İşte kırmızılar!
— Kırmızı, kırmızılar! diye yanıtladı Bahorel. Garip bir korku, burjuva. Ben bir gelincik karşısında titremem, küçük kırmızı başlıklı kızdan da korkmam. Burjuva, bana inan, kırmızı korkusunu boynuzlu hayvanlara bırakalım.
Bir köşe duvarda, dünyanın en barışçıl kağıdı asılıydı; yumurta yeme izni, Paris başpiskoposunun "koyunlarına" hitaben yazdığı bir oruç bildirisi.
Bahorel haykırdı:
— Koyunlar; o, ördek demenin kibar bir yolu.
Ve bildiriyi duvardan kopardı. Bu, Gavroche'u etkiledi. O andan itibaren Gavroche, Bahorel'i incelemeye başladı.
— Bahorel, dedi Enjolras, haksızsın. O bildiriyi olduğu gibi bırakmalıydın, onunla işimiz yok, öfkeni gereksiz yere harcıyorsun. Tasarruf et. Sıraların dışında ateş açılmaz, ruhla da tüfekle de.
— Herkesin tarzı farklı, Enjolras, diye karşılık verdi Bahorel. Bu piskopos prozası beni rahatsız ediyor, ben yumurta yemek istiyorum, izin almadan. Sen soğuk bir tarzdasın; ben eğleniyorum. Ayrıca, ben harcamıyorum, ivme kazanıyorum; ve eğer bu bildiriyi yırttıysam, Hercle! bu benim iştahımı açmak içindi.
Bu kelime, _Hercle_, Gavroche'u etkiledi. Öğrenmek için her fırsatı değerlendiriyordu ve bu afiş yırtıcısı onun saygısını kazandı. Ona sordu:
— _Hercle_ ne demek?
Bahorel yanıtladı:
— Latince'de "kutsal bir köpek ismi" demek.
Burada Bahorel, bir pencerede onlara bakan, muhtemelen A B C'nin bir arkadaşı olan, siyah sakallı solgun bir genç adamı fark etti. Ona bağırdı:
— Hızlı, mermiler! _para bellum_.
— Güzel adam! doğru, dedi Gavroche, artık Latinceyi anlıyordu.
Onlara bir kalabalık eşlik ediyordu; öğrenciler, sanatçılar, Aix'in Cougourde'üne bağlı gençler, işçiler, liman halkı, sopalar ve bayonetlerle silahlanmışlardı; bazıları, Combeferre gibi, tabancalarını pantolonlarının içine sokmuşlardı. Çok yaşlı görünen bir ihtiyar bu grupta yürüyordu. Silahı yoktu ve geride kalmamak için acele ediyordu, ama düşünceli görünüyordu. Gavroche onu fark etti:
— Kim bu? diye sordu Courfeyrac'a.
— O bir yaşlı.
O, M. Mabeuf'tu.