Livre premier--La guerre entre quatre murs · 13
Kaosun içinde, duygular ve tutkular bir barikatı savunurken, her şeyden biraz vardı; cesaret, gençlik, onur duygusu, coşku, ideal, inanç, bir kumarbazın azmi ve en önemlisi, umut kırıntıları.
Bu umut kırıntılarından biri, en beklenmedik anda, Chanvrerie barikatını aniden geçti.
— Dinleyin, diye bağırdı Enjolras, her zaman tetikte, Paris’in uyanmakta olduğunu sanıyorum.
Kesin olan şu ki, 6 Haziran sabahında, isyan bir saat veya iki saat boyunca belirli bir canlanma yaşadı. Saint-Merry’nin çanının inatçılığı bazı isyan heveslerini yeniden canlandırdı. Rue du Poirier ve Rue des Gravilliers’de barikatlar şekillenmeye başladı. Saint-Martin kapısının önünde, bir genç, bir tüfekle tek başına bir süvari alayına saldırdı. Açık alanda, tam bulvarın ortasında, diz çökerek silahını kaldırdı, ateş etti, alayın komutanını vurdu ve dönerken, “İşte bir tane daha, artık bize zarar veremeyecek,” dedi. Hemen kılıçla öldürüldü. Rue Saint-Denis’de bir kadın, kapalı bir jaluzinin arkasından belediye muhafızlarına ateş ediyordu. Her ateş edişte jaluzinin yaprakları titriyordu.
On dört yaşında bir çocuk, ceplerinde mermilerle Rue de la Cossonnerie’de yakalandı. Birkaç karakol saldırıya uğradı. Rue Bertin-Poirée’nin girişinde, beklenmedik bir şekilde bir süvari alayını yoğun bir ateş karşıladı; önlerinde General Cavaignac de Baragne yürüyordu. Rue Planche-Mibray’de, çatılardan eski tabak parçaları ve mutfak eşyaları üzerine atıldı; kötü bir işaret; ve bu durum Mareşal Soult’a bildirildiğinde, Napolyon’un yaşlı teğmeni düşüncelere daldı, Suchet’in Saragossa’daki sözlerini hatırlayarak: “Yaşlı kadınlar bize tuvalet kabını başımıza boşaltmaya başladığında kaybederiz.”
İsyanın yerel olarak kontrol altına alındığı düşünülen bir anda beliren bu genel belirtiler, öfke ateşinin yeniden alevlenmesi, Paris’in varoşları olarak adlandırılan derin yakıt yığınlarının üzerinde uçuşan kıvılcımlar, askeri liderleri endişelendirdi. Bu yangın başlangıçlarını söndürmek için acele ettiler. Maubuée, Chanvrerie ve Saint-Merry barikatlarına saldırıyı, bu kıvılcımlar söndürüldükten sonra tek seferde halletmek üzere ertelediler. Koloniler, kaynayan sokaklara gönderildi, büyükleri süzüp, küçükleri araştırarak, sağa sola, bazen dikkatlice ve yavaşça, bazen de yüklenerek ilerlediler.
Askerler, ateş açılan evlerin kapılarını kırıyordu; aynı zamanda süvari manevraları bulvarlardaki grupları dağıtıyordu. Bu baskı, ordu ve halkın çarpışmalarına özgü gürültü ve kargaşa olmadan gerçekleşmedi. Enjolras, top ve tüfek ateşi arasındaki aralıklarda bunu yakaladı. Ayrıca, sokağın sonunda sedyelerle geçen yaralıları gördü ve Courfeyrac’a, — O yaralılar bizden gelmiyor, dedi.
Umut pek uzun sürmedi; ışık hızla söndü. Yarım saatten daha kısa bir sürede, havada olan her şey kayboldu, sanki bir yıldırım gibi, ve isyancılar, halkın kayıtsızlığının, ısrarcı ve terkedilmişlerin üzerine attığı o kurşun gibi örtüyü yeniden üzerlerinde hissettiler.
Belirginleşmeye başlayan genel hareket sona erdi; savaş bakanının dikkati ve generallerin stratejisi artık ayakta kalan üç veya dört barikata yoğunlaşabilirdi.
Güneş ufukta yükseliyordu.
Bir isyancı Enjolras’a seslendi:
— Burada açız. Gerçekten böyle açlıktan mı öleceğiz?
Enjolras, her zaman nişan aldığı yerden gözlerini ayırmadan, başıyla onayladı.