Livre premier--La guerre entre quatre murs · 14
Courfeyrac, Enjolras'ın yanında bir taşın üstünde oturmuş, topa sövmeye devam ediyordu. Her seferinde, korkunç gürültüsüyle geçen o karanlık mermi bulutuna, ki buna mitralya denir, bir ironi patırtısıyla karşılık veriyordu.
— Bağırıyorsun, zavallı eski kaba, bana acıdın, gürültünü kaybediyorsun. Bu gök gürültüsü değil. Bu bir öksürük.
Etrafındaki herkes gülüyordu.
Courfeyrac ve Bossuet, cesur ruhları tehlikeyle birlikte artan, Madame Scarron gibi yiyecek yerine şakalarla beslenen, şarap eksik olduğunda herkese neşe dağıtan iki dosttu.
— Enjolras'ı takdir ediyorum, dedi Bossuet. Onun sarsılmaz cesareti beni hayrete düşürüyor. Tek başına görüyor, bu belki onu biraz üzüyordur; Enjolras, dul kalmanın ağırlığından şikayet ediyor. Bizim gibi, hepimizin aklını başından alan kadınlar var, yani cesur olmamızı sağlayan. Bir kaplan gibi aşık olduğunda, bir aslan gibi dövüşmek de en azından gerektir. Bu, hanımlarımızın bize yaptıklarına karşı bir intikam alma şekli. Roland, Angélique'i kızdırmak için ölüyor. Tüm kahramanlıklarımız kadınlarımızdan geliyor. Kadınsız bir adam, çiğneme mekanizması olmayan bir tabanca gibidir; adamı ateşleyen kadındır. Ama Enjolras'ın kadını yok. Aşık değil ve yine de cesur olmayı başarıyor. Buz gibi soğuk ve ateş gibi cesur olabilmek, inanılmaz bir şey.
Enjolras dinliyormuş gibi görünmüyordu, ama yanına yaklaşan biri onun yarı sesle mırıldandığını duyabilirdi: _Patria_.
Bossuet hâlâ gülüyordu ki Courfeyrac haykırdı:
— Yeni bir şey var!
Ve bir ilan memurunun sesiyle ekledi:
— Benim adım Sekizli Parça.
Gerçekten de, sahneye yeni bir karakter girmişti. Bu, ikinci bir topdu.
Topçular hızla manevra yaparak bu ikinci parçayı ilkinin yanına yerleştirdiler.
Bu, sonucun taslağını oluşturuyordu.
Birkaç dakika sonra, iki parça, hızlı bir şekilde ateş ederek, reduta karşı ateş açtı; cephe ve banliyödeki taburlar, topçuları destekliyordu.
Biraz uzakta başka bir top atışı duyuluyordu. Rue de la Chanvrerie'deki reduta saldıran iki parça, Rue Saint-Denis ve Rue Aubry-le-Boucher'deki iki başka top, Saint-Merry barikatını tarıyordu. Dört top, kasvetli bir yankı yapıyordu.
Savaşın karanlık köpeklerinin havlamaları birbirine yanıt veriyordu.
Şu anda Rue de la Chanvrerie barikatını vuran iki parçadan biri mermi, diğeri top mermisi atıyordu.
Top mermisi atan parça biraz yüksek nişan almıştı ve atış, merminin barikatın üst kenarına çarpıp onu parçalayacak şekilde hesaplanmıştı; bu, isyancıların üzerine mermi parçaları yağdırıyordu.
Bu atış yöntemi, savaşçıları redutanın tepe noktasından uzaklaştırmayı ve iç kısma sıkıştırmayı amaçlıyordu; yani bu, saldırının habercisiydi.
Bir kez savaşçılar, top mermisiyle barikattan ve mitralya ile meyhanenin pencerelerinden uzaklaştırıldığında, saldırı kolonları, sokakta hedef alınmadan, belki de fark edilmeden ilerleyebilir, redutun üzerine aniden tırmanabilir ve kim bilir? Belki de sürpriz yapabilirdi.
— Bu topların rahatsızlığını kesinlikle azaltmalıyız, dedi Enjolras ve bağırdı: "Topçulara ateş!" Herkes hazırdı. Uzun zamandır sessiz kalan barikat, umutsuzca ateş açtı; yedi veya sekiz atış ardı ardına bir öfke ve sevinçle gerçekleşti, sokak, kör edici bir dumanla doldu ve birkaç dakika içinde, alevlerle çizgilenmiş bu sisin içinden, top tekerleklerinin altında yatan iki üçüncü kısmı belirsiz bir şekilde ayırt edilebildi. Ayakta kalanlar, parçaları ciddi bir sakinlikle kullanmaya devam ediyorlardı; ama ateş yavaşlamıştı.
— İşte bu iyi gidiyor, dedi Bossuet Enjolras'a. Başarı.
Enjolras başını salladı ve yanıtladı:
— Bu başarıdan bir çeyrek saat daha geçerse, barikatta on mermi kalmayacak.
Görünüşe göre Gavroche bu sözü duydu.