Livre premier--Paris étudié dans son atome · 4
Paris, kalabalığın başladığı yer ve çocuğun sona erdiği yerdir; başka hiçbir şehir bu iki varlığı barındıramaz. Pasif bir kabullenişle bakmayı yeterli gören, ve tükenmez bir girişimle dolu olan; Prudhomme ve Fouillou. Paris, doğal tarihinde yalnızca bunu taşır. Tüm monarşi kalabalıkta, tüm anarşi ise çocukta gizlidir.
Bu solgun çocuk, Paris’in varoşlarında yaşar ve gelişir, acı içinde düğümlenir ve "açılır", sosyal gerçekliklerin ve insani şeylerin önünde, düşünceli bir tanık olarak. Kendini kaygısız sanır; ama öyle değildir. Gülerken hazırdır; başka şeylere de. Kim olursanız olun, adınız ne olursa olsun: Önyargı, Sömürü, Rezalet, Zulüm, Adaletsizlik, Despotluk, Fanatizm, Zalimlik, dikkat edin o aç gözlü çocuğa.
Bu küçük büyüyecek.
Hangi kilden yapılmıştır? İlk gelen çamurdan. Bir avuç çamur, bir nefes, işte Adam. Bir tanrının geçmesi yeter. Bir tanrı her zaman çocuğun üzerinden geçmiştir. Şans, bu küçük varlık üzerinde çalışır. Bu kelimeyle şans, biraz da macerayı kastediyoruz. Bu sıradan toprakta yoğrulmuş, cehalet içinde, okuma yazma bilmeyen, sersem, sıradan, halktan biri, bir ion mu yoksa bir beot mu olacak? Bekleyin, _currit rota_, Paris’in ruhu, rastlantının çocuklarını ve kaderin adamlarını yaratan o şeytan, Latin çömlekçisinin tersine, sürahiden bir amphora yapar.