BÖLÜM: 5
Yazarın anlatımından
Jiyan aklındaki düşüncelerle çıldırmak üzereydi.
Odasına girdi.
Oda da eski bir ranza, zar zor ayakta duran masa, ayakları sallanan sandalye, duvarda yamuk durmuş tablo vardı...
Yatağının yanında duran komidinin üzerinde ailecek çekilmiş bir fotoğraf duruyordu...
Odanın havası eski ve nostaljikti bir yandan da buruk bir havası vardı...
Jiyan yatağına uzandı ve bir süre tavanı izledi.
Ardından ailecek çekilmiş fotoğrafa baktı. Gözünden bir damla yaş düştü resme...
Ardından Jiyan eskiz defterini aldı ve birşeyler karaladı...
Çizim yapmak onu rahatlatıyordu... Dertlerini unutturuyordu....
Derken psikoloğunun dediklerini düşündü...
Gerçekten yoluna devam etmeliydi yalnız olsa da , bu geminin kaptanı gemiyi terk etmemeliydi...
Gemi batmak üzere olsa da pes etmemeliydi...
Güleynaz'a karşı ayıp etmiş gibi hissediyordu...
Maalesef ona karşı duyguları yoktu hatta onu kız kardeşi gibi görüyordu halbuyken onu sevemezdi... Sevmek ona haram gibi geliyordu... Jiyan'ı ayakta tutan yalnızca tanrı sevgisiydi başka açıklaması olamazdı...
Jiyan karalama yaptı, günlüğünü eline aldı...
Yazmaya başladı içindekileri kağıda döktü...
" Sevgili günlük,
Bugün yine ailem yanımda olmadan gözlerimi açtım yeni güne...
Aklım bedenimi yönetemiyor, kalbim taşıyamadıklarım karşısında ağrıyor. Bu ağrı çoğu kez katlanılmaz oluyor...
Günlük, söyler misin bana bu meçhul dünyada ne için yaşıyoruz? Allah'a kulluk etmek diyecek çoğu müslüman benim gibi ama yalnızca bu tanım yetersiz kalıyor gibi...
Tanım bir yana dursun aklım sürekli hiç geri gelmeyecek olan ailemin yasını tutmamın doğru olmadığını bilsem de kendimi bu konuda durduramıyorum...
Yalnızlık benim yuvam oldu sanki , kaçmak yerine ona sığınır oldum... Başım secdeye her değdiğinde ölmek için dua eder oldum...
Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum buna karşın danışacak kimsem yok bu da beni üzen ayrı bir detay...
Kalbimi sana anlatmak isterdim ama kendimi yeterince ifade edemiyorum cidden...
Öyle zor ki bu acıya dayanmak Rabbim kimseye nasip etmesin...
Her gün buruk bir sesle kendi selâmı okuyorum ve sonumun nasıl biteceğini bilmiyorum..
Bilinmezlik de beni en çok yoranlardan...
Yalnızlık beni en çok yoranlardan...
Bir uçurum da durmuş ve bekleyen biri gibiyim.
Rabbimden tek dileğim bu durumun geçmesi..."
Jiyan günlüğü kapattı ve yerine koydu. Ardından kendine yiyecek bir şeyler hazırladı...
Ardından telefonuna düşen bir mesaj bildirimiyle kalakaldı.
* Ailen ölmedi, yaşıyor. Çok yakında onları göreceksin. *