BÖLÜM: 8
Caminin imamı Mahir Ünal, yani Güleynaz'ın babası onu merak etmiş evine gelmişti. 1 hafta boyunca ezan sesini, selâyı başka biri okumuştu. Herkes o yanık sesi arıyordu yani Jiyan'ı...
Jiyan'sa bir haftadır boynunda iple tavana asılmış bir şekilde bulundu...
Jiyan ölmüştü. Ancak ailesinin yaşadığını söyleyen ve onları gerçekten yaşıyormuş gibi gösteren kişi bulundu ve tutuklandı...
Jiyan'ın öldüğünü öğrenen Güleynaz, yıkıldı. Her ne kadar başkasıyla evlenmiş olsa da aklında, kalbinde hâlâ Jiyan vardı...
Güleynaz, Jiyan'ın ölümünü öğrendikten sonra ruh sağlığıni kaybetmişti ve psikolojik tedavi görmeye başlamıştı.
Bilinmeyen Numara ise Güleynaz'ın evlendiği adam çıkmıştı. Herkes buna inanmamıştı fakat gerçek buydu.
Güleynaz onunla kıydığı nikahı iptal ettirmişti.
Kalbinde yalnızca Jiyan olacaktı ve öyle de olmuştu...
Herkes Güleynaz'ın delirdiğini söylüyor arkasından bin bir türlü laf ediyordu. Ancak Güleynaz'ın tek umursadığı kişi Jiyan'dı. Artık hayatta olmasa da Güleynaz onu deliler gibi seviyordu...
***
Güleynaz'ın anlatımından
Jiyan öleli bir yıl olmuştu, onu bu kadar erken kaybedeceğimi asla tahmin edemezdim. Ondan kalan eşyalara sarılarak her gün uyuyordum. Bana deli diyorlardı ama sevmek ne zamandır delirmek namına gelmişti...
İnsanlar sevmeyi bilmiyorlardı bana göre sevmek çoğu zaman imkansızı sevmekti... Ve imkansız kavuşulamayacak kadar uzak olsada sevmeye devam etmekti... Bende imkansızı sevecek onunla yaşamayı öğrenecektim...
***
2 yıl sonra
Güleynaz Kur'an kurslarında eğitim veriyor, acısıyla hayata devam ediyordu...
İmam Mahir ise her gelen müezzin de, Jiyan'ı arıyordu, hatta kasaba onun güzide sesini arıyordu...
Güleynaz, Jiyan'ın günlüğünü kaldığı yerden yazıyordu, onun eskiz defterini tamamlıyordu...
Hatta mektuplar da yazıyordu...
Bir gün yine eline Jiyan'ın günlüğünü aldı ve yazmaya başladı..
" Sevgili günlük,
Bugün tam 2 yıl oldu, Jiyan'ı kaybedeli...
Ona olan hasretim dağları yolları eritir biliyorsun,
Yaşamak benim için ne kadar zor olduğunu en iyi sen biliyorsun bu dünyada,
Yıkık dökük harabe bir ev gibiyim, sayfaları yırtık ve kaybolmuş bir kitap gibiyim, kırık bir vazonun parçaları gibiyim, bir selânın sesi gibiyim...
Her ne olursam olayım, uçurumda açan çiçek gibiyim...
Beni bilen Rabbim, hatalarımı affeylesin diye her gün dua ediyorum...
Umarım Rabbim sevdiğim adamı da affeder ...
Uğruna delirdiğim aşkın, imkansız aşkı en iyi ben bilirim günlük...
Bugün sana son kez yazıyorum... Çünkü artık yazacak bir sayfa kalmadı...
Benim de söyleyecek bir lafım kalmadı...
Hoşçakal... "