BÖLÜM: 9

SELÂ

Güleynaz günlüğü kapattı ve eline bir kağıt aldı. Sıra mektup yazmaya gelişmişti...

"Kendime, 

Ey sevgili kendim, 

Ey kaderinden razı olmuş gibi görünüp, isyankar olan kalbim,

Ey deryalar da boğulan bedenim,

Ey alevler içinde yanan zihnim...

Nasılsın? 

Sorduğuma bakma , bakma, biliyorum ne kadar kötü hissettiğini...

Biliyorum hasretlik etmek çok zor,

Biliyorum ölmüş bedenle ölmek çok zor.

Zor lakin yaşamak da mümkün değil, 

Onsuz yaşamak ölüm gibi, 

Tam 2 yıldır acım hâlâ dipdiri

Diliyorum ki Rabbim bizi mahşerde kavuşturacak...

Bununla avutuyorum kendimi,

Kendime söz veriyorum onun adını her yerde yaşatmaya devam edeceğim...

Ve onu her daim seveceğim..." 

Güleynaz yazdığı mektubu katlayıp zarfa koydu.

Ardından sohbete gitti.

Kadınlar arasında olan sohbete gitti. 

Sohbette içindekileri döktü...

Tavsiyeler, nasihatler dinledi...

Ardından Jiyan adında küçük bir çocukla tanıştı... 

Çocuğun ailesi küçükken vefat etmişti... 

Çocuğa baktığında aklına sevdiği adam geliyordu...

Jiyan'la konuştu eğer isterse ona koruyucu anne olabileceğini söyledi...

Çocuk sevinçle kabul etti.

Güleynaz bu durumu ailesine izah etti. Ailesi sevinçle karşıladı bu durumu...

***

Yıllar geçti...

Jiyan büyüdü...

Güleynaz değişti...

Jiyan 19 yaşına geldiğinde askere gitti...

Askerde 5. ayındayken, görev başında kalp krizi geçirerek şehit olmuştu...

Güleynaz bir kez daha acı içinde kalmıştı...

Artık kimsesi kalmamıştı sanki onu yaşama bağlayan...

Güleynaz, bu acıyı unutmak için her yere gitti ancak nafile...

Yüreğindeki yangın asla sönmüyordu...

Ölmeden önce hacca gitmek isterdi sevdiği adam ve çocuğuyla birlikte...

Bu dünyada iki Jiyan da onu terk etmişti...

İki Jiyan'ı da kaybetmişti...

Oysaki biri eş biri evlat olacaktı Güleynaz'a...