16. BÖLÜM — KUZEYE DOĞRU
16. BÖLÜM — KUZEYE DOĞRU
Ana caddeye çıktığımızda kalabalık biraz daha artmıştı.
İnsanlar ellerindeki paketlerle bir yerlere yetişmeye çalışıyor, at arabaları dar yoldan ağır ağır ilerliyordu.
Kimse bize dikkat etmiyordu.
En azından şimdilik.
Lyra yanımda yürüyordu.
— Haritayı tekrar aç.
— Burada mı?
— Evet. Yolu kaçırmayalım.
Haritayı çıkarıp açtım.
Sokağın köşesinde durup etrafa baktım. Eski binaların arasında hangi sokağın nereye çıktığını anlamak kolay değildi.
Lyra haritaya eğildi.
— Şu yol olmalı.
— Emin misin?
— Hayır.
— Harika.
Lyra başını kaldırdı.
— Başka fikrin var mı?
— Yok.
— O zaman yürü.
Haritayı katlayıp cebime koydum.
Birlikte ilerledik.
Bir süre sonra cihazım titredi.
Ekranı açtım.
A. V. SİNYALİ: AKTİF
Altında tek kelime vardı.
YAKIN
Lyra ekrana baktı.
— Ne kadar yakın?
— Bilmiyorum.
— Şu cihaz biraz daha açıklayıcı olamaz mı?
— Ben de onu çözmeye çalışıyorum.
Cihazı kapattım.
Sokağın sonunda küçük bir dükkân vardı. Önünde birkaç tahta kasa duruyordu.
Yanından geçerken içeriden bir adamın sesi geldi. Yüksek sesle gazete okuyordu.
— Gece yarısı telgraf istasyonunda meydana gelen olayla ilgili soruşturma devam ediyor...
Adımlarımı yavaşlattım.
Lyra da durdu.
Birbirimize baktık.
Bu, daha önce gazetede okuduğumuz olaydı.
Ama henüz yaşanmamıştı.
Lyra sessizce konuştu.
— Bunu daha önce okumuştuk.
— Evet.
İçerideki adam okumaya devam etti.
— Yetkililer olayın nedenini araştırırken...
Lyra kolumdan hafifçe çekti.
— Elias, gidelim.
— Bir dakika.
— Hayır.
Kaşlarını çattı.
— Burada fazla oyalanırsak yine başımıza bir iş açılacak.
Haklıydı.
Daha fazla beklemeden yürümeye devam ettik.
Kalabalık giderek azaldı.
Binalar da seyrekleşmeye başladı.
Yolun iki yanında eski taş yapılar vardı. Bazılarının duvarları uzun zamandır onarılmamış gibiydi.
Lyra haritayı yeniden açtı.
— Buradan sonra sola dönmemiz gerekiyor.
— Bu sefer emin misin?
— Evet.
Sola döndük.
Sokak gittikçe sessizleşiyordu.
At arabalarının sesi de geride kalmıştı.
Cihazım yeniden titredi.
Ekrana baktım.
A. V. SİNYALİ: GÜÇLENİYOR
Lyra durdu.
— Az önce “yakın” diyordu.
— Şimdi güçleniyor.
— Yani doğru yere mi gidiyoruz?
— Sanırım.
Lyra çevreye baktı.
— Burası mı Kuzey Geçidi?
— Henüz değil.
Haritaya göz attım.
Önümüzde uzun ve dar bir yol vardı.
Yolun sonunda eski taş duvarların arasından geçen daha küçük bir geçit görünüyordu.
Duvarın üzerinde eski bir levha vardı. Yazıları uzaktan seçilmiyordu.
Biraz daha yaklaştık.
Lyra yeniden durdu.
— Elias...
— Ne?
Levhanın üzerini gösterdi.
Tozun altında birkaç kelime belirginleşiyordu.
KUZEY GEÇİDİ
Bir an ikimiz de sustuk.
Lyra sessizce konuştu.
— Geldik.
Cihazı çıkardım.
Ekranda yeni bir yazı vardı.
A. V. SİNYALİ: ÇOK YAKIN
Cihazı kapattım.
Geçidin girişine baktım.
İçerisi karanlıktı.
Lyra yanıma geldi.
— Adamın söylediklerini hatırlıyor musun?
— Hangisini?
— Acele etmeyin demişti.
Başımı salladım.
— Hatırlıyorum.
Tam bir adım atmıştım ki geçidin içinden bir ayak sesi geldi.
Olduğum yerde kaldım.
Ses bir kez daha duyuldu.
Bu kez daha yakındı.
Lyra fısıldadı:
— Burada biri var.
Elimi cebimdeki anahtara götürdüm.
— Evet.
Geçidin karanlığına baktım.
İlk anda kimseyi göremedim.
Ama ayak sesleri yaklaşmaya devam ediyordu.
Cihazım yeniden titredi.
Ekrana baktım.
A. V. SİNYALİ: SABİT
Lyra ekrana baktı.
— Bu iyi bir şey mi?
Cevap vermedim.
Çünkü geçidin içindeki kişi artık görünüyordu.
Bize doğru yavaşça yürüyordu.
Yorumlar
- Efe Hendek: emin olmadığın yerlere girmekten kaçın sen yine de dikkat et
- Emir Polat Yüksel: Seni her an bir tehlike bekliyor olabilir yavaş ol biraz
- Volkan Eryılmazlı: Bir kalabalığın içinde kaybolmak çok zor ama dikkat etmelisin
- Nazlı Güler: haritayı iyi çağırsana oradan bir yol bulmalısın
- Efe Çelik: biri mutlaka görecek diye düşünüyorum tedbiri elden bırakma