18. BÖLÜM — SOL YOL

Sol tarafa döndüğümüzde geçit biraz daha daraldı.

Taş duvarlar iki yanımızda yükseliyordu. Tavanda bazı yerlerde eski demir parçaları vardı. Yürürken omuzlarımızı duvarlara değdirmemeye çalışıyorduk.

Lyra önümde birkaç adım yürüdü.

Sonra durup arkasına baktı.

— Feneri neden yanımıza almadık?

Cihazı kaldırdım.

— Adam vermedi ki.

— Vermedi diye istemedin mi?

— Aklıma gelmedi.

Lyra başını iki yana salladı.

— Bazen gerçekten şaşırtıyorsun beni.

Gülümsedim.

— İyi anlamda mı?

— Henüz karar vermedim.

Yolumuza devam ettik.

Cihazın ışığı sadece birkaç adım önümüzü aydınlatıyordu. Daha ilerisi karanlıkta kalıyordu.

Bir süre sonra arkamıza baktım.

Geldiğimiz taraf tamamen sessizdi.

Adamın ayak seslerini de artık duymuyorduk.

— Gerçekten gitti galiba, dedim.

Lyra da arkasına baktı.

— Umarım.

— Neden?

— Çünkü geri dönüp bizi takip etmesinden daha iyi.

Bir süre sessizce yürüdük.

Geçidin sonunda taş duvarın üzerinde eski bir levha gördüm.

Yaklaşıp önünde durdum.

Üzerindeki yazıların çoğu silinmişti. Elimi yüzeyinde gezdirip biriken tozu temizledim.

Birkaç harf ortaya çıktı.

ESKİ İSTASYON

Lyra yanıma geldi.

— İstasyon mu?

— Öyle yazıyor.

— Burada gerçekten istasyon mu varmış?

— Bilmiyorum.

Lyra bana baktı.

— Yine başladı.

İstemeden güldüm.

— Ne yapayım?

Tam o sırada cihazım titredi.

İkimiz de ekrana baktık.

A. V. SİNYALİ: GÜÇLÜ

Altında küçük bir ok vardı.

Ok, levhanın arkasındaki yolu gösteriyordu.

Lyra ekrana biraz daha yaklaştı.

— Demek doğru yerdeyiz.

— Büyük ihtimalle.

— Büyük ihtimalle mi?

— Kesin konuşmak istemiyorum.

— Tamam. Bu seferlik kabul.

Levhanın altındaki dar açıklıktan geçtik.

Karşımıza küçük bir oda çıktı.

Oda beklediğimden daha genişti.

Duvarların kenarında eski tahta raflar vardı. Bazılarının üzerinde metal kutular duruyordu. Ortadaki masanın üzerinde birkaç kâğıt ve eski bir mürekkep şişesi vardı.

Lyra masaya yaklaştı.

— Bunlara bak.

Yanına gittim.

Kâğıtlardan birini eline aldı.

— Bunlar bayağı eski.

Kâğıdın köşesindeki tarihe baktım.

Kaşlarım çatıldı.

— Bizim geldiğimiz tarihten önce.

Lyra kâğıdı yavaşça masaya bıraktı.

— Yani bu yer biz gelmeden önce de kullanılıyordu.

— Evet.

Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.

Sonra arka taraftan hafif bir metal sesi geldi.

Lyra hemen bana baktı.

Ben de sesin geldiği tarafa döndüm.

Bir daha ses çıkmadı.

— Duymuşsundur belki, dedim.

Lyra kaşlarını kaldırdı.

— Ben de senin duymanı bekliyordum.

Biraz daha bekledik.

Bu kez ses yeniden geldi.

Daha netti.

Lyra'nın sesi alçaldı.

— Tamam. Onu ben de duydum.

Cihazı kapatıp cebime koydum.

— Gidelim mi?

— Nereye?

— Sesin geldiği yere.

Lyra kısa bir süre düşündü.

— Başka seçeneğimiz var mı?

— Sanırım yok.

Odanın arka tarafına doğru ilerledik.

Duvarın yanında küçük bir kapı vardı.

İlk başta fark etmemiştim.

Kapının üzerinde küçük bir işaret bulunuyordu.

Bileğimdeki mühürle aynı sembol.

Lyra bunu görünce durdu.

— Elias...

Ben de sembole baktım.

Elimi yavaşça bileğime götürdüm.

Mühür hafifçe ısınmıştı.

— Bunu daha önce gördük.

— Evet ama burada olması biraz fazla tesadüf.

Cihazım yeniden titredi.

Ekranı açtım.

A. V. SİNYALİ: BEKLEMEDE

Lyra yazıyı okudu.

— Beklemede mi?

Başımı salladım.

— Öyle yazıyor.

— Ne zaman aktif olacak?

Tam cevap verecekken cihazın ekranı değişti.

KAPI AÇILDIĞINDA AKTİF OLACAK

İkimiz de birkaç saniye ekrana baktık.

Lyra sessizce konuştu.

— Bu cihaz da gittikçe garipleşiyor.

— Ben de aynı şeyi düşünüyorum.

Kapıya yaklaştım.

Elimi kapı koluna uzattım ama hemen açmadım.

Önce kulağımı kapıya yaklaştırdım.

İçeriden herhangi bir ses gelmiyordu.

Lyra yanıma geldi.

— Bir şey duyuyor musun?

— Hayır.

— O zaman?

Kapı koluna baktım.

— Açacağız.

Lyra derin bir nefes aldı.

— Tamam.

Kolunu yavaşça aşağı indirdim.

Kapı ağır ağır açıldı.

İçeriden soğuk bir hava geldi.

İkimiz de olduğumuz yerde kaldık.

Karşımızda dar bir oda vardı.

Odanın en sonunda küçük bir lamba yanıyordu.

Lambanın yanında biri duruyordu.

Yorumlar

Mehmet Yıldırım: lyra feneri unutmamak lazımdı ya biraz dikkatlilik lütfen
burak yılmaz: kağıtların tarihlerinin eski olması tüylerimi diken diken etti
Ruskoavo Turk: @otukenkalem00 harika bir bölüm olmuş devamlarının gelmesini sabırsızlıkla bekliyorum
Tarık Arslan: kapının aktif olmasını beklemek sıkan bir durum hemen girmemiz lazım sanki
Aylin Okur: Kapıyı açarken ortaya çıkacak olan şeyden korkmuyorum ama sen biraz endişelisin gibi
Ayla Sancak: cihazın sinyalinin nasıl değiştiği beni düşündürüyor iyi işaret değil
Ebru YILDIRIM: keşke daha fazla bilgi bulabilseydiniz
DJ Slot: Bir ses duydum dedin ama sesin kaynağını anlamadın dikkatli ol
Ahmet Demir: Gerçekten bir istasyon mu var burada?
Ahmet Kaplan: seninle bu konulara dalmak pek iyi olmayacak gibi görünüyor
Nisa Fidan: bu kadar geniş bir odanın burada bulunması şaşırtıcı gerçekten