25. BÖLÜM — KUTU
25. BÖLÜM — KUTU
Kapının diğer tarafından gelen ses birkaç saniye boyunca duyulmadı.
Lyra bana baktı.
Ben hâlâ kapıyı izliyordum.
— Kutuyu nereden biliyor? diye fısıldadı.
— Hiçbir fikrim yok.
— Elias...
— Gerçekten yok.
Kapının ardından hafif bir hareket sesi geldi.
Ardından aynı ses yeniden duyuldu.
— Kutuyu kapının önüne bırak.
Lyra hiç düşünmeden başını iki yana salladı.
— Kesinlikle olmaz.
Adamın kim olduğunu hâlâ göremiyorduk.
Sesindeki sakinlik ise beni rahatsız ediyordu. Sanki ne yapacağımızı bizden önce biliyordu.
— Sen kimsin? diye sordum.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Bunu daha önce de sordun.
Kaşlarımı çattım.
— Nerede?
Cevap vermedi.
Lyra biraz daha yaklaştı.
— Elias, bu sesi gerçekten tanıyor musun?
Başımı yavaşça salladım.
— Evet.
— Nereden?
Düşünmeye çalıştım ama aklıma hiçbir şey gelmedi.
— Hatırlayamıyorum.
Kapının dışındaki kişi hafifçe güldü.
O sesle birlikte zihnimde bir şey yerine oturdu.
bölümde duyduğumuz ses...
Aynı sesti.
Kapının önündeki kişiyle o zamanki kişinin aynı olması mümkün değildi.
Ama ses konusunda yanılmıyordum.
Lyra da anlamıştı.
— Bu aynı kişi.
— Evet.
Tam o sırada kapının kolu yavaşça aşağı indi.
Lyra bir adım geri çekildi.
Ben de kutuyu göğsüme doğru çektim.
Fakat kapı açılmadı.
Dışarıdaki kişi yeniden konuştu.
— Mühür seni buraya getirdi.
İstemeden bileğime baktım.
Mühür hafifçe ısınmıştı.
— Sen mührü nereden biliyorsun?
— Çünkü onu daha önce gördüm.
— Nerede?
Cevap hiç beklemeden geldi.
— Sende.
Lyra şaşkınlıkla bana döndü.
— Hiçbir şey anlamıyorum.
— Ben de.
Kapının altından ince bir ışık sızmaya başladı.
Muhtemelen elinde bir fener vardı.
Işık birkaç saniye yerde kaldı.
Sonra bir anda kayboldu.
— Kutuyu açma, Elias.
Elim farkında olmadan kutunun kapağına gitti.
Lyra hemen koluma dokundu.
— Sakın.
Elimi geri çektim.
— Neden açmamamı istiyorsun?
Kapının ardından gelen cevap sakindi.
— Çünkü açarsan artık geri dönüşü olmayacak.
Lyra kaşlarını çattı.
— Zaten geri dönüşümüz yok gibi.
Bu kez karşı taraftan cevap gelmedi.
Ardından kapıya üç kez vuruldu.
Tak. Tak. Tak.
Sessizlik yeniden çöktü.
Lyra bana baktı.
— Gitti mi?
Kapıya yaklaşıp kulağımı dayadım.
Koridor sessizdi.
Sonra çok hafif bir ayak sesi işittim.
Adımlar giderek uzaklaşıyordu.
Lyra derin bir nefes verdi.
— Neyse ki.
Tam o anda cihazım titredi.
Ekranı açtım.
A. V. SİNYALİ: KESİLDİ
Lyra ekrana eğildi.
— Kesildi mi?
— Evet.
— Bu iyi bir şey mi?
Cevap vermeden birkaç saniye daha ekrana baktım.
Yeni bir yazı belirdi.
YENİ SİNYAL TESPİT EDİLDİ
Altında konum yazıyordu.
ALT KAT
Lyra yazıyı okudu.
— Daha aşağı mı?
Odayı gözden geçirdim.
Duvarlarda aşağıya inen bir kapı yoktu.
Zemin de tamamen taşla kaplıydı.
— Burada aşağı inecek bir yer yok.
Tam o sırada kutunun içinden hafif bir metal sesi geldi.
İkimiz de aynı anda kutuya döndük.
Lyra'nın sesi iyice alçaldı.
— Elias...
Kutunun üzerinde az önce fark etmediğimiz ince bir çizgi vardı.
Çizgi yavaşça iki yana doğru ayrıldı.
Kutunun kapağı kendi kendine açılmaya başladı.