28. BÖLÜM — FOTOĞRAF
28. BÖLÜM — FOTOĞRAF
Fotoğrafa birkaç saniye daha baktım.
Yanılıyor olamazdım.
Fotoğraftaki kişi bendim.
Ama bu mümkün değildi.
Lyra fotoğrafı elimden aldı.
— Emin misin?
— Evet.
Fotoğrafı biraz daha yaklaştırıp inceledi.
— Belki sana benzeyen biridir.
— Hayır. Bu benim.
Sesim farkında olmadan sertleşmişti.
Lyra bir şey söylemeden fotoğrafa bakmaya devam etti.
Fotoğrafta taş bir binanın önünde duruyordum. Üzerimde daha önce hiç görmediğim eski kıyafetler vardı.
Ama yüzüm değişmemişti.
Fotoğrafı geri aldım ve arkasını çevirdim.
Birkaç kelime yazılmıştı.
“İlk geçişten sonra.”
Altında bir tarih vardı.
Tarihi görünce fotoğrafı elimden neredeyse düşürüyordum.
Lyra da tarihi gördü.
— Bu tarih...
— Evet.
— Sen doğmadan önce.
Cevap veremedim.
Fotoğrafı masaya bıraktım ve deftere yöneldim.
Belki burada bununla ilgili bir açıklama vardı.
İlk sayfayı çevirdim.
Tek bir cümle yazıyordu.
“Elias fotoğrafı gördüğünde artık gerçeği saklamanın anlamı kalmayacak.”
Lyra yazıyı okudu.
— Bunu da mı senin için yazmışlar?
— Öyle görünüyor.
— Ama nasıl?
Defterin sonraki sayfasını çevirdim.
Boştu.
Bir sonrakini çevirdim.
O da boştu.
Birkaç sayfa daha ilerledikten sonra yazılar yeniden başladı.
“Mühür onu seçmedi.”
Altında başka bir cümle vardı.
“O, mührün çağrısına cevap verdi.”
Lyra bana baktı.
— Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?
Başımı iki yana salladım.
— Hayır.
Tam o sırada cihazım titredi.
Ekrana baktım.
A. V. SİNYALİ: AKTİF
Ardından yeni bir yazı belirdi.
İLK GEÇİŞ DOĞRULANDI.
Lyra ekrana yaklaştı.
— İlk geçiş...
İkimiz de yeniden fotoğrafa baktık.
O sırada odanın arka tarafından hafif bir ses geldi.
Sanki başka bir kapı açılmıştı.
Lyra hemen bana döndü.
— Burada başka biri var.
Başımı kaldırdım.
— Evet.
Defteri kapattım.
Fotoğrafı cebime koydum.
Sonra kapının olduğu tarafa doğru ilerledik.
Tam köşeyi dönecekken dışarıdan bir ses geldi.
— Elias.
Olduğum yerde kaldım.
Bu sesi daha önce duymuştum.
Lyra da tanımıştı.
— Yine o.
Başımı salladım.
Ses bu kez daha yakından geldi.
— Fotoğrafı bulduysan artık aşağı inmene gerek yok.
Kaşlarımı çattım.
— Sen kimsin?
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra aynı sakin ses duyuldu.
— Bunu öğrenmek için buraya geldin.