29. BÖLÜM — GERÇEKLER

Sesin geldiği yöne doğru ilerledik. Lyra birkaç adım arkamdaydı. Koridorun sonundaki köşeyi döndüğümüzde küçük bir odaya ulaştık.

İçeride iki adam vardı. Biri masanın yanında oturuyordu, diğeri pencerenin önünde durmuş dışarıyı izliyordu. Bizi fark ettiklerinde konuşmaları kesildi.

Pencerenin önündeki adam önce yüzüme, ardından bileğime baktı.

— Elias?

Şaşkınlığımı gizleyemedim.

— Adımı nereden biliyorsun?

Adam hemen cevap vermedi. Yanındaki kişiye döndü.

— Gerçekten o mu?

Masadaki adam ayağa kalkıp bana yaklaştı.

— Öyle görünüyor.

Lyra yanıma geldi.

— Bunları tanıyor musun? diye fısıldadı.

— İlk defa görüyorum.

İki adamın da benden haberi varmış gibi davranması hoşuma gitmemişti. Buraya geldiğimden beri karşıma çıkan herkes bir şeyler biliyor, ama konu konuşmaya gelince susuyordu.

— Biriniz bana neler olduğunu açıklayabilir mi?

Pencerenin önündeki adam sandalyesini çekti.

— Önce oturalım. Konuşmamız gereken şeyler var.

— Oturmadan önce kim olduğunuzu öğrenmek istiyorum.

Adam kısa bir tereddüdün ardından elini uzattı.

— Adrian. Bu da abim Victor.

Adrian'ın elini sıktım. Victor ise yalnızca başıyla selam verdi. Yüzündeki gerginlik, benimle karşılaşmayı beklemediğini düşündürüyordu.

Masaya yaklaştım ve cebimdeki fotoğrafı çıkarıp önlerine bıraktım.

— Bunu aşağıdaki odada buldum. Üzerindeki tarihe baktım. Bana bunun ne anlama geldiğini söyleyebilir misiniz?

Adrian fotoğrafı eline aldı. Önce görüntüyü inceledi, sonra arkasını çevirdi. Tarihi okuduğunda yüzündeki ifade değişti.

Victor da yanına geldi.

— Nerede buldun bunu?

— Az önce söylediğim gibi, aşağıdaki odada.

— Oraya nasıl girdin?

— Kapıyı açtım ve içeri girdim. Fotoğraf da masanın üzerindeydi.

Victor fotoğrafı Adrian'dan aldı. Görüntüye daha yakından baktı, sonra gözlerini bana çevirdi.

— Bu mümkün değil.

— Ben de aynı şeyi düşünüyorum.

— Hayır, beni anlamadın. Fotoğraftaki kişi sen olamazsın.

Bir adım yaklaştım.

— Ama benim.

Victor fotoğrafı yeniden inceledi.

— Sadece yüzünün benzemesi, bunun sen olduğunu kanıtlamaz.

— Yüzümü tanıyorum. Üstelik fotoğrafın arkasındaki tarih, benim doğumumdan önceye ait. Sizce bu normal mi?

Adrian fotoğrafı abisinin elinden aldı.

— Normal değil. Ama önce neye baktığımızı anlamamız gerekiyor.

— Ben de tam olarak bunu yapmaya çalışıyorum.

Sesimin yükseldiğini fark ettim. Lyra koluma dokununca biraz geri çekildim. Buraya cevap bulmak için gelmiştim. Karşımdakiler de en az benim kadar şaşkındı ama bu durum, sorularımı ortadan kaldırmıyordu.

Adrian fotoğrafı masanın üzerine koydu.

— Geçmişe geldiğini söyledin. Doğru mu?

— Evet.

— Peki buraya gelmeden önce bu şehri veya bu odayı gördün mü?

— Hayır. İlk defa görüyorum.

Victor araya girdi.

— O hâlde geçmişe gelmiş olman, fotoğrafın nasıl çekildiğini açıklamıyor.

Söylediği şey canımı sıksa da itiraz edemedim. Zaman yolculuğu yapmıştım. Bunu kendi gözlerimle yaşamıştım. Fakat fotoğrafın benden önceye ait olması, ayrı bir sorundu.

— Peki sizce fotoğraf nasıl ortaya çıktı?

Victor kollarını göğsünde birleştirdi.

— Bilmiyorum. Bu yüzden gördüğüm şeyi hemen kabul edemem.

— Ben de bilmiyorum! Bilsem zaten burada size soru sormazdım.

Adrian abisine döndü.

— Victor, onu suçlamanın bir anlamı yok. Fotoğrafı o çekmediğini söylüyor. Üstelik bu işareti daha önce de gördük.

Victor'ın yüzü bir anda ciddileşti.

— Adrian, dikkatli konuş.

Bu tepki gözümden kaçmadı.

— Hangi işaretten bahsediyorsunuz?

Adrian fotoğrafı yeniden eline aldı ve arkasındaki küçük sembolü gösterdi. Bileğimdeki mühürle aynıydı.

— Bundan.

Victor fotoğrafa baktığı anda yüzünü başka tarafa çevirdi.

Artık bir şey sakladıklarından emindim.

— Bu sembolü tanıyorsunuz, dedim.

Victor bana döndü.

— Daha önce gördüm. Ama bu, fotoğraftaki kişinin sen olduğunu kabul ettiğim anlamına gelmiyor.

— Peki nerede gördün?

— Şu anda bunun üzerinde durmayacağız.

Lyra kaşlarını kaldırdı.

— Neden? Çünkü anlatmak istemediğiniz bir şey mi var?

Victor ona sertçe baktı.

— Her sorunun hemen cevabı olmak zorunda değil.

— Olmak zorunda değil, dedim. Ama sürekli bir şeylerin üstünü kapatırsanız buradan hiçbir şey öğrenmeden ayrılırız.

Adrian araya girdi.

— Haklı olduğu bir nokta var.

Victor, kardeşine döndü.

— Sen de mi ona katılıyorsun?

— Ona inanıp inanmamamızdan bahsetmiyorum. Önümüzde açıklayamadığımız bir fotoğraf var. Üzerinde tanıdığımız bir işaret bulunuyor. Bunları görmezden gelemeyiz.

Victor cevap vermedi. Fotoğrafı masaya bıraktı ve sandalyeye oturdu.

— Bu fotoğrafın burada uzun zamandır bulunduğunu biliyoruz, dedi sonunda. Ama kim tarafından bırakıldığını bilmiyoruz.

— Ne kadar uzun zamandır? diye sordum.

Adrian abisine baktı. Victor'ın verdiği cevap onu da rahatsız etmiş gibiydi.

— Yıllardır, dedi Adrian. O oda kapatıldığında fotoğraf zaten oradaydı.

— Peki neden şimdiye kadar kimse bulmadı?

— Çünkü odaya giriş yoktu. En azından bizim bildiğimiz bir giriş yoktu.

Lyra bana baktı.

— Demek ki bulduğumuz kapı sandığımızdan daha önemli.

— Öyle görünüyor, dedim.

Victor ayağa kalktı.

— Buraya kadar gelmeniz zaten başlı başına bir sorun. O kapının açılmasıyla nelerin değişebileceğini bilmiyoruz.

— Peki kapının arkasında ne olduğunu biliyor musunuz?

— Hayır.

— Mührü tanıyorsunuz ama kapıyı bilmiyorsunuz. Fotoğrafı yıllardır görüyorsunuz ama kimin bıraktığını bilmiyorsunuz. Siz de hiçbir şey bilmiyorsunuz!

Son cümleyi biraz sert söylemiştim. Victor'ın yüzü gerildi, ancak itiraz etmedi.

Adrian ellerini masaya dayadı.

— Bildiğimiz şeyler var, Elias. Sadece henüz bunların birbirine nasıl bağlandığını çözemiyoruz.

Tam cevap verecektim ki bileğimdeki cihaz titredi.

Ekranı açtım.

A. V. SİNYALİ: AKTİF

Altında yeni bir satır belirdi.

ÖNCEKİ KAYIT ARANIYOR...

Adrian ekrana eğildi.

— Bu cihaz ne yapıyor?

— Geldiğimden beri bazı sinyalleri takip ediyor. Bazen de daha önce karşılaştığım şeylerle ilgili bilgiler gösteriyor.

— Peki şimdi ne arıyor?

— Henüz bilmiyorum.

Ekrandaki yazı değişti.

KAYIT TARİHİ: DOĞUMUNDAN ÖNCE

Lyra yanıma geldi ve ekrana baktı.

— Elias, bu tarih fotoğraftakiyle aynı mı?

Fotoğrafın arkasındaki tarihi düşündüm.

— Evet. Ya da en azından aynı dönemi gösteriyor.

Adrian'ın yüzündeki şaşkınlık yerini meraka bıraktı.

— Demek cihaz da bu tarihle ilgili bir kayıt buldu.

Victor ise masanın etrafından dolaşıp yanıma geldi.

— Kapat şunu.

Ekrandaki kapatma simgesine dokundum ama cihaz tepki vermedi.

— Kapanmıyor.

— Bir daha dene.

Aynı yere bastım. Ekran kısa bir süre parladı, ardından tamamen karardı.

Odanın içinde birkaç saniyeliğine sessizlik oldu.

Victor gözlerini cihazdan ayırmadan konuştu.

— Bu işin içinde yalnızca zaman yolculuğu yok.

— Bunu nereden çıkarıyorsun?

Bana baktı.

— Çünkü bu sembolü daha önce gördüm. O zaman da kimse bana ne anlama geldiğini açıklamadı. Şimdi aynı işaretin seninle birlikte ortaya çıkması, bunun sıradan bir olay olmadığını gösteriyor.

— Peki ne anlama geliyor?

Victor başını iki yana salladı.

— Sana yalan söylemeyeceğim. Bilmiyorum.

Bu kez ona kızamadım. En azından ilk defa bilmediğini açıkça söylüyordu.

Fotoğrafı masadan alıp cebime koydum.

— O zaman birlikte araştıracağız.

Victor hemen karşı çıktı.

— Ben böyle bir söz vermedim.

— Vermeni de istemiyorum. Ama fotoğrafı bulduğum yeri yeniden inceleyeceğim. Siz de bu sembol hakkında bildiklerinizi araştırabilirsiniz.

Adrian başını salladı.

— Bence de en doğrusu bu. Belki fotoğrafın bulunduğu yerde başka bir kayıt vardır.

Victor abisine itiraz edecek gibi baktı ama sonunda bir şey söylemedi.

Kapıya yöneldim. Lyra da peşimden geldi. Tam çıkarken Victor seslendi.

— Elias.

Arkamı döndüm.

— Ne oldu?

Victor'ın yüzü hâlâ ciddiydi.

— Fotoğraftaki kişinin sen olduğunu kabul etmiyorum. En azından bunu doğrulayacak bir şey bulana kadar.

— Kabul etmek zorunda değilsin. Ama ben gördüğüm şeyi inkâr edemem.

— Ya yanılıyorsan?

Cevap vermeden önce düşündüm.

— O zaman yanıldığımı gösteren bir kanıt buluruz. Ama sırf açıklayamıyoruz diye fotoğrafı yok sayamayız.

Vict