5.Bölüm Devamı
♤♧♡◇♤♧
Gökyüzüne üç kart atıldı. Parmaklarından savrulan kartlar gümüşi ışıltılar saçarak birer noktaya dağıldı. Semada kulakları çınlatan gri bir şimşek çaktı.
Yer ile gök aydınlandı; karanlık kalplere inat olsun diye.
Gökyüzündeki kartlar savruldukları noktada parıldarken, her biri bir hikâye yazıyormuşçasına havada izler bıraktı. Şimşek, bu gümüşi yolların ortasında bir mahya gibi belirdi. Göz alıcı bir ışık, geceyi gündüze çevirirken, fısıltılar sanki havada yankılanıyordu:
"Karanlığı delen her ışık, bir umudu taşır..."
Atılan üç kart da birer girdap oldu. Birinci girdap Algın’ı karanlıklardan kurtardı. Girdabın içine düşmüş bir anda yok olmuştu. İkinci girdap hemen sihirbazın üstünde açıldı. Genç kız, ikinci girdaptan sihirbazın kucağına yavaşça düştü. Üçüncü girdap ise Pekin’in evine açıldı.
Sihirbaz, kucağında baygın yatan Algın’a baktı. Her şeyden habersiz baygın, ölümün yüreğine hissettirdiği korkuyla kireç gibiydi. Sakin bir şekilde baygın öğretmeni kucağında taşıyarak girdabın içine doğru yürüdü.
Şimdi kendi evinin salonundaydı. Algın’ı kahverengi koltuğun üzerine incitmeden yatırdı. Topuklu ayakkabılarını çıkartarak kenara koydu. Hemen ardından ince bir örtü getirerek genç kızın üzerine örttü. Etrafı son bir kez süzdükten sonra girdaptan çıktı.
Havada asılı olan kartı alınca üç girdap da yok oldu. Kollarını göğsünde birleştirip duvara yaslandı ve sakin bir ifadeyle Mahir’i bekledi. Algın’ın öldüğünü teyit etmek için geleceğini tahmin ediyordu.
Mahir, bu esnada eğilip aşağıya bakmak cesaretinde bile bulunamamıştı. Algın’ın can çekişmesini izleyerek kendine işkence etmek istemedi. Salonda biraz kendini sakinleştirdikten sonra aşağıya inmeye karar verdi. Her ihtimale karşı eline demir bir sopa aldı. Eğer ölmediyse bu sopanın darbeleriyle kalan canını alacaktı.
Asfalt karanlık yolda demir sopanın sürüklenme sesi yankılandı.
“Öğretmen hanım... yoksa siz artık sadece bir ölü beden misiniz?”
Adımlarının gerisinden demir sopayı sürükleyerek geldi. Kendisini bekleyen sihirbazla karşılaşınca afalladı.
Sihirbaz “ben soytarı değilim ama sen şeref yoksunu bir adisin!” diyerek avukatın kalbine sert bir tekme attı ve onu yere düşürdü. Hemen ardından ekledi.
“Pislik herif! Algın’a nasıl zarar vermeye kalkarsın! Nereden buldun bu cüreti!”
Pekin, Mahir’in yüzüne sert yumruklar atıyor onu yerden yere vuruyordu. Yüzü kanlar içinde kalmıştı.
Mahir, elindeki demir sopayı sihirbazın başına vurarak yere düşmesini sağladı. Kendisi de bu fırsattan istifade ederek yerden kalktı. Onunla eş zamanlı olarak sihirbaz da yerden kalktı.
Elindeki demir sopayı sallıyor fakat Pekin ani manevralarla kendini koruyordu. Lâkin bir anlık boşluğuna geldi ve sert bir darbe yüzüne aldı. Kendine gelmeye çalışırken avukat kendisine adım adım yaklaşıyordu. Mahir, yüzünde şeytani bir gülümsemeyle elindeki sopayı bir kez daha vurmak için kaldırdı. Sihirbaz, demir sopayı havada yakaladı. Mahir’e çelme takarak havada takla attırıp yere düşürdü.
Mahir, “canımı sıkmaya başladın artık! Bir şey söylemem gerekirse pelerinin ve şapkan var iken en azından bir kimliğin vardı. Şimdi bu halinle soytarılığa bile erişemezsin sen!” diyerek arabasına yöneldi. Hızlıca uzaktan anahtarla kapısını açıp içeriden bir şey aldı.
Arabasından aldığı silahı sihirbaza doğrultarak “Algın nerede?” dedi.
Pekin, alaylı bir tebessümle “silah mı? Hile yapıyorsun, avukat. Bana birini hatırlattın” dedi.
Mahir, kararlı bakışlarını sihirbazdan ayırmayarak “genç kızları ufak tefek sihir numaralarınla kandıracak kadar şeref yoksunusun!” dedi.
“Sözlerine dikkat et! Birine bir ithamda bulunmak için önce aynadan kendine bakmalısın!”
Mahir, sihirbazın bu cümlesi üzerine gözünü bile kırpmadan silahı ateşledi. Fakat içinde kurşun yoktu.
Sihirbaz avucunu açarak “yoksa bunları mı arıyorsun?” dedi. Ardından elindeki kurşunları havaya atarak yok olmasını izledi.
Mahir, dişlerinin arasından “seni adi herif!” diye tısladı.
Sihirbaz, bir anda ciddi bir ifadeyle, avukatın üzerine yürüdü. Tam yanı başına geldiğinde gömleğinin cebinden iskambil kartlarını çıkarıp karizmatik bir şekilde havaya attı. Hepsi dağılarak havada asılı kaldı. Bu sefer kartlar ışıltı yerine karanlık saçıyorlardı.
Kartların boyutu büyüyerek gökyüzüne doğru merdiven olarak dizildi. Sihirbaz her bir basamağı hızlı bir şekilde çıkıyordu. Son basamağa geldiğinde sağ elini, donup kalmış olan Mahir’e doğrultarak ayaklarını yerden kesti. Kendi yanına kadar bu şekilde havalandırdı. Hemen ardından onu, oluşan bir girdabın içine attı.
Girdapta bir sağa bir sola savruluyor ama bir yere varamıyordu. Havadan oluşan girdap şimdi sert ve kızgın taşlarla döşenmişti. Her savruluşunda sanki çok yüksek bir yerden sert zemine düşüyormuş gibi canı yanıyordu.
Kurtulmak istedikçe bir bataklığa batar gibi girdabın içine batıyordu. Aniden girdap, ayaklarının altında uzun bir yol olmuş, başına ateş parçaları yağmaya başlamıştı. Mahir, telaş içinde koşmaya başladı. Koştukça ayaklarının altındaki yol çöküyor, alevler meydana çıkıyordu. Daha hızlı koşmaya başladı. Terlemiş ve nefesi daralmıştı. Pes ettiği esnada yer yarıldı ve karanlığın içine düştü.
Her yer zifiri karanlığa büründü. Karanlığı sadece çakan şimşekler aydınlatıyordu. Sihirbaz, rahat bir tavırla avukatın yanına geldi. Bir anda elini onun boğazında kenetleyerek boğmaya başladı.
“Algın’a en son ne diyordun? Hatırlatmamı ister misin? ‘Saçlarının bahar kokusu burnuma kadar gelmişken, bedenin bu kadar yakınımdayken sana karşı koymam imkânsızlaşıyor, Algın.’ Peki benim sana son duyacağın kelimeleri söylememi ister misin? Kan kokusu burnuma kadar gelmişken, elimle boğazını kenetlemişken seni öldürmek arzusuyla yanıp tutuşurken, seni bırakacağımı mı sanıyorsun, pislik herif?”
Mahir, elleriyle sihirbazın elini boğazından çekmeye çalışıyor lâkin gücünü yettiremiyordu.
“Sen tam bir psikopatsın, sihirbaz! Hayır, sen sihirbaz değil büyücüsün!”
Bu son cümleler Mahir’in dudaklarının arasından zar zor çıkmıştı.
Pekin, avukatın boğazını daha da sıkarak “ben büyücü değilim! Onlar insanlara zarar verir sihirbazlar ise insanları eğlendirir! Yoksa sen eğlenmiyor musun?” dedi.
Ardından elini çekti ve yok oldu. Şimdi zifiri karanlığın duvarları yıkılıyor avukat enkazın altında kalıyordu. Boğulacak gibi olduğunda yüksek bir yerden sert zemine çakıldı.
Sihirbaz, yerde kanlar içinde debelenen, üstü başı yırtılmış Mahir’in yanına giderek bir dizini çöküp oturdu.
“Bak görüyor musun, kaderin oyununu? Algın’ın kanı yerine senin kanın ılık ılık asfalta sızıyor. Kurduğun tuzağa düştün, avukat. Kibrinle harmanladığın karanlık kalbin senin sonunu hazırladı.”
Ciddi bir ses tonuyla ekledi.
“Eğer bir daha Algın’ın yanına yaklaşırsan başına daha kötü şeyler gelir.”
Kararlı bakışlarını uzağa dikip sözlerine devam etti.
“Ondan uzak durmazsan sözümü çiğnersen az önceki zifiri karanlık odadan asla çıkamazsın.”
Derin bir soluk verdikten sonra avukatın ağır aksak atan nabzını yokladı. Başını tatmin olmuş manada sallayarak ağır adımlarla oradan uzaklaştı.
Genç öğretmen, kendine geldiğinde bir anlık nerede olduğunu sorguladı. Her şeyi unutmuş zihni yavaş yavaş son yaşadığı olayı görselleştiriyordu.
Üzerindeki beyaz pikeyi panikle kaldırdı. Hâlâ tek parça olmasına şaşırmış, bulunduğu yabancı yeri inceliyordu.
Yerinde doğrularak etrafa göz gezdirdi.
Sihirbaz, arkası dönük sandalyede oturuyor, masaya eğilmiş kâğıda bir şeyler yazıyordu.
Çok aydınlık olmayan bu oda tavandan sarkan küçük avizenin sarı ışığı tarafından sarmalanmıştı. Ceviz ağacından yapılmış olan kitaplığın raflarında farklı çeşitlerde kitaplar vardı. Tarih kitapları, ansiklopediler, Türk edebiyatına ait romanlar, dini kitaplar, psikoloji kitapları, Rus ve İngiliz edebiyatına ait romanlar... ve daha birçok kitap bulunmaktaydı.
Sihirbaz, kızın uyandığını farkedince yüzünü ona doğru çevirerek “uyanmışsın, bir yerin ağrıyor mu?” dedi telaşlı bir sesle.
Algın, hâlâ içinde bulunduğu durumu idrak etmeye çalışıyordu. Yüzüne düşen buklesini, titreyen parmaklarıyla, kulağının arkasına tıkı