6.Bölüm;Uçurtma🌾
♤Buğday tarlasında koştuğum zaman, özgürlüğün sadece kuşlara ait olmadığını anladım...
Oysa ben uçurtmanın ipine bile dokunamamış bir kızdım...♧
Küçük bir çocuğun tebessümünde saklıdır, karanlığı aydınlatan huzur ışığı. Uzun ve kasvetli gecelerde saklıdır, umudu arayan masumların gözyaşı. Bitmez sandığımız dertlerimiz bu uzun karanlık gecenin sabahında bitmez mi zaten? Önemli olan bu gecenin biteceğini bilmek değil midir?
Yıldızlar göz kırparken geceye dolunay bir anne gibi gözetir her yeri. Yeryüzünü aydınlatmak için karanlıkla boğuşur durur. Gece bittiğinde ise görevini bir asker edasıyla güneşe devreder.
Şimdi güneş, ışınlarını yeryüzüne gönderip, tüm canlıları ısıtmakla cebelleşir. Yavaştan ağaçların ince dallarına vurur, yapraklarını sarmalar. Ardından evlerin bahçelerine gönderir sıcaklığını. Bahçelerde uyuyan kediler sıcağın etkisiyle daha bir mayışır, pamuk gibi olurlar. Bilirler ki bu huzurlu an yaratılan her canlı için gönderilmiş, karşılığı asla tam olarak ödenemeyecek, bir hediyedir.
Güneşin tam olarak evlerin pencerelerine kadar uzandığı bir anda Algın, bahçesindeki çiçekleri sulamaktaydı. Düğmeleri iliklenmemiş el örgüsü limon sarısı hırkasına sarınmış, hafif ama serin esen rüzgârdan korunmaya çalışıyordu. İçine giydiği beyaz tişörtüyle serin havaya hazırlıksız yakalanmıştı. Lâkin biliyordu ki birazdan hava ısınacak, hırkası bile onu boğmaya başlayacaktı. Çünkü burası İzmir’di ve hava şartları her daim değişirdi.
Çehresinde tatlı bir heyecan vardı. Zihninden sihirbazın sihirleri ne kadar güçlü olabilir ki?Diye geçirmeden de duramıyordu. Bir süre zihninde cevabını bulamadığı sorularla cebelleşirken çiçeklerin hepsini sulamıştı. Büyük sarı ibriği yerine bıraktı. Islanmış ellerini uzun, çan kot eteğine sürterek kuruttu.
Bahçesinde uyuyan kedinin mama kabını ve su kabını doldurduktan sonra sessizce bahçeden çıktı.
Genç kız her zamanki gibi çok erkenciydi. Sihirbazın da aynı şekilde erkenci olmasını umut ederek yola çıkmıştı.
Düne istinaden “bakalım bugün neler gelecek başıma?” diye mırıldandı. Gece yüreğini saran korku, güneş doğunca yüreğini terk etmişti. Lâkin biliyordu ki yaşanılanların etkisinden tamamen çıkana kadar bu korku uzun bir süre boyunca geceleri yüreğini ziyaret edecekti. Yavaş adımlarla başladığı yolu hızlı adımlarla sonlandırmıştı.
Pekin’in evinin önüne gelince durdu. Evin perdeleri hâlâ örtülüydü ve adam ortalarda yoktu. Kapının önündeki koltuğa doğru yaklaşırken siyah bir gölge tepesinde belirdi.
“Katil, Laçin! Gak! Gak! Öldür onu!”
Tepesinde uçan kargaya şaşkınlıkla bakakalmıştı. Üstelik konuşması ve söylediği şeyler genç kızı biraz ürkütmüştü.
Karga, ağaçların arasından kucağında tavşanıyla gelen Pekin’in omzuna kondu. Ardından ötmeye başladı.
“Gak! Güzel, kız! Algın! Gak!”
Pekin, gülümseyerek sessiz bir şekilde, omzundaki kargaya doğru başını eğdi “her zamanki gibi ağzından bal damlıyor, karga” diye sitemle mırıldandı.
Şefkat dolu bakışlarını kargadan çekerek, Algın’a baktı.
“Beni burada çok beklemedin, değil mi?”
Genç kız, kendine gelir gibi silkelendi.
“Geleli bir dakika bile olmadı.”
Hâlâ o tuhaf kargayı inceliyordu.
Pekin, bunu farkedince “yavruyken tanışmıştım, kendisiyle. Yıllardır beraberiz. O yüzden böyle konuşuyor” dedi.
Algın’ın aklına son zamanlarda izlediği haberler geldi. Yavruyken alıştırılan kargalar konuşabiliyordu. Bu biraz rahatlamasına sebep oldu.
Pekin, siyah pantolonunun cebinden çıkardığı cevizi kargaya uzattı. Karga, sevimli bir ötüşle cevizi gagasıyla kavradığı gibi yuvasına uçtu.
“Onu doğasından ayırmıyorum. İstediği zaman penceremden eve gelebiliyor ve yine isterse yuvasına dönüyor.”
Genç kız, bakışlarını karganın uçtuğu yönden ayıramayarak garipsemiş bir tavırla “ona neden bu tarz cümleler öğrettin? Katil? Neden katil?” dedi.
Sihirbaz, tavşanın başını okşayarak “ona kelime ezberletmiyorum. O ve Pamuk, benim ailem. Onlarla dertleşiyorum. Her sırrımı paylaşıyorum” dedi.
Pamuk, dişlerinin arasında tuttuğu son havuç parçasını da ağzının içine aldıktan sonra sihirbazın kucağından kurtularak, çalılara doğru zıpladı.
Algın, ürkmüş bir tavırla “katil Laçin, dedi” diye üsteledi.
Pekin, bakışlarını yerde oynayan tavşandan çekerek kıza baktı. Rahat bir tavırla “çok önemli değil, yaşadığım bir anıya istinaden söyledi” dedi. Ardından kızı rahatlatmak ister gibi ekledi.
“Gidelim mi artık?”
“Nereye?”
Adam, gülümsedi.
“Gidince görürsün.”
Algın, düşünceli bir şekilde sihirbazın yanına geldi. Ardından onun adımlarına yetişmeye çalışarak “nereye gittiğimiz hakkında hiçbir fikrim yok” dedi.
Pekin, yerdeki karınca sürüsünü farkedince duraksadı. Eliyle kızın da durmasını işaret etti.
“Dikkatli geçelim, burada bir karınca sürüsü var, ezilmesinler.”
Algın, afallamış bir halde başıyla onayladı.
Sen, nasıl bir insansın böyle? Bu kadar gizem neden? Hayatın bazen o kadar ürkütücü geliyor ki güvenmeye korkuyorum. Lâkin bazen en olmadık yerde öyle bir şey yapıyorsun ki ‘hayatımda tanıdığım en iyi insansın’ diyorum. Bugün hayatına dair bir parça da olsa bir şeyler öğrenmeye çalışmaktayım. Bu gideceğimiz yer bana, senden daha çok ipucu verecek gibi geliyor...
Genç kız, derin düşünceler içerisinde sihirbazla yoluna devam ediyordu. Fakat aklına gelen bir şey düşüncelerini böldü.
“Bu sabah Münevver geldi... beni Mahir ile tanıştıran arkadaşım. Evinde çantam kalmıştı, onu getirdi.”
Pekin, Mahir’in adını duyunca adımlarını yavaşlattı. Ellerini arkada bağlayarak Algın’ın sözlerine devam etmesini bekledi.
“Kendisi şu an hastanedeymiş. Vücudunun birkaç yerinde ezik varmış.”
Algın, sesini biraz daha alçaltarak ekledi.
“Ayrıca ruh sağlığı pek iyi değilmiş. Kendine bir psikolog ayarlamalarını istemiş.”
Pekin’in yüz ifadesini inceledi. Lâkin hiçbir şekilde az önceki ifadesinden farklı bir ifadeye bürünmedi. Sanki Mahir’i bu hale kendisi getirmemiş gibi davranıyordu.
“Münevver, bana o gece neler yaşandığını sordu. Ben de Mahir’in beni öldürmek istediğini anlattım. Sonra bir şekilde evden çıktığımı, geri kalan vakitte neler olduğunu bilmediğimi söyledim... çünkü eğer senin adını verseydim Erkin bu işin peşine düşerdi. Her ne kadar haklı da olsan bu hikâyede yanan sen olurdun.”
Pekin, tren rayının önüne gelince durdu.
“Neden beni Erkin dediğin adamdan korumaya çalışıyorsun? Ondan daha tehlikeli insanlar tanıdım, ben. Ayrıca kendini kimsesiz gösterme, Algın. Böyle insanlara sadece yol açmış olursun.”
Algın, elleriyle oynayarak, düşünceli bir tavırla “bu işin polise kadar gitmesini istemiyorum. Münevver’i de bu konuda uyardım. İşin ucu sana dokunursa kendimi affetmem” dedi.
Pekin, acı bir ifadeyle gülümsedi ve “dokunsun ya da dokunmasın mühim değil. Önemli olan işin sonunun adaletli bir şekilde bitmesi değil midir?” dedi.
Genç kız, derin bir soluk aldı.
“Peki her adaleti sağlayan, adil midir?”
Kısa bir sessizlikten sonra Algın, ekledi.
“Geldik mi?”
Sihirbaz, başıyla onayladıktan sonra ıslık çaldı. Hemen ardından ışık kütlesinin arasından yedi vagonlu üzerinde büyük puntolarla PEKİN yazan kahverengi bir tren geldi.
Algın, bu sefer şaşkınlığını gizleyemedi.
Pekin, elini uzatarak “şaşırmaya içeride devam edebilirsin” dedi.
Genç kız, sihirbazın eliyle gösterdiği trenin içine doğru ilerledi. Havada asılı olan takvim yaprakları, analog saatler, mütenevvi renklerde kurdeleler...
Pekin, parmağını şaklatınca vagonların içi ışıl ışıl aydınlandı. Ardından kapı kapandı ve tren hareket etmeye başladı.
Algın, dengesini sağlamaya çalışarak, şaşırmış bir ifadeyle “nereye gidiyoruz” diye sordu. Aynı zamanda renkli lambalarla ışıldayan vagonun tepesinden gözlerini alamıyordu.
Sihirbaz, gülümsüyordu. Sanki karşısında çok küçük bir kız çocuğu varmış, onu mutlu etmek için uzun uğraşlar vermiş ve başarmış gibi bir ifade vardı masum çehresinde.
Bakışları ışıldayarak genç kıza baktı.
“Aslında nereye gittiğimizi ben de bilmiyorum. Sadece tek bildiğim sana iyi gelecek belki de bir nebze olsun yaralarını saracak bir yere gitmekteyiz.”
Algın, düşünmeye başladı. Hayatı boyunca birçok yerde yalnız kalmış, birçok konu