Yanan Kibritler

Siyaz

15. BÖLÜM

Yanan Kibritler

🎵Gidelim Buralardan🎵

Etrafın gerici konuşmaları ardında sadece üçümüz kalmıştık. Alkolün burnuma vuran keskin kokusuyla susmuştum ama o ikisinin konuşmadan bir birleri ile kavga edişinin tam ortasından kalıyordum “Çok uzun zamandır ilgileniyorum.” Tehdid edici sesine üstün gele bileceğimi sanmıyordum ama karşımda duran adamın soğukkanlılığını görünce titrememek elde değildi “Sana tavsiyem kendine başka bir avukat bulman olacaktır.” Soğuk parmaklarını koluma uzun bir sarmaşıkmış gibi doladığında Batın geri çekilmek yerine kavradığı bel çıkıntımı eliyle keskince tuttu. ”Başka bir avukata ihtiyacım olduğunu kim söyledi ?” Bir birlerine ters ters baktıkları sırada onların bu sahiplenmelerinden kurtularak kendimi geriye çektim “Bu kadar yeter.” Elimi sitemle havaya kaldırdım ikisinin de gözlerinin içine sokmama ramak kalmıştı. 

Saniyelik süreyle durakladılar “Avukatın bile senden sıkıldı.” Dedi alaycı tavrı bütün salonu sessizleştirdiğinde tüm konukların bakışları üçümüze kaymıştı. Ama Batın geri çekilmek yerine daha da ileri gittiğinde Karan’nın çene kasları belirginleştirdi “Duru konuşmamız gerek.” Demişti koyu kahve gözlerini üzerimde sabitlediğinde az önceki sakinliğinden eser kalmadığını gördüm “Şimdi mi ?” Dedim şaşırtıcıydı fakat topukluların verdiği acıyla daha kaç saat ayakta durmam gerektiğini bilmiyordum belki onunla konuşurken otura bileceğimi düşünmüştüm. “Evet, şimdi. ” Salonda dönüp dolaşan meraklı bakışlar üzerimde takılı kalmıştı umutsuzca teklifini kabul edip onun arkasından kalabalığın içine karıştım.

Duvarlarda ki loş ışıklar adımlarımızın önüne soluk gölgeler bırakıyordu. Devasa kapıdan çıktığımızda mütevazi küçük bahçe bizi karşılamıştı. Gecenin karanlığı arasından çıkan dolunay üzerimize yansıyordu önümde duvar gibi yürüyen adam sessizliğini bozarak kafasını bana doğru çevirdi “Ne yapmaya çalışıyorsun ?” Kollarımı soğuk havaya rağmen bedenimde birleştirip onu anlamaya çalıştım ama anlam veremiyordum acaba onunla olan planlarımdan haberi mi vardı ? 

Dudaklarımı bir birine bastırardım “Ne yapmaya çalışıyorum ki sadece davete katıldım.” Tek elini şakakları arasında gezdirdiğinde ay ışığı yüzünün bir kısmına vurmuştu. Homurdanarak derin bir nefes aldı “Seni tehdid falan mı etti o ?” Nefesim boğazımda düğümlendi. Vücudum istemsizce titreyeme başladığında. 

Üzerindeki ceketi tek hamlede çıkarıp birer adım bana doğru yaklaştı elinde tutuğu ceketi omuzlarımın üstüne sıkıca koydu “Duru ?” Etrafımdaki sesler susmuştu onun sesinin tonu değişmiş ve cevap bekler bakışları üzerimde dolaşıyordum “Hayır.” Gözlerim usulca yere kayarken uzun parmakları çenemi sıkıca kavradı. 

Kendi göz hizasına doğru havaya kaldırdı “Emin misin ?” Beni etkisi altına alan gözlerinden kaçınmak isteyerek etrafıma bakındım; umutsuzca, ama o izin vermedi. “Eminim.” Dudakları aralandı “Bana bakarak söyle.” Ordan oraya kayan gözlerim sonunda onunkilere kısa da olsa bakındı. Yüzünü hiç bu kadar yakından görmediğimi fark ettim. Yanaklarım soğukluğun etkisine kapılıp kırmızıya bürünürken “Evet, oldu mu ?” Bir kaç saniye boyunca ağzından tek kelime çıkmadı ama parmakları hala yüzümü kavrıyordu. 

O karanlık bakışlarıdan kaçınmak istedim “Oldu” Sonunda elini çenemden ayırarak geri çekildi. Baskının hafiflediğini hissetmiştim. 

Ceketinin yakasını iki elimle tuttum “Bunun için mi buraya geldik ?” Bahçe tarafına bakan yüzü bana döndü “Evet.” Tek kaşımı kaldırıp omuzlarımda duran ceketi geriye indirdim parmaklarımla kavradığımda umursamazca ona uzattım. "Al o zaman ceketini.” Elimde tuttuğum ceketine bakındı ardından donuk bakışlarıyla bana baktı “Giy.” Onun bedenine “İstemem” dersecesine dayadım ceketi “Al, üşümüyorum.” Ama pekte umrunda değilmiş gibi beni baştan aşağı süzdü.

En son ayaklarımda durakladı “Sende kalsın artık ihtiyacım yok.” Ayakkabılarının çıkardığı derinden tok sesleri bir süre kafamda ritmik tonda duyarken. Müvekkilim beni burda tek başıma bırakmıştı.

🕯️

Davetin olduğu ortama tekrar girdiğimde bakışlarım etrafa karışmıştı kalabalığın derinliğinde çalan yükselen piyano ve yaylılarının sesi adımlarımı yavaşlattı “Ludovico Einaudi – Experience " Müziğin ağır ama huzur veren melodisi üzerimdeki gerginliği birkaç saniyeliğinede olsa bastırdı. Elimde tuttuğum ceketin sahibi hala ortalıkta yokken omzumda ansızın beliren parmaklarla irkildim kafamı çevirip o yöne baktığımda “Avukatım.” Yüzünde beliren sinsi gülümseme boynumda duran kolyeye takılı kalmıştı “Bu ne kadar güzel bir kolye.” Parmaklarım istemsizce kolyede takılı kaldı. 

Dudakları genişçe gülümsediğinde yaptığı bu anlamsız planın parçası olduğumu anladım "Onu buraya bilerek çağırdın değil mi ?" Sesimi alçalttım ama öfkemi dizginleyemiyordum. Elindeki kadehi daha sert kavrayarak "Ben yalnızca seni görmek istedim." Kaşlarım havaya kalktı onun cümlesinden değildi şaşkınlığım aslında sadece içeri giren Bilge ve Ares'i el ele gördüğümde bu ortamın neden bu kadar farklı olduğunu anladım "Neler oluyor ?" Sesim farkında olmadan kısık çıkmıştı. 

Batın kafasını çevirip benim baktığım noktayla göz göze geldiğinde şaşırmamıştı bile "Bu gece neler olacağından haberin bile yok." Huzursuzluğum karşısında kadehindeki son damlayı da içtiğinde o yöne ikisine tekrardan baktım fakat bu sefer Bilge göz ucuyla "Neden burdasın ?" der gibi baktı. Olayların akışını değiştiren kişinin yanında duruyordum ve onların gözünde bir tehdit ola bilirdim. Uzun tırnaklarımı avucuma sapladım, dayanmak zorundaydım. 

Abim için...

Avuçlarımdan kayıp giden parmaklarımı gevşettim. Batın çoktan sinsi planlarını yapmıştı beni kullanmak istiyordu "Gitmek istiyorum." Yere umutsuzca eğilen başımı sıkıca tuttum, omurgamı dikleştirdim. Dudaklarının üzerine kayan parmakları arasında sinsice tebessüm etti "Ama daha gösteri başlamadı bile." Gözlerini devirip yanından geçen garsonu ani el hareketiyle durdurdu.

Garsonun elinde tuttuğu tepsiden bir kadeh daha almak için yöneldiğinde bir anlığına nefesini tuttu. Adamın bileği garip şekilde aşağıya doğru kıvrıldı elinde tuttuğu tepsi ve üzerindeki kadehler zemine çarptığında davetlilerin hepsi başını çevirip sesin ne taraftan geldiğine bakındı. Arka fonda çalan melodiler kesildi. Başımı kaldırıp ikisine baktım dudaklarım kısa süreliğine aralandığında Batın elinde tuttuğu silahı yere fırlattı "Gene mi!" Bu kaç kez olmuştuki ? Adamın bedeni geriye doğru kayıp, beyaz gömleğinden zemine damlayan kan damlalarını gördüğümde vücudum buz kesmişti. 

Boğazımda güçlükle bir yutkunma sesi çıktı kimse tek kelime bile etmiyordu. Batın'nın elini saçlarının arasında gezdirip yavaşça bedenini bana çevirdi "Artık gide biliriz." Üzerindeki kıyafeti kanla kaplanmamış gibi parmaklarından avuçlarına uzanan kan lekelerini usulca silkti. 

Bahsettiği gösteri bu muydu ?

Elimdeki ceketi bile düşünmeden kolumdan kavradı "Bırak!” Beni yürüdüğü yola çekip ilerlemeye başladı. Etrafta toplanan kalabalık neler olduğunu anlamak için yerde yatan garsona yaklaştıklarında panik dolu sesler çıktığımız davetin kapısını sonuna kadar kapattı.

Zorlukla kolumu onun parmaklarından kurtardığımda bedenim geriye doğru savruldu ayağımda duran topukluların verdiği acıyla inlerken Batın “Çok amatörce!” Diyerek tekrardan kolumdan kavradı. Merdivenlerin aşağısında beliren arabaya doğru benide peşinden sürüklüyordu “Senin klişe tavırlarından gına geldi.” Sesim çıktığı kadar bağırdım, yüzünde belirginleşen çatık kaşlar; dışarı yansıttığı kahkahası ile etrafı alevlendirdi. Tek adım atmamala ayakkabının topuğu hiç var olmamışcasına kırıldı “S*kr….” Diyemeden belimden kavradığı gibi beni kucağına alıp merdivenlerden hızla aşağı inmişti. 

Arabanın önüne geldiğimizde açık olan kapıdan koltuğa bıraktı beni “Ne şimdi bu ?” Eğilirken aynı zamanda ona söverken ayağımda kırılmış olan topukluları çıkarttım. Batın ise hemen yanında duran valeden anahtarı almak için sağ tarafına yöneldi “Sana iyilikte yaramıyor, Avukat .” Kapımı kapatmak için hamle yaptığında elimi sertçe kapıya dayadım “Nereye gidiyoruz?!” Kaşlarım çatılmış ve soru s

Yorumlar

• Eda Sezer: Sonuçta birileri üstüne geliyorsa geri kalma aslında
• aleyna dede: duru o kalabalığı görmeden neden daha dikkatli olmuyorsun
• aleyna: Müzik güzel ama ortam cidden kaygı verici
• Ahmet Kaplan: Bütün gözlerin üzerinizde olduğunu bilmek zor olmalı