8
8. BÖLÜM — 13 NUMARA
Odadaki sessizlik ağırdı.
Ruslan kapının önünde duruyordu.
Elindeki silah aşağı doğru bakıyordu ama yüzündeki ifade Aylina'nın içini ürpertiyordu.
Gözleri doğrudan ona kilitlenmişti.
— Seni buldum.
Aylina cevap veremedi.
Çünkü Ruslan'ın arkasında, duvarda asılı duran o fotoğraf hâlâ gözlerinin önündeydi.
13 NUMARA — 2004
Ve altında yazan cümle…
“Gerçek varis henüz doğmadı.”
Aylina yavaşça fotoğrafa baktı.
Sonra Ruslan'a.
— Sen...
Ruslan kaşlarını çattı.
— Ne oldu?
Aylina bir adım geri çekildi.
— Burada ne yazıyor?
Ruslan'ın bakışları duvara kaydı.
Bir anlığına yüzündeki ifade değişti.
Çok kısa bir andı.
Ama Aylina fark etmişti.
Ruslan o yazıyı tanıyordu.
— Bilmiyorum.
Aylina'nın kalbi hızlandı.
— Yalan söylüyorsun.
Ruslan sustu.
Arkasında duran Maria gözlerini kapattı.
Aylina ona döndü.
— Sen biliyorsun.
Maria cevap vermedi.
Ruslan silahını yavaşça yere bıraktı.
— Aylina, buradan çıkmamız gerekiyor.
— Hayır.
— Burası güvenli değil.
— Bana gerçeği söylemeden hiçbir yere gitmiyorum.
Ruslan ona yaklaştı.
— Şimdi bunun sırası değil.
— Benim hayatım boyunca sırası gelmedi zaten!
Sesim odada yankılandı.
Ruslan durdu.
Aylina'nın gözleri dolmuştu.
— Önce babam sustu.
— Aylina...
— Sonra herkes Nikolay'ın öldüğünü söyledi.
Ruslan cevap vermedi.
— Şimdi de sen bana yalan söylüyorsun.
Ruslan başını eğdi.
— Sana yalan söylemek istemedim.
— Ama söyledin.
Maria araya girdi.
— Çünkü Ruslan'ın kendisi bile gerçeğin tamamını bilmiyor.
Aylina ona döndü.
— Ne demek istiyorsun?
Maria'nın yüzü ciddileşti.
— On üç numara bir insanın adı değil.
Ruslan'ın gözleri Maria'ya çevrildi.
— Maria.
— Artık saklamanın anlamı yok.
— Sus.
— Hayır.
Maria bir adım öne çıktı.
— Yıllardır herkes 13 numaranın Ruslan olduğunu sandı.
Aylina'nın nefesi kesildi.
— Ama değil mi?
Maria başını iki yana salladı.
— Hayır.
Ruslan'ın yüzündeki ifade sertleşti.
— Maria, yeter.
— 13 numara bir proje.
Aylina fısıldadı:
— Proje mi?
Maria duvardaki fotoğraflara baktı.
— Volkov ailesi yıllar önce bir miras programı oluşturdu.
— Miras programı?
— Ailenin kan bağıyla devam etmesini sağlamak için.
Aylina hiçbir şey söylemedi.
Maria devam etti.
— Ama 2004 yılında bir çocuk doğdu.
Ruslan'ın yüzü bembeyaz oldu.
— Kes şunu.
Maria ona baktı.
— O çocuk sen değildin.
O an odadaki hava değişti.
Aylina Ruslan'a baktı.
— O zaman kimdi?
Maria cevap vermeden önce kapıya baktı.
Koridordan ayak sesleri geliyordu.
Birden Ruslan silahını kaldırdı.
— Geri çekilin.
Kapı kolu hareket etti.
Ruslan Aylina'nın önüne geçti.
Kapı açıldı.
İçeri iki adam girdi.
Ruslan hiç tereddüt etmeden ateş etti.
BANG!
İlk adam yere düştü.
İkinci adam karşılık verdi.
Kurşun duvara saplandı.
Maria Aylina'nın kolundan tuttu.
— Buradan!
— Ruslan?
— O kendini koruyabilir.
Aylina direnmek istedi.
Ama Maria onu gizli bir kapıya doğru çekti.
Ruslan arkalarından bağırdı.
— AYLINА!
Aylina dönüp baktı.
Ruslan iki adamla mücadele ediyordu.
Göz göze geldiler.
Ruslan'ın bakışlarında ilk kez korku vardı.
— Git!
Aylina istemeyerek Maria'nın peşinden ilerledi.
Dar koridorun sonunda eski bir merdiven vardı.
Aşağı indiler.
Maria eski bir demir kapının önünde durdu.
Cebinden küçük bir anahtar çıkardı.
Kapıyı açtı.
İçerisi arşiv odasıydı.
Duvarların tamamı dosyalarla kaplıydı.
Maria lambayı yaktı.
Aylina'nın gözleri büyüdü.
— Bunların hepsi ne?
— Ailenin geçmişi.
Maria raflardan bir dosya aldı.
Üzerinde sadece bir numara vardı.
13
Dosyayı Aylina'ya uzattı.
Aylina titreyen ellerle açtı.
İlk sayfada bir hastane kaydı vardı.
Doğum tarihi: 17 Mayıs 2004
Altında iki isim bulunuyordu.
Anne: Maria Volkov
Baba: Viktor Volkov
Aylina'nın gözleri büyüdü.
— Ama...
Maria başını eğdi.
— Evet.
— Bu senin çocuğun mu?
Maria cevap vermedi.
Aylina sayfayı çevirdi.
Bir başka belge.
Çocuk kayıp.
Altında kırmızı damga vardı.
13 NUMARA — KAYIP
Aylina'nın elleri titremeye başladı.
— Bu çocuk...
Maria gözlerini kapattı.
— Benim oğlum.
Aylina'nın nefesi kesildi.
— Oğlun mu?
Maria başını salladı.
— Viktor'un da oğlu.
Aylina'nın aklına Ruslan geldi.
— Peki Ruslan?
Maria'nın yüzü sertleşti.
— Ruslan benim kardeşim.
Aylina şaşkınlıkla baktı.
— Ama az önce...
— Sana onun gerçek ailesini anlatacağımı söylemiştim.
Maria dosyadan bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki bebek vardı.
Yan yana.
Birinin üzerinde 13 numarası vardı.
Diğerinin üzerinde 14.
Aylina fısıldadı:
— İki bebek...
Maria başını salladı.
— Aynı gece doğdular.
— Kim bunlar?
Maria fotoğraftaki çocuklardan birini gösterdi.
— Bu, 13 numara.
Sonra diğerini gösterdi.
— Bu da 14.
Aylina'nın gözleri fotoğrafa kilitlendi.
— 14 kim?
Maria'nın yüzünde korku belirdi.
— Onu yıllardır arıyoruz.
— Neden?
Maria cevap vermeden önce arşivin dışından bir ses duyuldu.
— Çünkü 14 numara hâlâ yaşıyor.
Aylina ve Maria aynı anda kapıya döndü.
Ses...
Ruslan'a aitti.
Kapının önünde duruyordu.
Üzerindeki siyah gömlekte kan lekeleri vardı.
Elindeki silah hâlâ sıcaktı.
Maria'nın yüzündeki renk çekildi.
— Sen burayı nasıl buldun?
Ruslan içeri girdi.
— Sizi takip ettim.
Aylina ona baktı.
— Bizi mi?
Ruslan'ın bakışları dosyaya kaydı.
Sonra fotoğrafa.
Yüzü değişti.
— O fotoğrafı nereden buldun?
Maria cevap vermedi.
Aylina fotoğrafı Ruslan'a uzattı.
— Bunlar kim?
Ruslan fotoğrafı aldı.
Uzun süre baktı.
Sonra gözlerini kapattı.
— Bilmemen gerekiyordu.
Aylina'nın sesi titredi.
— Bana yine yalan söyleme.
Ruslan başını kaldırdı.
— Tamam.
Bir süre sustu.
— Gerçeği istiyorsan anlatacağım.
Maria hemen araya girdi.
— Ruslan, hayır.
— Artık çok geç.
Ruslan fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.
— Ben 13 numarayım.
Aylina'nın kalbi duracak gibi oldu.
— Ama Maria az önce...
— Maria sana 13 numaranın ne olduğunu anlattı.
— Sen onun çocuğu musun?
Ruslan gözlerini Maria'ya çevirdi.
— Hayır.
Maria'nın gözleri doldu.
— Çünkü seni korumak zorundaydım.
Aylina şaşkınlıkla ikisine baktı.
— O zaman gerçek ne?
Ruslan'ın sesi kısıldı.
— Ben Viktor Volkov'un biyolojik oğlu değilim.
Aylina'nın yüzü bembeyaz oldu.
— Ne?
— Viktor beni kendi oğlu gibi büyüttü.
— Neden?
Ruslan cevap vermedi.
Maria söyledi.
— Çünkü gerçek oğlunu kaybetmişti.
Aylina'nın aklına duvardaki cümle geldi.
“Gerçek varis henüz doğmadı.”
— Ama gerçek varis...
Maria başını salladı.
— Doğmuştu.
Aylina nefesini tuttu.
— O zaman neden böyle yazmışlar?
Maria'nın gözleri Ruslan'a çevrildi.
— Çünkü gerçek varisin kim olduğunu kimse bilmiyordu.
Ruslan birden arkasını döndü.
— Buradan çıkmalıyız.
— Neden?
— Çünkü artık bizi buldular.
Tam o anda konağın üst katından silah sesleri duyuldu.
BANG!
BANG!
Maria irkildi.
Ruslan silahını kaldırdı.
— Kaçış yolu nerede?
Maria arka duvarı gösterdi.
— Tünel.
Ruslan Aylina'nın elini tuttu.
— Benimle gel.
Aylina elini çekmedi.
Ama gözleri hâlâ dosyadaydı.
— Ruslan.
— Ne?
— 14 numara kim?
Ruslan sustu.
Yüzündeki ifade değişti.
Aylina'nın elini daha sıkı tuttu.
— Bunu öğrenmek istemezsin.
— Öğrenmek zorundayım.
Ruslan ona baktı.
— Çünkü 14 numara...
Bir an durdu.
— ...seni benden daha uzun süredir tanıyor.
Aylina'nın kalbi hızlandı.
— Beni mi?
Ruslan başını salladı.
— Evet.
Maria gözlerini kapattı.
— Artık saklanamayız.
Üst kattan ağır ayak sesleri geliyordu.
Ruslan Aylina'yı tünele doğru çekti.
Tam kapı kapanırken Aylina duvardaki son fotoğrafa baktı.
Fotoğrafta iki çocuk vardı.
13 numara.
14 numara.
Ama fotoğrafın arkasında üçüncü bir kişi daha vardı.
Genç bir kadın.
Aylina o yüzü gördüğü anda durdu.
— Maria...
Maria ona baktı.
— Ne oldu?
Aylina'nın sesi titredi.
— Bu kadın...
Maria fotoğrafa baktı.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
— Hayır...
— Sen onu tanıyorsun.
Maria fotoğrafı elinden aldı.
— Bu fotoğraf burada olmamalıydı.
— Kim o?
Maria cevap vermedi.
Ruslan fotoğrafa baktı.
Sonra Aylina'ya.
— O...
Koridordan bir ses duyuldu.
— Aylina!
Herkes dondu.
Ses çok tanıdıktı.
Aylina'n
Yorumlar
- Hatun Göksu Aydın: arka plana atılıyor abisi tarafından
- Nazlı Güler: Mariayla ilgili her şey daha sıradanmış gibi denk geliyor ama neler oluyor?